Παντος Καιρου

ΝΟΜΠΕΛ ΑΛΧΗΜΕΙΑΣ ΠΑΙΡΝΕΙ Η ΦΑΝΟΥΛΑ ΑΡΓΥΡΟΥ

2012-01-22T20:57:00.001+02:00

ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ, ΑΡΑΓΕ, ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΙΕΝΟΧΛΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΑΝΑΦΟΡΑ ΠΟΥ ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΜΕΤΑ ΤΗ ΛΥΣΗ

Προκαλεί εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο οι εκπρόσωποι του«ηττοπαθούς πατριωτισμού» και της μηλύσης διαστρεβλώνουν πράγματα και καταστάσεις αλλά και συκοφαντούν, λοιδορούνκαι απαξιώνουν όποιον τάσσεται κατά των δικών τους απόψεων.

Αφορμή γι’ αυτό το άρθρο μου έδωσε ένα κείμενο της εκΛονδίνου ορμώμενης ερευνήτριας Φανούλας Αργυρού που συνειδητά προσπαθεί νααπαξιώσει κάθε προσπάθεια λύσης του κυπριακού και να πείσει ότι όλα όσαγίνονται είναι βρετανικής έμπνευσης.

Στο νέο «πόνημα» της με τίτλο «Η Βασίλισσα να τιμήσει τον Χριστόφια με τον Βικτωριανό Μεγαλόσταυρο»(«Σημερινή» 14 Ιανουαρίου) θεωρεί γεγονός ότι ο πρόεδρος Χριστόφια «προωθήθηκε στην Προεδρία της Δημοκρατίαςαπό τους Βρετανούς με τα... είκοσί τους νύχια. Επένδυσαν πάνω στον Χριστόφιακαι τα κατάφεραν να τον επιβάλουν για να ξεφορτώνονταν τον «κακό» ΤάσσοΠαπαδόπουλο. Που τους γύρισε την πλάτη στο Σχέδιο Ανάν όταν η παλαιά τουςκαραβάνα Γλ. Κληρίδης απέτυχε να εξασφαλίσει 16 μήνες επέκτασης της προεδρικήςτου θητείας, ούτως ώστε να μας επέβαλλε σε τελική προσπάθεια το Σχέδιό τουςονόματι «Σχέδιο Ανάν».

Η κα Αργυρού θα πρέπει να προταθεί για νόμπελ αλχημείας.Πριν όμως, θα πρέπει να μας εξηγήσει πώς οι Βρετανοί προώθησαν στην προεδρίατον Δ. Χριστόφια. Και αν είχαν αυτή τη δυνατότητα, πώς επέτρεψαν την εκλογή του«κακού» Τάσσου και κυρίως την εκθρόνιση του άλλου… οργάνου τους, του Γλ.Κληρίδη;

Διότι αν ο Γλ. Κληρίδης απέτυχε να εξασφαλίσει τη 16μηνηπαράταση της θητείας του, αυτό (καλώς ή κακώς) οφείλεται στο ΑΚΕΛ με την εκλογήτου Τ. Παπαδόπουλου στην εξουσία.

Ο παραλογισμός της κας Αργυρού συνεχίζεται όταν θεωρεί ότι ο Δ. Χριστόφιαςανταποδίδει τη βοήθεια μέσω του μνημονίου που υπογράφηκε με τον ΓκόρντονΜπράουν, «κοτσιανιάζοντάς τους τις Βάσειςγια τις επόμενες γενεές, να τους καθησυχάζει όσον αφορά τη ρατσιστική διζωνική(με τη συμφωνία με τον Ταλάτ στις 23 Μαΐου 2008), την οποία ο λαός απέρριψε μετο δημοψήφισμα της 24.4.2004, να δέχεται την τουρκική απαίτηση για εκπεριτροπής που χρονολογείται από το 1975, όταν την συζητούσαν στο Φόρεϊν Όφιςμε τον Γλ. Κληρίδη, να δέχεται την βρετανικής εμπνεύσεως προς το συμφέρον τωνΤ/κ λεγόμενη σταθμισμένη ψήφο, που προωθήθηκε μέσω των «φίλων Βρετανών» της υπόδιάλυση φιλο-τουρκικής ομάδας Μπέθελ/Καρρά, να δέχεται 50.000 συν κουβαλητούςεποίκους (προϊόν εγκλήματος πολέμου)…».

Δυστυχώς για την ίδια, τα ντοκουμέντα την διαψεύδουν για ακόμα μια φορά και αποδεικνύουν ότι ηπροπαγάνδα της όχι μόνο στερείται πραγματικής βάσης αλλά είναι και κακήςποιότητας.

Παίρνοντας ένα ένα τα σημεία της σημειώνω τα εξής:

Στο μνημόνιο δεν αναφέρεται πουθενά το «κοτσιάνιασμα» τωνβάσεων. Στο μνημόνιο αναφέρεται κατά λέξη«Οι δύο χώρες επαναλαμβάνουν τη δέσμευσή τους στις εκατέρωθεν υποχρεώσεις τουςόπως απορρέουν από τις Συνθήκες του 1960».

Και ρωτώ, μήπως η Κυπριακή Δημοκρατία, το ΕθνικόΣυμβούλιο κ.λ.π. αποφάσισαν την κατάργηση των συνθηκών εγγύησης και δεν τοεφαρμόζει η σημερινή κυβέρνηση;

Μήπως ξέχασε ότι οΤ. Παπαδόπουλος στις 30/3/2004 με έγγραφο που επέδωσε στον Κ. Ανάν τόνιζε ότιοι Συνθήκες Εγγύησης θα πρέπει να παραμείνουν ως έχουν με βάση τη συμφωνία του1960 και να μην επεκταθούν;

Με άλλα λόγια δηλαδή ο μέγας αγωνιστής (κατά την καΑργυρού και τους ομοϊδεάτες της) ο εισηγείτο όχι μόνο να μη φύγουν οι βάσειςαλλά να παραμείνουν με το καθεστώς που ισχύει από το 1960.

Διερωτήθηκε γιατί ο πρώην πρόεδρος είχε αυτή την άποψη;

***

Ενοχλείται η κα Αργυρού και για τις αναφορές που υπάρχουνστο Μνημόνιο αναφορικά με τη λύση του κυπριακού,

Μήπως διαφωνεί με την αναφορά στο μνημόνιο ότι η λύση «πρέπει να βασίζεται σε μια κυριαρχία, μία διεθνή προσωπικότητα και μία ιθαγένεια»;

Την ενοχλούν οι αναφορές σε ένα και όχι δύο κράτη;

Τι θέλει η κα Αργυρού και οι συν αυτήν, δύο κυριαρχίες,δύο διεθνείς προσωπικότητες και δύο ιθαγένειες, δηλαδή δύο κράτη;

Μήπως ενοχλείται από την αναφορά στο μνημόνιο ότι: «Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν θα υποστηρίξει οποιεσδήποτε ενέργειες που δυνατό να οδηγήσουν στη διχοτόμηση του νησιού ή την αναγνώριση ήτην αναβάθμιση οποιασδήποτε ξεχωριστής πολιτικής οντότητας στο νησί».

Μήπως τελικά η κα Αργυρού και οι συν αυτήν επιδιώκουν τοαντίθετο;

***

Μιλά η… ερευνήτρια για βρετανικής έμπνευσης εκ περιτροπήςπροεδρία και σταθμισμένη ψήφο!

Μήπως δεν έχει υπόψη της τη δήλωση Τ. Παπαδόπουλου στο Εθνικό Συμβούλιο (Νοέμβριος 2008) ότι η εκπεριτροπής προεδρία είναι εισήγηση της Ε/κυπριακής πλευράς από το 1972; Τηνπαραπέμπουμε στην έκδοση της «Γνώμης» της 20^ης Μαΐου 2011 όπουαποκαλύπταμε το σχετικό έγγραφο.

Αλλά και τον ίδιο μήνα στην τελευταία του συνέντευξη στην«Καθημερινή» ο Τ. Παπαδόπουλος δεν τασσόταν εναντίον της εκ περιτροπήςπροεδρίας.

Αυτά δεν τα βρήκε στις έρευνες της η κα Αργυρού;

***

Όσον αφορά το θέμα των εποίκων παραπέμπουμε τηνερευνήτρια ξανά στο προαναφερόμενο έγγραφο του Τ. Παπαδόπουλου όπου αποδέχεταιτην παραμονή 50 και πλέον χιλιάδων εποίκων. Την παραπέμπουμε επίσης σε δηλώσειςτων συνεργατών του πρώην προέδρου Χρύση Παντελίδη και Γ. Λιλλήκα όπουεπιβεβαιώνουν ότι ο Τάσσος συμφωνούσε με την παραμονή εποίκων.

Της ζητούμε ακόμα να σχολιάσει και τις δηλώσεις τουαρχιεπισκόπου επί του ιδίου θέματος.

Και ρωτώ: Μήπως ο Τ. Παπαδόπουλος είχε υιοθετήσει την βρετανική πολιτική και αποδέχονταν τηνβρετανικής εμπνεύσεως παραμομονή 50 χιλιάδων κουβαλητών που είναι προϊόνεγκλήματος πολέμου;

Μήπως το ίδιο ισχύει και για τον αρχιεπίσκοπο;

***

Ακόμα και στο θέμα του φυσικού αερίου προσπαθεί ναδημιουργήσει την εντύπωση (που καλλιεργούν όλοι οι λυσοφοβικοί) ότι η κυβέρνησηθα χαρίσει τον φυσικό πλούτο στην Τουρκία!

Και αυτό νομίζει ότι το ενισχύει παραθέτοντας μια δήλωσητου υφυπ. Εξωτερικών της Βρετανίας ο οποίος λέει ότι χαιρετίζει τη δήλωσηΧριστόφια ότι τα κέρδη θα είναι προς όφελος όλου του λαού.

Ρωτώ εγώ ο αφελής, μήπως αυτή η υστερία για το φυσικόαέριο παραπέμπει στο ότι αυτός ο φυσικός πλούτος ανήκει μόνο στους Ε/κύπριουςκαι όχι στο σύνολο των πολιτών του Κυπριακού κράτους;

***

Πάντως απ’ όσα έχουν παρατεθεί σε αυτό το κείμενο έναείναι το σίγουρο. Ότι οι κύκλοι αυτοί στην ουσία διαμαρτύρονται και αντιδρούνσε ότι έχει να κάνει με ένα ενωμένο κράτος. Τους ενοχλεί – και μάλιστα έντονα –η όποια αναφορά σε ένα κράτος!

Γιατί άραγε;

Μήπως ο τελικός στόχος τους είναι τα δύο κράτη;

ΕΠΙΘΕΣΗ ΕΙΡΗΝΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΟΥ ΚΑΤΑ Ν. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΡΙΚ

2012-01-14T23:04:00.002+02:00

Σοβαρές καταγγελίες εναντίον του Ν. Παπαδόπουλου για το ΡΙΚ διατύπωσε σήμερα 14/1/2012 από τον ΑΣΤΡΑ η Ειρήνη Χαραλαμπίδου.

Σοβαρές ήταν επίσης και οι καταγγελίες του εκτελούντα χρέη Γραμματέα της ΣΥΔΗΚΕΚ - ΠΕΟ στο ΡΙΚ Κώστα Κώστα

ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΣ Ή ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΠΑΡΑΠΛΑΝΕΙ Ο Ν. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

2012-01-08T11:23:00.002+02:00

Ο αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ Νικόλας Παπαδόπουλος είτε είναιανιστόρητος ή θέλει να το παίζει έτσι για να παραπλανά και να κερδίζειεντυπώσεις.

Δεν είναι η πρώτη φορά που προσπαθεί να παραπλανήσειπροκειμένου να παρουσιάσει τον πρόεδρο ως μειοδότη.

Μόνο που πάντα μένει εκτεθειμένος.

Τις προάλλες (Οκτώβριος 2010) δημιούργησε ολόκληρο θέμαγια την αναφορά σε τουρκικό τομέα της Λευκωσίας. Στην έκδοση της «Γνώμης» (15^ηςΟκτωβρίου 2010) καταδείξαμε ότι ο κ. Παπαδόπουλος σκόπιμα παραπλάνησε την κοινή γνώμη λέγοντας ότι η αναφορά τουπροέδρου Χριστόφια σε τουρκικό τομέα της Λευκωσίας, σήμαινε αναγνώριση τουλεγόμενου κράτους. Αποδείξαμε ότι αυτή η έκφραση χρησιμοποιείτο καιχρησιμοποιείται για χρόνια από πολλούς και διάφορους παράγοντες και φορείς,χωρίς να εντοπίζει πρόβλημα ο αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ.

Τώρα, με αφορμή τη συνέντευξη του προέδρου Χριστόφια σετουρκικά μέσα ενημέρωσης, διαστρεβλώνοντας και πάλι τα όσα δηλώθηκαν, τόσο τοπνεύμα όσο και το γράμμα, προσπαθεί να πείσει ότι ο πρόεδρος εξίσωσε την ΕΟΚΑμε την ΤΜΤ.

Ο κ. Παπαδόπουλος με ύφος απόλυτου κριτή κάλεσε τονπρόεδρο να απολογηθεί στους αγωνιστές της ελευθερίας, καθώς και στους συγγενείςτους, για τη δήλωσή του και πρόσθεσε:

«Αλλά, πάνω απ’όλα, οφείλει ν’ απολογηθεί σε όλους τους Έλληνες Κυπρίους αυτού του τόπου, πουεξακολουθούν, σε αντίθεση με τον ίδιο, να ασπάζονται αυτά τα πανανθρώπιναιδεώδη και αυτές τις διαχρονικές αξίες, που μας μετέτρεψαν από σκλάβους σεελεύθερους πολίτες, ενός αναγνωρισμένου και ευρωπαϊκού κράτους».

Για τουςΤούρκους εθνικιστές δεν υπάρχουν δύο ΕΟΚΑ

Ο αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ είναι αρκούντως έξυπνος για νακατανοεί ακριβώς τι είπε ο πρόεδρος Χριστόφιας.

Και γνωρίζει πολύ καλά ότι σε καμιά περίπτωση αναφέρθηκε στην ΕΟΚΑ αλλά στην ΕΟΚΑ Β’.

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο κ. Παπαδόπουλος είναι τόσοανιστόρητος και δεν παρακολουθεί την τουρκικήπροπαγάνδα η οποία δεν διαχωρίζει την ΕΟΚΑ σε Α και Β.

Για την τουρκική προπαγάνδα τα πάντα στην Ε/κυπριακήκοινότητα είναι ΕΟΚΑ.

Για τους Τ/κύπριους εθνικιστές η ΕΟΚΑ έδρασε στα γεγονότατου 1963, η ΕΟΚΑ έδρασε το 1967, η ΕΟΚΑ υπόσκαπτε το κράτος την περίοδο 1971-‘74,η ΕΟΚΑ έκανε το πραξικόπημα της 15^ης Ιουλίου. Η ΕΟΚΑ προκάλεσε τηγενοκτονία στα χωριά Αλόη, Σανταλάρη και Μαράθα.

Άλλωστε αυτό πιστοποιείται και από την απάντηση που έδωσεο Ντερβίς Έρογλου για την αναφορά του προέδρου Χριστόφια.

Είπε ότι «Όταν η ΕΟΚΑ έκανε το πραξικόπημα το 1974, άρχισε το κυνήγι των κομμουνιστών καισκότωσε 4 χιλιάδες Ε/κύπριου. Και τη δική σου ζωή την έσωσαν Τούρκοιστρατιώτες. Αυτό του το είπα κατάμουτρα του Χριστόφια. Δεν μπορεί να μου δώσεικαμία απάντηση».

Δεν αναφέρθηκε σε ΕΟΚΑ Β’ αλλά σε ΕΟΚΑ.

Επομένως η αναφορά του κ. Παπαδόπουλου ότι «οι τελευταίες ατυχέστατες δηλώσεις τουΠροέδρου της Δημοκρατίας για την Ελλάδα και την ΕΟΚΑ στη ‘ΧΟΥΡΙΕΤ’, ήδη έτυχανεκμετάλλευσης από την τ/κ πλευρά, όπως διαφαίνεται και από τις σημερινέςδηλώσεις του κ. Έρογλου», δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Αν ο Ν. Παπαδόπουλος ήθελε να είναι αντικειμενικός, δενθα παρέκαμπτε ούτε την τουρκική ερμηνεία (διότι δεν είναι κάτι το άγνωστο) ούτετην αναφορά του Έρογλου η οποία είναι αρκετά ξεκάθαρη ώστε να καταλαβαίνει καιο πλέον αδαής τι εννοεί.

Δεν έδωσαν μόνοΕ/κύπριοι τη ζωή τους για την Κύπρο

Είπε και κάτι άλλο ενδιαφέρον ο Ν. Παπαδόπουλος: «αν οφείλουμε σε κάποιους το κράτος και τηδημοκρατία, είναι σ’ εκείνους τους ωραίους Έλληνες, που ήσαν διατεθειμένοι ναθυσιάσουν ό,τι πιο πολύτιμο είχαν, τη ζωή τους την ίδια, στον βωμό τηςελευθερίας και της αυτοδιάθεσης».

Ο αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ φαίνεται ότι συγκαταλέγεταιανάμεσα σε εκείνους που όταν λένε Κύπριους εννοούν μόνο τους Ε/κύπριους. Δενεξηγείται διαφορετικά αυτή η αναφορά του.

Διότι αν δεν εξυπηρετούσε σκοπιμότητες η δήλωση του, ανδεν ήθελε να αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές κάποιων, δεν θα αναφερόταν μόνο σε«ωραίους Έλληνες».

Στο κάτω κάτω, αυτοί που υπονοεί ο κ. Παπαδόπουλος δεν πολέμησαν για την ανεξαρτησία αλλά γιατην Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Και μετά το τέλος της ΕΟΚΑ αρκετοί από αυτούς πουβρίσκονταν στη ζωή, ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, πολέμησαν την Κυπριακή Δημοκρατία επιμένοντας στην επίτευξη της Ένωσης.

Θα θυμίσουμε τον κ. Παπαδόπουλο ότι πολλοί, ανάμεσα τουςκι ο πατέρας του είχαν κατηγορηθεί ότι συνθηκολόγησαν και για τις καρέκλεςαπεμπόλησαν την Ένωση.

Για να επανέλθουμε όμως, φαίνεται ότι ο συγκεκριμένοςπολιτικός δεν γνωρίζει ή δεν θέλει να γνωρίζει τα ονόματα του Σελλά, τουΧικμέτ, του Γκιουρκάν, του Καβάζογλου, του Οντούρ και άλλων Τ/κυπρίων πουέδωσαν τη ζωή τους για να μη χαθεί το Κυπριακό κράτος και να κατέχει σήμερα οκ. Παπαδόπουλος τη βουλευτική έδρα.

Γιατί αυτούς δεν τους συνυπολογίζει μέσα σε αυτούς πουαγωνίστηκαν για την ενότητα του λαού στο σύνολο του, ενάντια στη διχοτόμηση καιστη διατήρηση του Κυπριακού κράτους;

Ποια σκοπιμότητα εξυπηρετεί;

Οι μητέρεςπατρίδες και η υποκρισία

Τόσο ο συγκεκριμένος πολιτικός όσο και άλλοι των ίδιωναπόψεων ξεσήκωσαν θόρυβο και για τη δήλωση Χριστόφια ότι πρέπει «και οι δυο μητέρες πατρίδες να μας αφήσουνήσυχους».

Είπε ότι «Είτεέχουμε τον πιο ασυνάρτητο πρόεδρο που δεν ξέρει τι λέει, είτε όλες αυτές οι αναφορέςαποκαλύπτουν τις πραγματικές θέσεις και απόψεις του Δημήτρη Χριστόφια για τηνΕλλάδα. Για τον Δημήτρη Χριστόφια Ελλάδα και Τουρκία είναι το ίδιο πράγμα».

Πρόκειται για μια δήλωσηέμπλεη υποκρισίας. Διότι δεν είναι η πρώτη φορά που λέχθηκε κάτι ανάλογο.

Μόνο που δεν λέχθηκε από τον Δ. Χριστόφια αλλά από άλλουςμε τους οποίους ο κ. Παπαδόπουλοςβρίσκεται σε μια άτυπη συμμαχία.

Πού ήταν ο κ. Παπαδόπουλος ότι ο αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος δήλωνε στη «Μιλλιέτ» την 1^ηΜαρτίου του 2011:

«Να μας αφήσουν μόνους οι μητέρες πατρίδες. Εάνη Τουρκία αποσύρει τους εποίκους και τους στρατιώτες της, μπορούμε να ζήσουμεμε τους Τουρκοκύπριους μια ζωή με ειρήνη και αγάπη όπως στο παρελθόν».

Πού ήταν ο κ. Παπαδόπουλος τότε; Γιατί δεν αντέδρασε μετην ίδια σφοδρότητα ή έστω με μια χλιαρή ανακοίνωση;

Μήπως με αυτή τη δήλωση και ο αρχιεπίσκοπος αποκάλυπτετις πραγματικές θέσεις και απόψεις τους για την Ελλάδα;

Το ανάλογο ισχύει και την αναφορά του σε εισβολή τωνμητέρων πατρίδων.

Κανονικά ο αντιπρόεδρος του τρίτου μεγαλύτερου κόμματοςτης Κύπρου θα έπρεπε να γνωρίζει ότι αυτή η αναφορά λέχθηκε με τον πιο επίσημοτρόπο από τον πρόεδρο Μακάριο από το βήμα των Ηνωμένων Εθνών στις 19 Ιουλίου1974 όταν κατάγγελλε τη χούντα για το πραξικόπημα.

Με την ίδια συλλογιστική που επικρίνει τον πρόεδροΧριστόφια, θα τολμούσε να υιοθετήσει τη θέση ότι ο Μακάριος με αυτή τη δήλωσηπροσκαλούσε την Τουρκία να εισβάλει;

Ο κ. Παπαδόπουλος θα πρέπει να κατανοήσει ότι η εποχή του«Δευκαλίωνα» έχει περάσει και δεν πρόκειται να επιστρέψει. Και κάθε προσπάθειααναβίωσης αυτής της νοοτροπίας μόνο καταστροφή θα φέρει.

ΟΙ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

2011-12-31T10:49:00.001+02:00

Πότε γιορτάζουν την Πρωτοχρονιά λαοί καιθρησκείες

Κάθε χρόνο, την 1^η Ιανουαρίου, καλωσορίζουμετον καινούριο χρόνο.

Η καθιέρωση αυτής της ημέρας ως πρώτη του χρόνου ίσχυσεμε την εφαρμογή του Γρηγοριανού Ημερολογίου (1582).

Η 1η Ιανουαρίου δεν θεωρείτο πάντοτε ως η πρώτη τουχρόνου.

Αν και γιορταζόταν παλαιότερα σε διαφορετικές εποχέςεκείνο που παρατηρούμε είναι ότι συνδεόταν με την ύπαρξη κάποιου σημείουαναφοράς.

Ανέκαθεν ως αρχή του χρόνου, λοιπόν, θεωρείτο ένα μεγάλογεγονός. Στην αρχαία Ελλάδα μετρούσαν τον χρόνο από την πρώτη Ολυμπιάδα,αργότερα στα Ρωμαϊκά χρόνια, από την κτίση της Ρώμης, ενώ στον σύγχρονο δυτικόκόσμο μετριέται από τη γέννηση του Χριστού (προ Χριστού και μετά Χριστόν).

Μάλλον η καθιέρωση της πρωτοχρονιάς έγινε επί κυριαρχίαςτης Ρώμης όπου εμφανίζεται το ημερολόγιο του Νουμά που ήταν διάδοχος του Ρωμύλου. Εκεί προστέθηκε ο ενδέκατος μήνας,ο Ιανουάριος, αφιερωμένος στον θεό κάθε αρχής, τον Ιανό.

Από τότε κάθε αρχή, όπως η εγκαθίδρυση αυτοκρατόρων,γινόταν συνήθως τον Ιανουάριο.

Στο Βυζάντιο η Πρωτοχρονιά τοποθετούνταν την 1ηΣεπτεμβρίου, αν και την πρωτομηνιά (καλένδες, νουμηνίες – νεομηνίες) τουΙανουαρίου γίνονταν παραδοσιακά λαϊκά πανηγύρια. Συνεχίζονταν, έτσι, οιαντίστοιχες ρωμαϊκές εκδηλώσεις, που αντανακλούσαν παλιότερες θρησκευτικέςπεποιθήσεις, οι οποίες σχετίζονταν με το χειμερινό ηλιοστάσιο (22 Δεκεμβρίου).

Μετά την καθιέρωση των Χριστουγέννων ως θρησκευτικήγιορτή, στην Ισπανία και τη Γερμανία του Μεσαίωνα το έτος άρχιζε ταΧριστούγεννα, ενώ στη Γαλλία για ένα διάστημα την 1η Απριλίου.

Την ίδια περίοδο στην Αγγλία η Πρωτοχρονιά τοποθετούνταντην 25η Δεκεμβρίου. Μετά και μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα μετατέθηκε την 25ηΜαρτίου. Η τελευταία, όπως και η 1η Μαρτίου.

Όμως αυτό δενσυμβαίνει σε όλες τις χώρες του κόσμου.

Στην Κίνα χρησιμοποιείεπίσημα το Γρηγοριανό ημερολόγιο, όπως και οι δυτικές χώρες. Παρ' όλα αυτά ηΚινέζικη Πρωτοχρονιά δεν συμπίπτει την 1η Ιανουαρίου αλλά γιορτάζεται σεδιαφορετικές ημερομηνίες κάθε χρόνο.

Όπως και πολλά άλλα ημερολόγια του κόσμου το Κινέζικοείναι κι αυτό ένας συνδυασμός ηλιακού και σεληνιακού ημερολογίου και βασίζεταιμερικώς τουλάχιστον στις φάσεις της Σελήνης, ένα μηνιαίο φαινόμενο που είναιεμφανές σε όλους. Σύμφωνα με το ημερολόγιο αυτό ένα κανονικό έτος έχει 12σεληνιακούς μήνες, ενώ ένα δίσεκτο έτος έχει 13 σεληνιακούς μήνες. Σε ημέρες τοκανονικό έτος διαρκεί από 353 έως 355 ημέρες, ενώ ένα δίσεκτο έτος διαρκεί από383 έως 385 ημέρες. Με αυτά ως βάση στο κινεζικό ημερολόγιο η Πρωτοχρονιάγιορτάζεται σε διαφορετικές ημερομηνίες που επαναλαμβάνονται σε μια περίοδο 60ετών, ενώ κάθε έτος παίρνει την ονομασία ενός ζώου. Έτσι η Πρωτοχρονιά στηδιάρκεια του 2005 γιορτάστηκε στις 9 Φεβρουαρίου (έτος 4703 ή έτος τουπετεινού), ενώ το 2006 γιορτάστηκε στις 29 Ιανουαρίου (έτος 4704 ή έτος τουσκύλου) κ.ο.κ.

Το αραβικό –μουσουλμανικό ημερολόγιο είναι επίσης σεληνιακό αλλά με διάρκεια 354 ημερών.Το γεγονός αυτό οδηγεί το ημερολόγιο να αρχίζει 10 έως 12 ημέρες νωρίτερα τουπροηγουμένου σε σχέση με το ηλιακό έτος. Η Πρωτοχρονιά δηλαδή των Μουσουλμάνωνείναι πάντα η πρώτη ημέρα του μήνα τον οποίον ονομάζουν «Μουχαράμ». Αλλά και στηχρονολόγηση υπάρχει διαφορά, αφού οι Μουσουλμάνοι ξεκινούν την αρίθμηση τωνετών τους από το έτος της «Εγίρας», δηλαδή την 16η Ιουλίου του 622 μ. Χ. στοΙουλιανό ημερολόγιο.

Στην Ιαπωνία παλαιότερατο ημερολόγιό ήταν παρόμοιο με το Κινεζικό και χωρίζονταν σε 24 δεκαπενθήμερεςπεριόδους και ήταν συνδεδεμένο με τις αγροτικές τους εργασίες.

Ωστόσο από το 1873 η Ιαπωνία εισήγαγε το Γρηγοριανόημερολόγιο με διαφορετική όμως χρονολόγηση που συνεχίζεται από το 660 π. Χ.

Πολλοί λαοί την νοτιοανατολικήςΑσίας χρησιμοποιούν το σεληνο-ηλιακό Βουδιστικό ημερολόγιο 12 μηνών 29 ή 30ημερών με ένα δίσεκτο μήνα 30 ημερών που προστίθεται σε κανονικά διαστήματα.Και σ’ αυτές τις περιπτώσεις αλλάζει κι εδώ η χρονολόγηση.

Η πρώτη τουχρόνου για την Ορθόδοξη Εκκλησία

Για την Ορθόδοξη Εκκλησία η πρώτη του χρόνου δεν είναι η1^η Ιανουαρίου αλλά η 1^η Σεπτεμβρίου.

Και αυτό διότι σύμφωνα με τον Ιουδαϊσμό (προπάτορα τουχριστιανισμού) η 1^η Σεπτεμβρίου είναι η ημέρα που ο θεός έπλασε τονΑδάμ.

Το εβραϊκό ημερολόγιο θεωρεί ότι το 2012 είναι το έτος5772.

Η πρώτη μέρα του σεληνιακού μήνα Τισρί (που συμπίπτει μετον δικό μας Σεπτέμβριο) θεωρείται η θρησκευτική πρωτοχρονιά.

Αυτή η παράδοση πέρασε και στην χριστιανική Ορθοδοξίααφού αρχικά χρησιμοποιήθηκε και από τους πρώτους χριστιανούς εκκλησιαστικούςπατέρες και χρονικογράφους.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΙΑΤΙΚΟ ΞΥΛΟ ΣΤΟ ΝΑΟ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ

2011-12-29T18:45:00.001+02:00

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ, Ο ΜΗΝΑΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

2011-12-24T07:59:00.002+02:00

Διερωτηθήκαμε ποτέ αν τα Χριστούγεννα αποτελούναποκλειστικά γιορτή των χριστιανών ή αν δεν είναι τίποτε άλλο παρά αντιγραφήθρύλων και ιστοριών, ηθών και εθίμων παλαιότερων λαών και θρησκειών;

Αντιλαμβανόμαστε ότι το ερώτημα αυτό μπορεί να σοκάρειπολλούς.

Ή μπορεί ορισμένοι να κάνουν και πονηρές σκέψεις ως προςτους σκοπούς αυτού του ερωτήματος.

Όπως και να έχει όμως, η απάντηση στο ερώτημα είναι καταφατική.

Ο χριστιανισμός προκειμένου να φανεί πιο οικείος προςτους λαούς στους οποίους επιβλήθηκε (πολλές φορές δια της βίας)[1], αναπροσάρμοσε θρύλους καιπαραδόσεις των θρησκειών τις οποίες εκτόπισε.

Ο Ιησούς δενγεννήθηκε Δεκέμβριο

Παρά τα όσα μπορεί να πιστεύουν οι περισσότεροι, ηημερομηνία γέννησης του Ιησού είναι άγνωστη. Το μόνο σίγουρο είναι πως δενγεννήθηκε τον μήνα Δεκέμβριο.

Με βάση τα όσα περιγράφονται στην Καινή Διαθήκη[2] ο Χριστός θα πρέπει ναγεννήθηκε φθινόπωρο ή άνοιξη.

Ο ευαγγελιστής Λουκάς καταγράφει ότι: «Στην ίδια εκείνη περιοχή υπήρχαν καιμερικοί βοσκοί που διανυκτέρευαν στην ύπαιθρο και φύλαγαν βάρδιες στο κοπάδιτους»[3].

Σε καμιά περίπτωση οι βοσκοί θα διανυκτέρευαν στο ύπαιθρομέσα στη βαρυχειμωνιά αλλά σε πιο ήπιες εποχές όπως είναι το φθινόπωρο και ηάνοιξη[4].

Ο Λουκάς μας δίνει και το στοιχείο ότι εκείνη την περίοδογινόταν απογραφή πληθυσμού. Εκείνες τις εποχές δεν γίνονταν απογραφές κατά τηχειμερινή περίοδο λόγω δυσκολιών στη διακίνηση του πληθυσμού προκειμένου ναμεταβεί στο χώρο καταγωγής του.

Αρχικά δενγιορτάζονταν τα Χριστούγεννα

Τα Χριστούγεννα γιορτάστηκαν για πρώτη φορά το 300 μ.Χ.Είναι σημαντικό το γεγονός ότι οι πρώτοι ιστορικοί της Εκκλησίας όπως και άλλοιιστορικοί παραλείπουν τα Χριστούγεννα από τις εκκλησιαστικές γιορτές.

Και αυτό διότι η Αγία Γραφή δεν αναγνωρίζει την ημέραγέννησης[5] αλλά την ημέρα θανάτου.

Η καθιέρωση της 25ης Δεκεμβρίου ως ημέρα τωνΧριστουγέννων έγινε στη Ρώμη από τον Πάπα Ιούλιο τον Α, τον 4ο μ.Χ. αιώνα.

Σημειώνεται δε ότι αρχικά και για αρκετά χρόνια η γέννησητου Ιησού γιορταζόταν την ίδια ημέρα με τα Θεοφάνεια, δηλαδή στις 6 Ιανουαρίου.

25^ηΔεκεμβρίου, ημέρα γιορτής του Θεού Ήλιου

Εξ’ όσων φαίνεται η μετάθεση της ημερομηνία στις 25Δεκεμβρίου έγινε από τον Γρηγόριο τον Νανζιανζηνό το 378-381 περίπου μ.Χ. και τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο (345-407 μ.Χ.)ο οποίος αναφέρει ότι είχε αρχίσει στην Αντιόχεια να γιορτάζονται ταΧριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου.

Το σίγουρο είναι ότι την εποχή του Ιουστινιανού, τον 6οαιώνα, ο εορτασμός των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου είχε εξαπλωθεί σχεδόνσε όλη την Ανατολή.

Κατά «σύμπτωση» όμως, αυτή η ημερομηνία ήταν η ίδια μετην ημερομηνία που γιόρταζαν οι λεγόμενοι ειδωλολάτρες την γέννηση του ΘεούΉλιου!

Με άλλα λόγια οι χριστιανοί επιχείρησαν (και το πέτυχαν)να αντικαταστήσουν τη γέννηση του Ήλιου με τη γέννηση του Ιησού.

Οι αρχαίοι λαοί είχαν θεοποιήσει τον Ήλιο. Το χειμερινόΗλιοστάσιο 22-25 Δεκεμβρίου σημαίνει την αρχή του χειμώνα, και ο αρχίζειβαθμιαία να αυξάνει η ημέρα έως ότου εξισωθεί με την νύχτα, κατά την Ιση-μερίατον Μάρτιο. Τότε ο Ήλιος νικά το σκοτάδι, και έρχεται η άνοιξη η εποχή τηςαναγέννησης για την φύση.

· ΟιΑιγύπτιοι στις 25 Δεκεμβρίου γιόρταζαν την γέννηση του θεού-ήλιου Όσιρη.

· Το ίδιο και οι Βαβυλώνιοι, και οι Φοίνικες που ονόμαζαν το θεό-ήλιο Βαάλ .

· Οι Πέρσεςλάτρευαν τη γέννηση του Αήττητου-ήλιου και θεού Μίθρα Βασιλιά.

· Οι Βραχμάνοιγιόρταζαν την γέννηση του βασιλιά του κόσμου.

· Οι αρχαίοιΈλληνες κατά την χειμερινή τροπή του ήλιου γιόρταζαν την γέννηση του Διονύσου.

Ο Διόνυσος ήταν ο καλός«Ποιμήν», του οποίου οι ιερείς κρατούν την ποιμενική ράβδο, όπως συνέβαινεκαι με τον Όσιρη. Ανάλογη εικόνα δημιουργήθηκε και για τον Ιησού που όχι μόνοπαρουσιάζεται αλλά αναπαρίσταται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο όπως και ο Διόνυσος.

Κυρίως όμως η γιορτές αυτές είχαν ταυτιστεί με τον Φωτοφόρο θεό Απόλλωνα.

Στη Ρώμη γιορτάζονταν τα Σατουρνάλια, προς τιμήν τουΚρόνου.

Από αυτές τις γιορτές έχουν την πηγή τους τα περισσότεραέθιμα των Χριστουγέννων όπως τα κάλαντα, η ανταλλαγή δώρων, οι στολισμοί, το Χριστουγεννιάτικοδέντρο και άλλα.

Θεοί πουγεννήθηκαν από παρθένες

Η αντίληψη που έχουν αρκετοί ότι ο Ιησούς είναι ο μόνοςθεός ή γιος τους θεού που γεννήθηκε από παρθένα είναι λανθασμένη.

Από παρθένα μητέρα γεννήθηκαν ακόμα και βασιλείς όπως οΑμενχοτέπ της Αιγύπτου, 1.500 χρόνια πριν τον Χριστό.

Χωρίς την παρέμβαση άνδρα γεννήθηκαν ο αγγελιοφόρος θεώνΘωτ και άλλοι θεοί της αρχαιότητας όπως οι Αιγύπτιοι θεοί του Ήλιου Ώρος καιΡα.

Παρθένα και μάλιστα με πολλά παιδιά ήταν και η θεά Ήρα.

Με τον ίδιο τρόπο γεννήθηκαν ο θεός της Φρυγίας Άττις, οέλληνας θεός Διόνυσος ο έλληνας ήρωας Περσεύς, ο Άδωνης, ο Βούδας και πολλοίάλλοι.

Γεννήθηκαν σεσπηλιές

Σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση ο Ιησούς γεννήθηκεμέσα σε μια σπηλιά.

Ωστόσο σε σπηλιές γεννήθηκαν ο Άδωνης, ο Διόνυσος, οΕρμής, ο Μίθρας, ακόμα και θεοί της Ασίας, όπως δείχνει και η σχετικήφωτογραφία που παραθέτουμε.

Σεσπηλιά γεννήθηκε, όπως λέγεται, και ο θεός Ερμής.

Οίδιος ο Δίας (που θεωρούνταν ο πατέρας ή ο βασιλιάς των θεών) γεννήθηκε από τηΡέα μέσα σε μια σπηλιά.

Γενικάόμως όλοι αυτοί οι θρύλοι για τη γέννηση των θεών σε σπηλιές συνδέονται με τογεγονός ότι οι σπηλιές, άλλοτε κατοικίες των πρωτόγονων ανθρώπων, άρχισαν ναθεωρούνται άντρα των πνευμάτων και των θεών και να μετατρέπονται στα πρώταιερά. Με τις σπηλιές άρχισαν να συνδέονται κατοπινά και οι αφηγήσεις για τηγέννηση και την ταφή των θεών.

Διαπιστώνουμελοιπόν, ότι μέσα στο διάβα των αιώνων η κάθε θρησκεία διαμόρφωνε τα ίδιαδεδομένα δίνοντας τους διαφορετικό περιεχόμενο και προσαρμόζοντας τες στιςδικές της διδασκαλίες.

Κατάσυνέπεια σε καμιά περίπτωση μπορεί να θεωρηθεί ότι η περίπτωση του Ιησού υπήρξεμία και μοναδική στην παγκόσμια ιστορία.

[1]Ναι, δεν είναι μόνο το Ισλάμ που επιβλήθηκε δια της βίας.

[2]Δεν γίνεται καμιά αναφορά σε εποχή ούτε σε ημερομηνία.

[3]Κατά Λουκά κεφ. 2 εδ. 8.

[4]Μόνο ο Λουκάς κάνει αναφορά σε βοσκούς.

[5]Η τήρηση των γενεθλίων καταδικάζονταν σαν ένα ειδωλολατρικό έθιμο απεχθές στουςΧριστιανούς.

ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΑΣΤΡΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑΚΙΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΤΟ ΦΑΣΜΑ ΤΗΣ ΠΕΙΝΑΣ

2011-12-21T08:22:00.003+02:00

200 παιδάκια στην Αθήνα αντιμετωπίζουν το φάσμα της πείναςκαι της εγκατάλειψης λόγω της διακοπής της λειτουργίας των νηπιαγωγείων για τιςγιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.

Ο ΑΣΤΡΑ 92,8 μαζί με το Υπουργείο Παιδείας, τη μητρόποληΤαμασού, τη μη κυβερνητική οργάνωση Cyprus stop trafficking, τον Ανάκυκλο, τα Ταχυδρομεία Κύπρου και τις ΚυπριακέςΑερογραμμές ανάλαβαν εκστρατεία συλλογής τροφίμων και την αποστολή τους σ’ αυτάτα παιδιά.

Είναι προτιμότερο αντί χρημάτων να αγοραστούν είδη ξηράςτροφής τα οποία θα σταλούν στα παιδάκια αυτά που με το κλείσιμο τωννηπιαγωγείων δεν θα έχουν τίποτε για να φάνε.

Μπορείτε να δώσετε την εισφορά σας στον ΑΣΤΡΑ, στην Cyprus stop trafficking, στο σωματείοΆτλας Αγλαντζιάς και στα ταχυδρομεία με την ένδειξη «Δέματα Αγάπης».

Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΛΗΓΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ Οι μεγαλύτερες αναμετρήσεις

2011-12-17T16:42:00.001+02:00

Πολλοί θεωρούν ότι οι δημοτικές εκλογέςείναι ένας νέος θεσμός για την Κύπρο.

Όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι αφού οιεκλογικές αναμετρήσεις για τα δημαρχία εμφανίζονται τη δεκαετία του 1940.

Σ’ αυτή την ιστορική αναδρομή θαπεριοριστούμε στις εκλογές που αφορούσαν μόνο τη Λευκωσία, λόγω της μεγάληςσημασίας που ανέκαθεν είχε η πρωτεύουσα.

Οι πρώτες δημοτικές εκλογές διεξήχθησαν επίαγγλικής διακυβέρνησης της Κύπρου στις 21Μαρτίου 1943.

Σημειώνεται ότι μέχρι τότε οι βρετανοίδιόριζαν τους δημάρχους στις μεγάλες πόλεις.

Την 21^η Μαρτίου βρέθηκαναντιμέτωποι για τον Δήμο Λευκωσίας οδιορισμένος από τους βρετανούς δήμαρχος Θεμιστοκλής Δέρβης και ο ΓιάννηςΚληρίδης.

Ο Δέρβης ήταν επικεφαλής του «Εθνικού Συνδυασμού» ο οποίος ήταν οσυνδυασμός της Δεξιάς με επικεφαλής την Εκκλησία.

Στην αντίπερα όχθη ο Γιάννης Κληρίδηςεπικεφαλής του «Λαϊκού Συνδυασμού»που υποστηριζόταν από το ΑΚΕΛ.

Από αυτή την αναμέτρηση που πρέπει νααναφερθεί ότι ήταν σκληρή και υπήρχε κάθετη ρήξη Δεξιάς και Αριστεράς, νικητήςβγήκε ο Θ. Δέρβης με ποσοστό 58,66%, εκλέγοντας και τους 8 υποψηφίους του.

Ο Δέρβης είχε στηριχτεί στο έργο πουεπιτέλεσε ως διορισμένος δήμαρχος και κατηγορώντας τον ανθυποψήφιο του ωςσυνοδοιπόρο της Αριστεράς.

Ο Ι. Κληρίδης από την πλευρά τουκατηγορούσε τον Δέρβη ότι ήταν άνθρωπος των Βρετανών και ότι εκλέχθηκε χάριςστην υποστήριξη που είχε από τις αποικιοκρατικές αρχές.

Το1946 η Λευκωσία περνά στα χέρια της αριστεράς

Οι επόμενες εκλογές ήταν σημαδιακές για τηνΑριστερά αυτή τη φορά.

Πραγματοποιήθηκαν τρία χρόνια μετά τιςπρώτες εκλογές, στις 26 Mαΐου 1946.

Οι παρατάξεις πρόβαλαν τους ίδιουςυποψήφιους, δηλαδή τον Δέρβη και τον Κληρίδη.

Και σ’ αυτές τις εκλογές το κλίμα ήτανέντονο με αλληλοκατηγορίες περί οργάνων των βρετανών και ανθελλήνων!

Και οι δύο υποψήφιοι υποστηρίχθηκαν καιπάλι από τις δυνάμεις της Δεξιάς και της Αριστεράς αντίστοιχα.

Ένα από τα συνθήματα που πρόβαλλε ο Ι.Κληρίδης και ο συνδυασμός του ήταν η εθνική ενότητα που τορπιλιζόταν συνεχώςτόσο από τον Δέρβη και γενικότερα από τη Δεξιά και την Εκκλησία.

Ο Δέρβης από την πλευρά του πρόβαλλε τονεαυτό του ως τον σωτήρα της Κύπρου που θα οδηγούσε το εθνικό θέμα στη λύση του.

Νικητήςαυτών των εκλογών εξήλθε ο Ιωάννης Κληρίδης, ο συνδυασμός του οποίου εξέλεξεόλους τους υποψήφιους του.

Νίκητης Αριστεράς στους μεγάλους Δήμους

Οι εκλογές του 1946 ήταν ιδιαίτερασημαντικές αφού η Αριστερά σάρωσεπραγματικά εκλέγοντας τους δικούς της υποψήφιους στους 4 από τους 6 Δήμους.

Έτσι, στη Λευκωσία εξελέγη ο ΙωάννηςKληρίδης, στη Λεμεσό ο Πλουτής Σέρβας, στην Aμμόχωστο ο Aδάμ Aδάμαντος και στηΛάρνακα ο Λύσος Σανταμάς.

O συνδυασμός της Δεξιάς επικράτησε στηνΠάφο και στην Κερύνεια με τον Xρ. Γαλατόπουλο και τον Xαρ. Δημητριάδηαντίστοιχα.

Ήταν η πρώτη μεγάλη νίκη της Αριστεράς και αποτέλεσε ισχυρό πλήγμα τόσο για τον Δέρβηκαι τη Δεξιά γενικότερα όσο και για τους Βρετανούς οι οποίοι διαπίστωνανότι το ΑΚΕΛ είχε πια ριζώσει μέσα στο λαό και αποτελούσε κίνδυνο για τηνπαντοδυναμία της Δεξιάς (που συνεργαζόταν με τους αποικιοκράτες) αλλά και γιατην ίδια την αποικιοκρατία.

Οιεκλογές του 1949

Οι επόμενες Δημοτικές εκλογές διεξήχθησανστις 22 Μαΐου 1949.

Διεξήχθησαν μέσα σε ένα πολύ έντονο κλίμαλόγω και του εμφυλίου πολέμου στηνΕλλάδα.

Οι εκλογές αυτές είχαν και τηνιδιαιτερότητα ότι διεξήχθησαν λίγο μετά την κατάρρευση της Διασκεπτικής που συγκλήθηκε για την εξεύρεση φόρμουλας λύσης τουκυπριακού. Σε αυτή συμμετείχε η Αριστερά ενώ η Δεξιά απείχε κατηγορώντας τηνΑριστερά για προδοσία.

Οι κατηγορίες έδιναν και έπαιρναν μεταξύτων δύο στρατοπέδων και οι δύο παρατάξεις έφτασαν σχεδόν στα πρόθυρα εμφυλίουπολέμου.

Ιδιαίτερα έντονη ήταν η δραστηριότητα που ανέπτυξεη Εκκλησία πρωτοστατώντας στον αντικομουνιστικό αγώνα.

Το κόμμα του Δέρβη, το Κυπριακό ΕθνικόΚόμμα (Κ.Ε.Κ.) πρόβαλλε το σύνθημα – και την πρακτική – του πολέμου σε όλα ταεπίπεδα ενάντια στους κομμουνιστές: «καμιά συναλλαγή, καμιά συνεργασία με τουςκομμουνιστές».

Ήταν τότε που κατέβηκε στην Κύπρο και οΓρίβας, φέρνοντας στο νησί του «Χίτες»του για να διαλύσει την Αριστερά.

Επίσης, μερίδατης Εκκλησίας δεν δίστασε να διαμορφώσει τα συνθήματα της προκειμένου να πλήξειτην Αριστερά. Έτσι ο Μητροπολίτης ΚερύνειαςΜακάριος (Β’) δήλωνε ότι: “Οαγώνας κατά του κομμουνισμού είναι πλέον επείγων παρά ο αγώνας για Ένωση” προσθέτονταςμάλιστα ότι “ουδέποτε θα αγωνιστούμε εναντίον των Άγγλων για την Ένωση της Κύπρου μετην Ελλάδα”.[1]

Μάλιστα οιεφημερίδες έγραφαν: ”Καλύτερα χίλια χρόνια κάτω από τη βρετανική διοίκηση παρά Ένωση με μιακομμουνιστική Ελλάδα”.

Η Δεξιά όρισε ως υποψήφιο της και πάλι τονΘεμιστοκλή Δέρβη.

Η Αριστερά αυτή τη φορά δεν πρόταξε τονΙωάννη Κληρίδη αλλά τον Γ.Γ. της ΠΕΟ Ανδρέα Ζιαρτίδη.

Είχε προηγηθεί σύγκρουση του Ι. Κληρίδη μετο ΑΚΕΛ που τον κατηγορούσε ότι δεν ακολούθησε επακριβώς το πρόγραμμα με τοοποίο τον εξέλεξε στη Δημαρχεία.

Σ’ αυτές τις εκλογές ο Δήμος της Λευκωσίαςπέρασε ξανά στα χέρια της Δεξιάς και τον Δέρβη.

1953:Αντιμέτωποι Δέρβης και Παπαϊωάννου

Οι εκλογές του 1953 (17 Μαΐου) ήταν οι τελευταίεςεπί βρετανικής κυριαρχίας.

Βασικοί αντίπαλοι ήταν και πάλι οισυνδυασμοί της Δεξιάς και της Αριστεράς.

Η Δεξιά άφησε ως υποψήφιο της τον Δέρβη.

Η σημαντική αλλαγή από πλευράς Αριστεράςήταν ότι έθεσε ως υποψήφιο της τον Γ.Γ.του ΑΚΕΛ Εζεκία Παπαϊωάννου.

Νικητής στο Δήμο της Λευκωσίας ήταν καιπάλι ο Δέρβης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Δεξιά είχεαπορρίψει την πρόταση του ΑΚΕΛ για ένα «μίνιμουμ πρόγραμμα» που στόχο είχε τονσχηματισμό ενιαίου εκλογικού συνασπισμού.

Μάλιστα η Eθναρχία είχε ανακοινώσει ότι δεναποδεχόταν καμία συνεργασία με τους κομμουνιστές, υποστηρίζοντας ότι «η σύμπραξις, συνεννόησις ή επαφή άμεσος ήέμμεσος μετά των κομμουνιστών είναι ασυμβίβαστος προς την εθνικήν αξιοπρέπειανκαι επιζήμια εις τον εθνικόν αγώνα».

Απότο 1953 στο 1986

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι εκλογές του 1953ήτα οι τελευταίες πριν από την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η έναρξη της δράσης της ΕΟΚΑ ανέστειλε τιςοποιεσδήποτε εκλογικές διαδικασίες.

Είναι επίσης άξιον αναφοράς ότι από το 1953στην Κύπρο διεξήχθησαν Δημοτικές Εκλογές το 1986. Σε όλο αυτό το διάστημα οιΔήμαρχοι διορίζονταν από την κυβέρνηση.

Μετά την ανακήρυξη της ΚυπριακήςΔημοκρατίας, οι πρώτες δημοτικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στις 25ης Μαΐου1986.

Διενεργήθηκαν σε 18 δήμους των ελεύθερωνπεριοχών της Δημοκρατίας, εκ των οποίων οι 11 ήταν νέοι δήμοι που ανακηρύχθηκανύστερα από δημοψήφισμα.

Σε αυτές έλαβαν μέρος όλα τα υπάρχοντακόμμα κάνοντας συνεργασίες μεταξύ τους.

Ωστόσο και πάλι το ενδιαφέρον μονοπωλούσε ηΛευκωσία.

Δήμαρχος εξελέγη ο επί σειρά ετών ΔήμαρχοςΛέλλος Δημητριάδης ο οποίος είχε την υποστήριξη των ΔΗΣΥ, του ΔΗΚΟ και τηςΕΔΕΚ.

Ανθυποψήφιος του ήταν από πλευράς ΑΚΕΛ οΠαύλος Δίγκλης, Γ.Γ. της ΠΕΟ.

Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται και στιςεκλογές που ακολουθούν ανά πενταετία όπου τα κόμματα συνάπτουν συμμαχίεςδιαφορετικές κάθε φορά τόσο όσον αφορά τα συνεργαζόμενα κόμματα όσον και μεδημάρχους.

[1]Δημοκράτης 21 Δεκεμβρίου 1947.

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΣΗΚΩΣΕ ΚΕΦΑΛΙ

2011-12-09T20:58:00.000+02:00

Μετά την παρέλαση της 1^ης Οκτωβρίου 2008 και τα γεγονότα που συνέβησαν, έγραψα ότι ο φασισμός σηκώνει κεφάλι και ότι θα αρχίζουμε να ζούμε μέρες προ του 1974.

Κάποιοι φίλοι αλλά και «φίλοι» (πολιτικά πάντα μιλώ) μου είπαν ότι υπερβάλλω. Άλλοι ότι προσπαθώ να δημιουργήσω κλίμα φοβίας και άλλα παρόμοια.

Να που τώρα (δυστυχώς) δύσκολα θα βρεθεί κάποιος να πει ότι κινδυνολογώ ή προσπαθώ να δημιουργήσω κλίμα…

Η τελευταία φασιστική επίθεση στο πανεπιστήμιο Λευκωσίας δεν αφήνει περιθώρια για άλλα συμπεράσματα.

Και ας μην προτρέξουν κάποιοι να πούνε ότι είναι μεμονωμένο γεγονός.

Δυστυχώς δεν είναι.

Για την κατάσταση που δημιουργείται φέρουν ευθύνες κάποια πολιτικά κόμματα και κάποιοι πολιτικοί που στην προσπάθεια τους να προωθήσουν τις κομματικές και πολιτικές τους σκοπιμότητες κάλυπταν και καλύπτουν τέτοιες συμπεριφορές.

Πέρα από τις φραστικές καταδίκες δεν ζητούν τίποτε άλλο, πιο δραστικό.

Τα περισσότερα κόμματα ζήτησαν από την αστυνομία να βρει τους ενόχους.

Το ΕΥΡΩΚΟ ωστόσο διαπιστώνει ότι πρόκειται περί χουλιγκανισμού και όχι περί μιας απροκάλυπτης φασιστικής επίθεσης ενάντια στο Δημοκρατικό σύστημα της χώρας μας.

Θα θυμίσω ότι ο Ρίκκος Ερωτοκρίτου ήταν ο άνθρωπος που ανέλαβε να υποστηρίξει νομικά την μετατροπή του ΕΛΑΜ σε πολιτικό κόμμα.

Είναι ο ίδιος άνθρωπος που τον Ιανουάριο είχε παρευρεθεί και μιλήσει (εκτός προγράμματος) στην εκδήλωση που διοργάνωσε τον φασιστικό Κίνημα Εθνικής Αντίστασης για τον Γρίβα. Ο Ρ. Ερωτοκρίτου αποκαλούσε «καθεστώς» τη διακυβέρνηση Μακαρίου, φρασεολογία αγαπητή στις ακροδεξιές καταστάσεις.

Σχεδόν όλα τα κόμματα κάλυπταν τις ακραίες εκδηλώσεις του ΕΛΑΜ και άλλων φασιστικών παραφυάδων με το πρόσχημα ότι τα όσα έλεγαν και έκαναν ήταν δικαίωμα τους αφού εξέφραζαν – όπως έλεγαν – την αντίθετη άποψη.

Όπως και για άλλες περιπτώσεις, έτσι και για τη φασιστική επίθεση στο πανεπιστήμιο, όλες οι υποψίες και οι ενδείξεις δείχνουν το ΕΛΑΜ.

Βεβαίως το ΕΛΑΜ αρνείται – όπως πάντα – κάθε ενοχή και κάνει λόγιο σε συνωμοσία εναντίον του, αλλά άθελα του ομολογεί εμπλοκή στην όλη υπόθεση.

Εμμέσως πλην σαφώς το ΕΛΑΜ παραδέχεται ότι οι συλληφθέντες είναι μέλη του.

Στην προσπάθεια του να τους υπερασπιστεί τα βάζει με τον εκπρόσωπο τύπου της αστυνομίας καταγγέλλοντάς τον ότι ανέφερε ως ενοχοποιητικά στοιχεία τα φυλλάδια του ΕΛΑΜ που βρέθηκαν στην κατοχή του μόνιμου αξιωματικού της Εθνικής Φρουράς που συνελήφθη. «Από πότε φυλλάδια νόμιμου πολιτικού κόμματος συντελούν ποινικό αδίκημα ή ενοχοποιητικό στοιχείο κύριε Κατσουνωτέ;

Από την πλευρά του ο κ. Κατσουνωτός μιλώντας στον «Φ», απέρριψε τις κατηγορίες που αφορούν το πρόσωπό του, σημειώνοντας ότι ουδέποτε αναφέρθηκε σε φυλλάδια οποιουδήποτε κόμματος ως ενοχοποιητικά στοιχεία». (Φιλελεύθερος 9 Δεκ. 2011).

Το ΕΛΑΜ μιλά για «εκδικητικές συλλήψεις» μελών του και στηρίζει τους συλληφθέντες χωρίς να έχει ολοκληρωθεί η αστυνομική έρευνα.

Και ασφαλώς προσπαθεί να δημιουργήσει συμπάθεια αφού παρουσιάζεται ως κυνηγημένο από το… «καθεστώς»!

Ισχυρίζεται μάλιστα ότι:

«Οι συλλήψεις αυτές είναι καθαρά εκδικητικές, με την πρόφαση της δήθεν συμμετοχής τους στα επεισόδια του Πανεπιστημίου Λευκωσίας (Inter College), και οδηγούνται στα κρατητήρια χωρίς καμιά μαρτυρία εναντίον τους.

Ωστόσο σύμφωνα με την αστυνομία «υπάρχουν μαρτυρίες και πληροφορίες από άτομα που ήταν παρόντα τη στιγμή της επίθεσης και αναγνωρίζουν τους υπόπτους από τη φωνή, τον σωματότυπό τους, τον τρόπο βαδίσματός τους και την ομιλία τους, αφού τους έχουν δει αρκετές φορές και τους γνωρίζουν καλά. Επίσης, άλλο πρόσωπο, που ήταν παρών στο πανεπιστήμιο τη στιγμή που εκδηλωνόταν η επίθεση, φαίνεται να αναγνώρισε τους επτά υπόπτους από τις κινήσεις και την ομιλία τους, αφού, όπως ισχυρίζεται, και οι επτά συχνάζουν στην καφετερία του Πανεπιστημίου και τους γνωρίζει».

Επίσης: «Ο ανακριτής της υπόθεσης στο ΤΑΕ Λευκωσίας υπαστυνόμος Αναστάσιος Καρατζιάς, που παρουσίασε τους επτά υπόπτους ενώπιον της Δικαιοσύνης, ανέφερε μεταξύ άλλων ότι έχει εντοπιστεί το αναζητούμενο αυτοκίνητο με το οποίο διέφυγαν οι δράστες και σ’ αυτό τοποθετήθηκαν οι κλαπείσες κάλπες. Είπε, επίσης, ότι απ’ αυτό λήφθηκαν αποτυπώματα DNA, που στάλθηκαν για επιστημονική εξέταση».

Σύμφωνα δε με ρεπορτάζ της «Σημερινής» η υποψηφιότητα Τουρκοκύπριου φοιτητή φαίνεται να ήταν η θρυαλλίδα που πυροδότησε την… οργή των δραστών της επίθεσης.

Αν ισχύει αυτό το στοιχείο τότε η επίθεση έρχεται να δέσει με άλλες περιπτώσεις ρατσιστικού περιεχομένου που έλαβαν χώρα στο πρόσφατο παρελθόν.

Η ελευθερία της έκφρασης και η Δημοκρατία

Κάθε δημοκρατικό πολίτευμα οφείλει να προστατεύει τους πολίτες του και να διασφαλίζει όλα τα δικαιώματα τους, περιλαμβανομένου και της ελευθερίας της έκφρασης.

Όμως Δημοκρατία δεν σημαίνει ασυδοσία. Σημαίνει πειθαρχία και σεβασμός προς τους άλλους.

Τα δικαιώματα του κάθε ανθρώπου σταματούν εκεί που με τη στάση του απειλεί τα δικαιώματα των συνανθρώπων του.

Δεν είμαι αρμόδιος να αποφανθώ αν τις φασιστικές και ρατσιστικές επιθέσεις τις διενεργεί το ΕΛΑΜ.

Και ούτε έχει ιδιαίτερη σημασία αν πίσω απ’ όλα αυτά είναι το οποιοδήποτε ΕΛΑΜ.

Εκείνο που επισημαίνω είναι ότι όλοι οι δημοκρατικοί πολίτες έχουμε υποχρέωση να υπερασπιστούμε τη Δημοκρατία έναντι οποιασδήποτε απειλής από οποιονδήποτε κι αν προέρχεται.

Προφάσεις και ψευδοδικαιολογίες δεν μπορούν να ισχύουν πλέον.

Πληρώσαμε μια φορά – και μάλιστα πολύ ακριβά – την ανοχή στο φασισμό. Και ούτε τότε ήταν πολλοί.

Ας μη επιτρέψουμε να επαναληφθεί η ιστορία. Δεν υπάρχουν περιθώρια για κάτι τέτοιο.

Και οι πολιτικοί ηγέτες και τα κόμματα έχουν την πρώτιστη ευθύνη να περιορίσουν τα φαινόμενα αυτά.

Ευθύνες έχει και η Εθνική Φρουρά και το Υπουργείο Άμυνας.

Διότι όταν φασιστικά και τρομοκρατικά φαινόμενα ξεπηδούν μέσα από τις τάξεις της, έχει υποχρέωση να τις πατάξει με κάθε τρόπο και κάθε μέσο.

ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

2011-12-06T22:30:00.000+02:00

Επιδρομή στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής των φοιτητικών εκλογών διενήργησαν άγνωστοι, οι οποίοι αφού πήραν τέσσερεις κάλπες κτύπησαν φοιτητές και εξαφανίστηκαν.

Σύμφωνα με την αστυνομία γύρω στις 5.30 το απόγευμα 10 έως 15 πρόσωπα, φορώντας κράνη στο κεφάλι και με μαύρες στολές, σε σχηματισμό, εισήλθαν με γοργό βήμα, αιφνιδιαστικά εντός της αίθουσας όπου διεξάγονταν οι εκλογές.

Άρχισαν να ρίχνουν καρέκλες, να σπρώχνουν τους φοιτητές και ταυτόχρονα ένας ή δύο από αυτούς χρησιμοποίησαν δακρυγόνα σπρέι εναντίον των φοιτητών που βρίσκονταν στην αίθουσα και επιχείρησαν να αντιδράσουν.

Ακολούθως, άρπαξαν τέσσερεις κάλπες και εξήλθαν της αίθουσας και πάλι σε σχηματισμό και με γοργό βήμα.

Από τα σπρέι επηρεάστηκαν πέντε πρόσωπα τα οποία μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο και αφού έτυχαν των πρώτων βοηθειών απολύθηκαν.

Η Αστυνομία διεξάγει εντατικές έρευνες και έχει προβεί στη λήψη καταθέσεων από παριστάμενα πρόσωπα, με στόχο να εντοπιστούν οι δράστες της επίθεσης.

ΟΤΑΝ Η ΕΜΠΑΘΕΙΑ ΔΕΝ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Ή ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΛΕΝΕ ΕΥΘΑΡΣΩΣ ΠΟΙΑ ΛΥΣΗ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ

2011-12-03T18:44:00.000+02:00

Είναι πλέον γεγονός ότι κάποιοι βρίσκουν αφορμές για να κολλήσουν στον τοίχο τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ότι κι αν κάνει, ότι κι αν πει, δεν πρόκειται σε καμιά περίπτωση να θεωρήσουν ότι έκανε κάτι σωστό.

Γράψαμε, επίσης αρκετές φορές, ότι κάποιοι δεν ξέρουν ή δεν θέλουν να αντιληφθούν τι σημαίνει Δ.Δ.Ο. και την παρουσιάζουν όπως αυτή νομίζουν, ανεξάρτητα από τις θέσεις που έχει πολλές φορές καταθέσει επί τούτου η πολιτική ηγεσία του τόπου.

Ακόμα, τονίσαμε και άλλοτε ότι προκειμένου να βρουν κάτι για να εξαπολύουν κατηγορίες πιάνονται από μια λέξη ή μια φράση χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τι προηγείται και τι έπεται της δήλωσης ή χωρίς να λαμβάνουν υπόψη ολόκληρο το κείμενο.

Ενοχλήθηκε λοιπόν το διαδικτυακό xkarfoma από τη συνέντευξη του προέδρου Χριστόφια στη Τ/κυπριακή εφημερίδα Γενί Ντουζέν στις 2 Δεκεμβρίου και για την αναφορά του προέδρου στις επιδιώξεις του Έρογλου και ότι βοηθά τον αρχιεπίσκοπο.

Γράφει σχετικά η διαδικτυακή εφημερίδα που βιάστηκε να ανακαλύψει πάλι προδότες και μειοδότες:

«Σύμφωνα με όσα δόθηκαν στη δημοσιότητα, ο άνθρωπος που φέρει τον τίτλο “Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κύπρου” δήλωσε ότι “με τη στάση του ο Έρογλου βοηθά τον Αρχιεπίσκοπο και τους γνωστούς κύκλους στην πλευρά μας που επιδιώκουν ένα ελληνικό κράτος με τους Τουρκοκύπριους να είναι μειονότητα”.

Αν η απόδοση είναι σωστή τότε πρόκειται για δήλωση πρωτοφανούς ενδοτικότητας και εντός των ορίων της εθνικής προδοσίας, καθώς ο Δ. Χριστόφιας ταυτίζεται με τα συμφέροντα της Τουρκίας τα οποία “δεν τα υπερασπίζεται σωστά ο Έρογλου αλλά μόνον ο ίδιος ο Πρόεδρος της Κύπρου”!

Δηλαδή ο Δ. Χριστόφιας υποστηρίζει ότι δεν θέλει τους «Τουρκοκύπριους» να είναι μειονότητα στο κράτος που παζαρεύει να εγκαταστήσει, και εμφανίζεται να κατηγορεί τον Έρογλου ο οποίος τορπιλίζει αυτό του το... όραμα;».

Παραθέτουμε ολόκληρη την απάντηση του κ. Χριστόφια για να φανεί από μόνη της η διαφορά, όταν κάποιος απομονώνει ένα απόσπασμα από μια δήλωση:

“Ο κύριος Έρογλου κάνει ένα λάθος. Το κάνει άθελα ή σκόπιμα; Στο θέμα αυτό θέλω να κάνω ένα σχόλιο. Τις αρμοδιότητες που θα έχει μόνο η κεντρική κυβέρνηση, ο Έρογλου τις αντιλαμβάνεται ως αρμοδιότητες που θα έχουν οι Ε/κύπριοι. Πρέπει να αντιληφθούμε ότι χρειάζεται η έγκριση για ορισμένες αποφάσεις των Τουρκύπριων Υπουργών, του Τουρκοκύπριου Αντιπροέδρου, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις και των Τουρκοκύπριων στην Γερουσία. Δηλαδή, το ενωμένο ομόσπονδο κράτος μας, θα είναι κοινό κράτος των Τ/κων και Ε/κων. Εμείς δεν εργαζόμαστε για να φτιάξουμε δύο χωριστά κράτη ούτε για να δημιουργήσουμε μια συνομοσπονδία. Πίσω από αυτήν την επιδίωξη βρίσκεται η τουρκική πλευρά. Πίσω από την τ/κή πλευρά βρίσκεται η Άγκυρα. Και τα επιχειρήματα που θέτει η Άγκυρα στο τραπέζι των συνομιλιών, μυρίζουν συνομοσπονδία. Οι δύο κοινότητες στο νησί πρέπει να έχουν ισότιμα δικαιώματα. Εμείς γι’ αυτό είναι που αγωνιζόμαστε. Αντιμετωπίζουμε προβλήματα, όμως συνεχίζουμε να δίνουμε τον αγώνα μας. Όσο ο Έρογλου σκληραίνει την στάση του, τόσο περισσότερο βοηθά τον Αρχιεπίσκοπο, κάποιους κύκλους εντός της ε/κής κοινότητας, αυτούς δηλαδή που στο τέλος της ημέρας επιθυμούν ένα ελληνικό κράτος, αυτούς που θέλουν τους Τ/κους να αποτελούν μειονότητα. Ο Έρογλου όταν στο εδαφικό μιλά για ασφάλεια, εννοεί την ασφάλεια της Τουρκίας. Συγκρίνοντας την Κύπρο με την Τουρκία, είναι δυνατόν μια τόσο μεγάλη και ισχυρή χώρα να έρθει αντιμέτωπη με απειλές από την Κύπρο; Είναι ποτέ δυνατό;».

Η παράθεση ολόκληρης της απάντησης ξεκαθαρίζει πλήρως τι εννοεί ο πρόεδρος όταν μιλά για τον αρχιεπίσκοπο και λέει ότι επιθυμεί ένα Ε/κυπριακό κράτος στην Κύπρο. Αυτό υποστηρίζει και ο γράφων και γα το θέμα αυτό παράθεσε συγκεκριμένη επιχειρηματολογία στην εφημερίδα Γνώμη.

Είναι φανερό ότι η εν λόγω εφημερίδα του διαδικτύου υπηρετεί τα συμφέροντα του αρχιεπισκόπου. Αυτό φαίνεται από τη συνεχή στήριξη που του παρέχει σε ότι πει και ότι κάνει. Ακόμα και τις μεθοδεύσεις του για την μητρόπολη Κερύνειας προσπάθησε να εκθειάσει και να δικαιολογήσει. Σε αυτό τον τόπο όλοι είναι κακοί πλην του αρχιεπισκόπου!

Ποια άλλη απόδειξη θέλουν ότι ο αρχιεπίσκοπος επιθυμεί κατάργηση των συμφωνιών του ’60 βάση των οποίων υπάρχει το Κυπριακό (και όχι Ε/κυπριακό) κράτος όταν στην τελευταία συνέντευξη του στην Καθημερινή διέγραψε τις συμφωνίες που αναβάθμιζαν την Τ/κυπριακή μειονότητα σε ισότιμη κοινότητα;

Επειδή και οι συγκεκριμένοι φαίνεται να επιθυμούν κάτι τέτοιο, θεωρούν έγκλημα καθοσιώσεως την αναφορά Χριστόφια. Μια θέση που ακολούθησαν όλοι οι προκάτοχοι του σημερινού προέδρου.

Ο αρχιεπίσκοπος δηλώνει ότι ήταν (και είναι) ένθερμος υποστηρικτής της πολιτικής του μ. Τ. Παπαδόπουλου στο κυπριακό.

«Ξεχνούν» όμως ότι ο Τ. Παπαδόπουλος έφερε ένα έγγραφο που για πρώτη φορά έκανε ξεκάθαρα λόγο για λύση Δ.Δ.Ο. με πολιτική ισότητα των Τ/κυπρίων. Δηλαδή η Τ/κυπριακή κοινότητα θα εξακολουθούσε να παραμένει κοινότητα και δεν θα μετατρεπόταν σε μειονότητα.

Στην συμφωνία της 8^ης Ιουλίου 2006 (που έγινε η σημαία των απορριπτικών) αναγράφεται στην πρώτη κιόλας παράγραφο:

1. Δέσμευση για την επανένωση της Κύπρου με βάση μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία και πολιτική ισότητα, όπως καθορίζεται στα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Η ίδια αναφορά αναφέρεται και στο ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών με αριθμό 1728 (2006).

Μήπως τότε ήταν πρόεδρος ο Χριστόφιας;

Μήπως είναι ο Χριστόφιας που έφερε στο τραπέζι αυτή τη μορφή λύσης;

Γιατί λοιπόν τότε δεν υπήρχε πρόβλημα και η δήλωση Χριστόφια που επαναλαμβάνει τα ίδια πράγματα έχει πρόβλημα;

Γιατί ο Χριστόφιας είναι προδότης και μειοδότης και ο Παπαδόπουλος όχι;

Θέτουμε τα ερωτήματα ρητορικά διότι γνωρίζουμε ότι δεν θα πάρουμε απάντηση. Ή τουλάχιστον σοβαρή απάντηση.

Εκείνο που ενοχλεί κάποιους στην Κύπρο είναι όταν αποκαλύπτεται πως η γραμμή των λεγόμενων απορριπτικών ή σκληρών ή όπως αλλιώς ονομάζονται, βρίσκεται ευθυγραμμισμένη με την πολιτική των Τούρκων, που όπως πολύ σωστά επισημαίνεται επιδιώκουν δύο κράτη, μια συνομοσπονδία.

Ας βρούνε το θάρρος να το πούνε ανοικτά ότι επιδίωξη τους δεν είναι άλλη παρά η εφαρμογή των διχοτομικών δογμάτων του Μιχάλη Δούντα.

Όλες οι ενέργειες τους, όλες οι αναφορές τους οδηγούν προς αυτή την κατεύθυνση. Να παρεμποδιστεί πάση θυσία η λύση του κυπριακού μέχρι που η διχοτόμηση να έρθει από μόνη της.

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΠΟΙΗΣΗΣ

2011-11-26T13:22:00.000+02:00

Έγραψα και στο παρελθόν για το σύνδρομο του «Ηττοπαθούς πατριωτισμού».

Είναι ένα σύνδρομο που εκφράζει την περιχαράκωση γύρω από θέσεις που φαντάζουν εκ πρώτης όψεως πατριωτικές αλλά στην ουσία λειτουργούν εναντίον της Κύπρου, ενισχύουν και εμπεδώνουν την κατοχή και οδηγούν κατευθείαν σε δύο κράτη.

Το σύνδρομο αυτό εκφράζεται κυρίως από εκείνους που προτιμούν παρά ένα κράτος όπου θα έχουν λόγο και οι Τ/κύπριοι, να έχουμε ένα κράτος (έστω και στη μισή Κύπρο) που να είναι κυρίαρχοι οι Έλληνες.

Οι θέσεις αυτές εκφράζονται από την πτέρυγα εκείνη που ποτέ δεν συμβιβάστηκε με το ανεξάρτητο κράτος. Εκφράζεται από τους ανθρώπους που μετά το 1960 παρέμειναν πιστοί στο όραμα της Ένωσης. Εκφράζεται όμως και από τους πολιτικούς απογόνους τους που οραματίζονται επίσης ένα κράτος καθαρά ελληνικό, αφού τώρα δεν είναι εφικτή η Ένωση. Παραδείγματα υπάρχουν αρκετά και έχω αναφερθεί σ’ αυτά σε παλαιότερες αναφορές μου.

Στην προσπάθεια τους να προωθήσουν αυτές τις θέσεις δημιουργούν ένα άλλο σύνδρομο, αυτό της καταδίωξης. Διακατέχονται έντονα από την εμμονή ότι τους καταδιώκουν οι πάντες προσωπικά, ομαδικά αλλά και ότι καταδιώκεται και ο ελληνισμός στην Κύπρο.

Θα μου πείτε γιατί τα γράφω τώρα όλα αυτά ως εισαγωγή;

Μου ήρθαν αυτές οι σκέψεις ακούγοντας την πρώην υπουργό Παιδείας Κλαίρη Αγγελίδου να μιλά στο εκκλησιαστικό ραδιόφωνο για τους κινδύνους που διατρέχει η παιδεία στην Κύπρο από τους απανταχού συνωμοτούντες (εντός και εκτός) να πλήξουν την ελληνικότητα του τόπου.

Μέσα σε μερικές γραμμές έδωσε με σαφήνεια – πιστεύω – το σκεπτικό αυτής της σχολής.

Η κα Αγγελίδου διαβλέπει μια έντονη προσπάθεια «κυπροποίησης» των πάντων και ότι πίσω από αυτή την προσπάθεια βρίσκονται οι Βρετανοί.

Ιδού το σκεπτικό της: «Είναι πιο εύκολο να αλώσεις κάποιον που είναι μόνος του παρά κάποιον που είναι με άλλους. Εντάξει, είμαστε κράτος αλλά εξακολουθούμε να αισθανόμαστε μέρος του ελληνισμού δεν αισθανόμαστε ότι είμαστε κάτι άλλο ξεχωριστό, άσχετα αν τώρα αν έχουμε την Κύπρο και μάλιστα αγωνιζόμαστε γι’ αυτό το πράγμα».

Μέσα από αυτά τα λόγια φαίνεται ξεκάθαρα το σκεπτικό αλλά και οι επιδιώξεις.

Ναι μεν είμαστε ένα κράτος ανεξάρτητο αλλά ξέρετε, δεν είμαστε ξεκομμένοι ΩΣ ΚΡΑΤΟΣ από τον υπόλοιπο ελληνισμό!

Αυτό θέλει να πει η κα Αγγελίδου.

Ότι το Κυπριακό Ανεξάρτητο κράτος, η ασπίδα της Κύπρου όπως το χαρακτήρισε, είναι ένα κομμάτι του Ελληνισμού, μια άλλη Ελλάδα ή όπως αρέσκονται να λένε κάποιοι είναι η νοτιοδυτική Ελλάδα ή όπως αρέσκονται να λένε άλλοι, είναι το Ελλα-δικό μας κράτος.

Αυτά ακριβώς τα σημεία και οι εμμονές δεν αφήνουν αυτούς τους ανθρώπους να δεχθούν την ύπαρξη ενός κράτους που ως τέτοιο δεν είναι ελληνικό ούτε τουρκικό. Δεν ανήκει ούτε στους Έλληνες ούτε στους Τούρκους αλλά ανήκει στο λαό του, Ε/κύπριους, Τ/κύπριους, Αρμένιους, Μαρωνίτες και Λατίνους.

Συγχύζουν την κρατική με την εθνική υπόσταση και από εδώ ξεκινούν όλα.

Θεωρούν ότι οποιαδήποτε αναφορά στο κράτος παραπέμπει σε έθνος και κάνουν λόγο για κυπροποίηση, σε προσπάθειες να αναχθεί η Κύπρος σε έθνος αντί σε κράτος, χωρίς ποτέ κάποιος να αναφερθεί σε ύπαρξη κυπριακού έθνους.

Ακόμα και ακαδημαϊκοί όπως ο Χρ. Ιακώβου δηλώνει ότι δεν πρέπει να αντιπαραβάλλεται η ελληνική με την κυπριακή σημαία, ούτε να γίνεται λόγος για αλλαγή του εθνικού ύμνου της Κύπρου.

Ως προς το πρώτο συμφωνώ. Το ίδιο το Σύνταγμα ορίζει ότι σημαία του Κυπριακού Κράτους είναι η Κυπριακή σημαία, ενώ οι δύο κοινότητες μπορούν να χρησιμοποιούν τις εθνικές σημαίες σε συγκεκριμένες περιπτώσεις.

Σε κανένα σημείο δεν γίνεται λόγος για Κυπριακό Έθνος ούτε σε Ελληνικό ή Τουρκικό κράτος της Κύπρου.

Όσον αφορά τον εθνικό ύμνο, με βάση το δίκαιο της ανάγκης μετά τα γεγονότα του 1963-64 υιοθετήθηκε ο ελληνικός ως ο ύμνος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Δεν πρέπει να παραβλέπεται όμως το γεγονός ότι υπάρχει κρατικός ύμνος της Κυπριακής Δημοκρατίας ο οποίος ανακρούστηκε μόνο μία φορά.

Από την άλλη δεν πρέπει να θεωρείται ο εθνικός ύμνος ενός άλλου κράτους ως ο εθνικός ύμνος ενός άλλου κράτους που δεν είναι ελληνικό.

Εκείνο που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν αυτοί οι κύκλοι είναι ότι το ανεξάρτητο του Κυπριακού Κράτους σε καμιά περίπτωση παραγνωρίζει την ελληνικότητα της πλειοψηφίας των κατοίκων της Κύπρου.

Άλλο το ένα άλλο το άλλο.

Δεν μπορούν να ξεχωρίσουν ότι το ανεξάρτητο κράτος σε καμία περίπτωση αναιρεί την εθνικότητα των δύο μεγάλων κοινοτήτων της Κύπρου διότι είναι δεμένοι στη θεωρία του έθνους-κράτους.

Αυτή η αντίληψη επικρατεί και στα θέματα Παιδείας όπου οι κύκλοι αυτοί ταυτίζουν την Παιδεία του Κυπριακού Ανεξάρτητου κράτους με την Παιδεία των Ε/κυπρίων.

Άλλο ένα δείγμα της αντίληψης ότι πρόκειται για Ελληνικό κράτος.

Η κα Αγγελίδου τόνισε με έμφαση ότι η Παιδεία στην Κύπρο δεν μπορεί να διαχωριστεί από την Ορθοδοξία.

Πού το βρήκαν αυτό γραμμένο οι συντελεστές της εκπομπής, Κλ. Αγγελίδου, Χρ. Ιακώβου και μητροπολίτης Πάφου Γεώργιος;

Εφόσον όπως είπαν το Κυπριακό Κράτος είναι η ασπίδα της Κύπρου, το Σύνταγμα αυτού του Κυπριακού κράτους καθορίζει ότι η Παιδεία του είναι θέμα των δύο κοινοτήτων.

Ωστόσο με το να λένε ότι η Παιδεία στην Κύπρο δεν μπορεί να διαχωριστεί από την Ορθοδοξία, πού παραπέμπει; Και πάλι στο ότι το Κυπριακό κράτος είναι Ελληνικό!

Υπερασπιζόμενοι την Ελληνική Παιδεία της… Κύπρου, τάχθηκαν εναντίον της έκδοσης βιβλίων από το Κυπριακό Υπουργείο Παιδείας, δεδομένου ότι η Ελλάδα λόγω των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει δεν μπορεί να μας στείλει βιβλία.

Και γιατί παρακαλώ τάχθηκαν εναντίον; Διότι όπως είπε η κα Αγγελίδου, αυτό είναι επικίνδυνο επειδή «τότε θα γίνει αυτό που φοβόμαστε, η Κυπροποίηση. Θα αφαιρεθούν θέματα που θα αφορούν είτε την Ελλάδα είτε τον ελληνικό πολιτισμό και θα μπαίνουν θέματα που θα αφορούν μόνο την Κύπρο. Και αυτό θα είναι καταστροφικό».

Έκοψαν, έραψαν, αποφάνθηκαν!

Μόνο και μόνο η τελευταία φράση δείχνει ότι υπάρχει μέσα στο μυαλό τους ένα σύνδρομο καταδίωξης. Αλλά και μια αντίφαση.

Εφόσον θεωρούν ότι η Παιδεία στην Κύπρο είναι Ελληνική και Ορθόδοξη, πώς είναι δυνατόν το κατεξοχήν αρμόδιο όργανο να οδηγήσει την εκπαίδευση στην Κυπροποίηση;

Αλλά γιατί ποτέ δεν εξηγούν τι εννοούν με την «κυπροποίηση» και πώς αυτή στρέφεται εναντίον του ελληνισμού της Κύπρου;

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΞΕΝΩΝ ΧΩΡΩΝ ΕΡΕΥΝΟΥΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΙΑΠΡΑΧΘΗΚΑΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΕΟΚΑ

2011-11-19T14:36:00.000+02:00

ΠΟΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΥΡΙΟΙ ΤΩΝ ΣΥΝΔΕΣΜΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ;

Οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών ΕΟΚΑ 1955-59 αποδεικνύουν ότι ζουν ακόμα στην εποχή της ΕΟΚΑ. Δεν έχουν καταλάβει ότι οι εποχές άλλαξαν, ότι η ΕΟΚΑ τερμάτισε τη δράση της τον Φεβρουάριο του 1959 με διαταγή του ίδιου του Γρίβα.

Αλλά τι μπορεί να περιμένει κάποιος όταν ο ίδιος ο αρχηγός της στρατιωτικής πτέρυγας της οργάνωσης αναίρεσε τη διαταγή του και κατέβηκε στην Κύπρο για να συνεχίσει, δήθεν, τον αγώνα για ένωση;

ΑΔΙΚΗΜΑ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΠΟΙΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ;

Το ερώτημα όμως που απευθύνεται προς τους Συνδέσμους αφορά την επανάσταση της ΕΟΚΑ. Οφείλουν να απαντήσουν τι ακριβώς εννοούν όταν γράφουν «Οποιοσδήποτε αποτολμήσει να αγγίξει αυτά τα θέματα θέτει τον εαυτό του έξω από το σύνολο των Αγωνιστών της ΕΟΚΑ και διαπράττει αδίκημα πρώτου βαθμού εις βάρος της επανάστασης».

· Θεωρούν ότι ο αγώνας δεν έχει τελειώσει;

· Η επανάσταση εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ;

· Θεωρούν ότι ο όρκος που έδωσαν για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα εξακολουθεί να ισχύει;

Αυτά τα ερωτήματα θα πρέπει να τα απαντήσουν ξεκάθαρα οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών.

Διότι αν θεωρούν ότι ο αγώνας τους ακόμα συνεχίζεται, τότε υποσκάπτουν την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, υποβοηθώντας με αυτό τον τρόπο τα τουρκικά σχέδια για οριστική τουρκοποίηση της κατεχόμενης Κύπρου.

Αν θεωρούν ότι ο αγώνας της ΕΟΚΑ έχει τελειώσει και πέρασε στην ιστορία, άρα δεν βρίσκεται σε ισχύ καμία επανάσταση, τότε είναι αδικαιολόγητη η απειλητική αναφορά τους στην επιστολή προς τον δήμαρχο της Λύσης.

Αν λοιπόν ισχύει το δεύτερο, τότε είναι ξεκάθαρο ότι δεν έχουν καμιά διάθεση να συμβάλουν το παραμικρό στη συμφιλίωση μεταξύ του Κυπριακού λαού, αφού η επιμονή τους στη μη αποκατάσταση ανθρώπων που δολοφονήθηκαν άδικα, συντηρεί τη διχόνοια σε προσωπικό αλλά και σε πολιτικό επίπεδο.

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΕΡΕΥΝΕΣ ΚΑΙ ΖΗΤΟΥΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Σε όλο τον κόσμο μετέχοντες σε αγώνες ελευθερίας ή σε όποιου άλλου είδους επαναστάσεις φάνηκαν μεγαλόψυχοι. Βρήκαν το θάρρος και αναγνώρισαν λάθη, παραλείψεις, ακόμα και εγκλήματα που διαπράχθηκαν στο όνομα της επανάστασης.

Μόνη εξαίρεση στο παγκόσμιο στερέωμα οι Σύνδεσμοι της ΕΟΚΑ που θεωρούν πως ότι έγινε καλώς έγινε. Που αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων και μικρόψυχοι έναντι του λαού.

Οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών θεωρούν ότι μόνο αυτοί έχουν το δικαίωμα να μιλούν για την περίοδο της δράσης τους και ότι όλοι οφείλουν να υπακούουν στις ντιρεκτίβες τους.

Δυστυχώς γι’ αυτούς τα πράγματα δεν είναι έτσι αφού πανεπιστήμια του εξωτερικού γνωρίζουν, καταγράφουν και μελετούν την περίοδο εκείνη, ιδιαίτερα τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν.

Στην επιστολή τους προς τον κ. Ττοφιά οι Σύνδεσμοι αναφέρονται σε παραβίαση διεθνών γραφτών και άγραφων νόμων της επανάστασης, αγνοώντας ή παραθεωρώντας ότι πανεπιστήμια άλλων χωρών ασχολούνται με τα θέματα αυτά.

Άσχετα με το τι επικαλούνται οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών, το θέμα των δολοφονιών και ιδιαίτερα των πολιτικών δολοφονιών την περίοδο 1055-59 απασχολεί για χρόνια πανεπιστημιακούς και φοιτητές σε παγκόσμια κλίμακα. Όλοι αυτοί γνωρίζουν για εγκλήματα που διαπράχθηκαν στο όνομα της ΕΟΚΑ αλλά μόνο οι Σύνδεσμοι θεωρούν ότι αυτά είναι ανοησίες.

θα αναφέρω χαρακτηριστικά δύο περιπτώσεις.

1. Τον Ιανουάριο του 2002 πήρα μια επιστολή από το πανεπιστήμιο της Ουψάλα της Σουηδίας, με την οποία μου ζητούσαν πληροφορίες για το τις πολιτικές δολοφονίες την περίοδο 1955-59.

Όπως αναφέρεται στην επιστολή, στο Πανεπιστήμιο λειτουργεί «Τμήμα έρευνας ειρήνης και σύγκρουσης, που παρακολουθεί και μελετά την ανάπτυξη των ένοπλων συγκρούσεων στον κόσμο».

Από το κείμενο της επιστολής φαινόταν καθαρά ότι οι άνθρωποι σε αυτό το Πανεπιστήμιο, που ασχολούνται με αυτά τα θέματα, γνώριζαν πολλά για τις δολοφονίες και ήθελαν επιβεβαίωση κάποιων στοιχείων ή την διαβίβαση από μέρους μου νέων στοιχείων.

2. Πέρσι τέτοιο καιρό δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από μια νεαρή φοιτήτρια από τον Καναδά η οποία έκανε το διδακτορικό της πάνω στα επαναστατικά κινήματα του 20^ου αιώνα.

Η κοπελίτσα αυτή μου ζήτησε μια συνέντευξη πάνω στο θέμα των πολιτικών δολοφονιών που διαπράχθηκαν την εποχή της ΕΟΚΑ.

Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η πρώτη ερώτηση που μου έκανε όταν συναντηθήκαμε κάπου στη Λευκωσία: «Γιατί η ΕΟΚΑ είναι το μοναδικό επαναστατικό κίνημα σε παγκόσμια κλίμακα που όχι μόνο αρνείται ότι διέπραξε ακρότητες αλλά αρνείται να αναγνωρίσει και τις πιο εξόφθαλμες περιπτώσεις;»

Ομολογώ ότι εκπλάγηκα από την ερώτηση της διότι νόμιζα ότι όλα όσα λέγονται στην Κύπρο γι’ αυτό το ζήτημα μένουν μεταξύ μας. Κι όμως, η κοπελιά γνώριζε και μου ανέφερε σωρεία περιπτώσεων που αφορούν αυτή την πτυχή.

Παρόλ’ αυτά εδώ στην Κύπρο οι Σύνδεσμοι νομίζουν ότι ξοφλούν με το να επαναλαμβάνουν τον ανιστόρητο ισχυρισμό ότι η ΕΟΚΑ δεν δολοφόνησε κανένα για τα πολιτικά του φρονήματα ή δεν προέβησαν σε άδικες δολοφονίες ακόμα και συναγωνιστών τους.

ΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΕΟΚΑ ΑΠΕΙΛΟΥΝ

2011-11-13T08:16:00.000+02:00

Με απειλές που θυμίζουν άλλες, σκοτεινές εποχές με σαφή υπονοούμενα για τη ζωή όσων επιδιώκουν την αποκατάσταση όσων δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια της δράσης της ΕΟΚΑ, εκτοξεύουν οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών της ΕΟΚΑ.

Σε μια προσπάθεια να σταματήσουν τον αέρα της διαφάνειας που φυσά τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο για τις σκοτεινές πτυχές της τετραετίας και ιδιαίτερα τις περιπτώσεις όπου άνθρωποι τόσο από τη Δεξιά όσο και από την Αριστερά δολοφονήθηκαν άδικα και με την κατηγορία της προδοσίας, οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών φαίνεται ότι έχασαν την ψυχραιμία τους.

Είναι γνωστό ότι οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι να αγγίξουν σκοτεινές πτυχές της περιόδου, θεωρώντας ότι στην ιστορία πρέπει να μείνουν μόνο οι θετικές ενέργειες.

ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΤΟΝ ΔΗΜΑΡΧΟ ΛΥΣΗΣ

Η «ΓΝΩΜΗ» εξασφάλισε και δημοσιεύει έγγραφο που απευθύνεται στον δήμαρχο Λύσης Ανδρέα Ττοφιά με το οποίο όχι μόνο του απαγορεύουν να αγγίξει το θέμα της δολοφονίας του στελέχους του ΑΚΕΛ Μιχάλη Πέτρου (δολοφονήθηκε από τον Ηλία Παπακυριακού την 21^η Ιανουαρίου 1958) αλλά τον απειλούν ότι αν προχωρήσει σε μια τέτοια ενέργεια θα θέσει εαυτόν εκτός Συνδέσμων Αγωνιστών και θα είναι ένοχος αδικήματος πρώτου βαθμού εναντίον της Επανάστασης!

Ιδού τι γράφει η συγκεκριμένη επιστολή που φέρει ημερομηνία 15 Σεπτεμβρίου 2011:

«Ανδρέα Ττοφιά

Οι σύνδεσμοι Αγωνιστών ΕΟΚΑ 1955-59 για μιαν ακόμα φορά τονίζουν και καθιστούν σαφές ότι: ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ[1] να αποκαταστήσει τη μνήμη οποιουδήποτε που εκτελέστηκε κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού μας αγώνα.

Ο μόνος που είχε αυτό το δικαίωμα ήταν ο Αρχηγός της Οργάνωσης στρ. Γρίβας-Διγενής ενόσω ζούσε.

Οποιοσδήποτε αποτολμήσει να αγγίξει αυτά τα θέματα θέτει τον εαυτό του έξω από το σύνολο των Αγωνιστών της ΕΟΚΑ και διαπράττει αδίκημα πρώτου βαθμού εις βάρος της επανάστασης[2].

Οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών ΕΟΚΑ δεν θα αναγνωρίσουν καμιά προσπάθεια και καταδικάζουν όλους όσοι προσπαθούν να δημιουργήσουν απαράδεκτες καταστάσεις που παραβιάζουν τους διεθνείς γραφτούς και άγραφους νόμους της επανάστασης και νοθεύουν το γράμμα και το πνεύμα του Αγώνα».

ΔΥΟ ΝΕΟΦΑΝΗ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΣΥΝΔΕΣΜΩΝ

Στην επιστολή τους προς τον κ. Ττοφιά, οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών εισάγουν δύο νέα στοιχεία που διαφοροποιούν τη στάση τους ως προς τα θέματα των αποκαταστάσεων.

Το πρώτο στοιχείο είναι το υπονοούμενο για σοβαρές επιπτώσεις σε όποιον επιχειρήσει να αγγίξει το θέμα της αποκατάστασης έστω και ενός δολοφονηθέντα.

Στις μέχρι τώρα δημόσιες ανακοινώσεις τους οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών αναφέρονται μόνο στο πρώτο μέρος των επιπτώσεων, ότι δηλαδή όποιος επιχειρήσει κάτι τέτοιο θέτει εαυτόν έξω από το σύνολο των Αγωνιστών της ΕΟΚΑ: «Όποιος προσπαθήσει να κάμει τέτοια ενέργεια θέτει τον εαυτό του εκτός των Συνδέσμων και η πράξη του είναι καταδικαστέα και απαράδεκτη».[3]

Στη συγκεκριμένη επιστολή αφήνουν σαφή υπονοούμενα ακόμα και για την ζωή εκείνου που θα διαπράξει το αδίκημα αφού κάνουν λόγο για αδίκημα πρώτου βαθμού σε βάρος της επανάστασης αφού είναι γνωστό ότι το αδίκημα πρώτου βαθμού σε μια επανάσταση είναι η προδοσία. Και η ποινή για την προδοσία είναι μόνο μία.

Παράλληλα είναι άξιον απορίας αν οι Σύνδεσμοι θεωρούν ότι η δράση της ΕΟΚΑ βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη, αφού κάνουν αναφορά σε αδίκημα έναντι της επανάστασης, τη στιγμή που η δράση της οργάνωσης τερματίστηκε τον Φεβρουάριο του 1959.

Ο ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΓΡΙΒΑΣ Ή ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΖΙ;

Το δεύτερο είναι η τοποθέτηση τους για το ποιος είναι αρμόδιος να αποκαταστήσει κάποιον από τους δολοφονηθέντες.

Στις δημόσιες ανακοινώσεις τους τονίζουν πάντοτε ότι «Καθιστούμε σαφές ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κάνει τέτοια πράξη, μετά το θάνατο των Αρχηγών του Αγώνα Διγενή και Μακαρίου».[4]

Η αναφορά στον Μακάριο δεν είναι καθόλου τυχαία αφού προσπαθούν να τον εμπλέξουν στις αποφάσεις των εκτελέσεων και των εγκλημάτων που διέτασσε ο Γρίβας προσωπικά.

Και αυτό την ώρα που γνωρίζουν ότι ο μεν Γρίβας υπεραμυνόταν των δολοφονιών κυρίως των Αριστερών, ενώ ο Μακάριος με δημόσιες δηλώσεις του είχε καταδικάσει τις δολοφονίες.[5]

Επιπρόσθετα, η εμπλοκή του Μακαρίου από πλευράς των Συνδέσμων είναι παραπλανητική αφού η ΕΟΚΑ δεν του αναγνώριζε καμία αρμοδιότητα γι’ αυτά τα θέματα.

Στο βιβλίο «Μαύρη Βίβλο» που εξέδωσε η Οργάνωση για να καταγράψει τον «προδοτικό» ρόλο του ΑΚΕΛ αναφέρεται στο θέμα και διερωτάται: «Ποίαν σχέσιν είχεν ο Μακάριος με τα γεγονότα της Λύσης και Κώμας Γιαλού;»

ΚΑΙ ΟΜΩΣ Ο ΓΡΙΒΑΣ ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

Οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών νομίζουν ότι βρήκαν τον τρόπο να αποφύγουν την ευθύνη της αποκατάστασης, μεταθέτοντας το θέμα στους νεκρούς Μακάριο και τον Γρίβα.

Δυστυχώς όμως για τους Συνδέσμους τους αδειάζει ο ίδιος ο Γρίβας όταν παραπέμπει το θέμα της διερεύνησης των δολοφονιών που διαπράχθηκαν κατά την περίοδο της δράσης της ΕΟΚΑ στην Κοινοτική βουλή.

Με αφορμή τις πιέσεις που δεχόταν ο Γρίβας για την υπόθεση της δολοφονίας του Γιαννάκη Στεφανίδη αλλά και ενοχλημένος από τις συχνές επισκέψεις που δεχόταν από συγγενείς δολοφονηθέντων μελών της Οργάνωσης αλλά και συγγενών αριστερών δολοφονηθέντων, ο Γρίβας απέστειλε επιστολή στους δικηγόρους της οικογένειας Στεφανίδη όπου αναφέρει μεταξύ άλλων και τα εξής σημαντικά και ενδιαφέροντα:

«Τόσον δι’ αυτήν όσο και δια τας αφορώσας άπαντας τους καθ’ οιονδήποτε τρόπον φονευθέντας κατά την διάρκειαν του αγώνος της ΕΟΚΑ, είχον την γνώμην και εισηγήθην όπως η Κοινοτική Βουλή συγκροτήση επιτροπήν εκ προσώπων παρεχόντων πλήρη εχέγγυα εντιμότητος, ικανότητος και ευθυκρισίας, η οποία μετά ενδελεχή έρευναν να απεφαίνετο επί μιας εκάστης εξ αυτών, επαρκώς αιτιολογούσα μάλιστα το οιονδήποτε πόρισμα της ερεύνης αυτής. Ατυχώς η εισήγησις αύτη δεν έτυχε της δεούσης προσοχής των αρμοδίων, προς λήψιν σχετικής απόφασης, αγνοώ δε επί ποίων κριτηρίων στηρίζονται αι εκάστοτε αποφάσεις, δια την παροχήν συντάξεως εις οικογενείας φονευθέντων ή δια την αποκατάστασιν της μνήμης εξαφανισθέντων κλπ.» [6]

Τι έχουν να απαντήσουν επί τούτου οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών που παραπλανητικά παραπέμπουν κάθε φορά στον Γρίβα ή στον Μακάριο ή και στους δύο, όταν ο μεν Μακάριος διαχώριζε τη θέση του ενώ ο Γρίβας παρέπεμπε στη Βουλή;

Ενδιαφέρουσα πάντως είναι και η θεώρηση των Συνδέσμων ότι η αναγνώριση λαθών «παραβιάζει τους διεθνείς γραφτούς και άγραφους νόμους της επανάστασης και νοθεύουν το γράμμα και το πνεύμα του Αγώνα».

Και αυτό τη στιγμή που είναι γνωστό ότι σε αντίθεση με τους Συνδέσμους της ΕΟΚΑ, σε όλο τον κόσμο έχουν γίνει αποκαταστάσεις αδικοσκοτωμένων, έχουν αναγνωριστεί λάθη και παραλείψεις από τις επαναστατικές οργανώσεις.

Μόνη εξαίρεση είναι οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών της ΕΟΚΑ.

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ Μ. ΠΕΤΡΟΥ

Το θέμα της αποκατάστασης του Μιχάλη Πέτρου από τα δημοτικό συμβούλιο Λύσης ξεκίνησε από την προσπάθεια του σημερινού δημάρχου να αποκαταστήσει τον δολοφονηθέντα προκειμένου ο κ. Ττοφιάς να εξασφαλίσει την υποστήριξη της Αριστεράς στις επικείμενες δημοτικές εκλογές στις οποίες θα διεκδικήσει επανεκλογή.

Το θέμα της αποκατάστασης Μιχάλη Πέτρου τέθηκε ενώπιον του Δημοτικού Συμβουλίου Λύσης από το 1995, συζητήθηκε επανειλημμένα αλλά σκόνταφτε στην άρνηση της Δημοτικής Ομάδας του ΔΗΣΥ αλλά και στη στάση των Συνδέσμων Αγωνιστών.

Είναι γεγονός ότι ο δήμαρχος Α. Ττοφιάς προσπάθησε να συμβάλει θετικά στην όλη υπόθεση αφού και ο ίδιος πιστεύει ότι ο Μ. Πέτρου δεν υπήρξε προδότης αλλά θύμα της όλης κατάστασης.

Ωστόσο ο κ. Ττοφιάς όντας μέλος των Συνδέσμων δεν βρήκε τη δύναμη να αντισταθεί και να προχωρήσει, ως επικεφαλής του δημοτικού συμβουλίου στην αποκατάσταση του δολοφονηθέντα. Υπέκυψε στις απειλές και τους εκβιασμούς των Συνδέσμων Αγωνιστών οι οποίοι σε καμιά περίπτωση επιθυμούν να υπάρξει αποκατάσταση έστω και ενός εκ των δολοφονηθέντων, κυρίως των Αριστερών.

Οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών θεωρούν ότι αν συγκατανεύσουν στην αποκατάσταση έστω και ενός Αριστερού, τότε θα δικαιώσουν τη στάση του ΑΚΕΛ έναντι της δράσης της ΕΟΚΑ, γι’ αυτό και αποφεύγουν να αγγίξουν το θέμα.

Θεωρούν ότι όσοι εκτελέστηκαν καλώς εκτελέστηκαν, έστω και κατά λάθος, και εντέχνως προσπαθούν για 50 χρόνια να πείσουν πως όσοι εκτελέστηκαν ήταν προδότες. Ιδού τι έλεγαν στις 29 Ιουνίου του 2009:

“Έχουμε και άλλοτε τονίσει ότι προδότης ήταν εκείνος που με τις πράξεις και τις ενέργειές του παρεμπόδιζε το έργο της ΕΟΚΑ, έδινε πληροφορίες στον εχθρό, αποκάλυπτε μυστικά της οργάνωσης, κατέδιδε τους αγωνιστές, αποκάλυπτε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την ταυτότητά τους και πολλά άλλα. Προδότης είναι αυτός που αποκάλυψε την ταυτότητα του Καραολή, αυτός που έδειξε το κρησφύγετο του Μάτση, το κρησφύγετο του Αυξεντίου, αυτός που προσπαθούσε να βγάλει την προσωπίδα των αγωνιστών και άλλα”.

Ας απαντήσουν ευθέως ποια ήταν η προδοσία που διέπραξε ο Μ. Πέτρου, ο Η. Ττοφαρής, ο Σ. Μένοικος, ο Α. Σακκάς, ο Π. Στυλιανού και τόσοι άλλοι άνθρωποι της Αριστεράς αλλά και της Δεξιάς που εκτελέστηκαν σαν προδότες.

Αναμένουμε μια απάντηση από τους Συνδέσμους Αγωνιστών μέχρι την επόμενη έκδοση που θα παραθέσουμε τις αντιφάσεις τους αναφορικά με την υπόθεση που αφορά τον Μιχάλη Πέτρου.

[1] Τα κεφαλαία γράμματα είναι στο κείμενο.

[2] Οι εμφάσεις είναι δικές μας.

[3] Ανακοίνωση που δημοσιεύθηκε στον τύπο στις 20 Αυγούστου 2009.

[4] Βλ. στο ίδιο.

[5] Απομνημονεύματα σελ. 223 – 225.

[6] Σπ. Παπαγεωργίου «Από την ΕΟΚΑ στην ΕΟΚΑ Β’, σελ. 121.

ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗΝ Ε.Φ. ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΝΕΡΓΟΥΝ ΟΠΩΣ ΤΟ 1974

2011-11-06T20:34:00.000+02:00

Τον Οκτώβριο του 2008, μετά τα όσα συνέβησαν στην παρέλαση για την Ανεξαρτησία, είχα γράψει ότι αρχίζουμε να ζούμε κλίμα της προπραξικοπηματικής περιόδου.

Κάποιοι τότε με είπαν υπερβολικό, άλλοι εκτός πραγματικότητα και άλλοι ότι κινδυνολογώ.

Να λοιπόν που στην πολιτική αναταραχή που προωθείτο από το 2008 – τα όσα ζήσαμε στη συνέχεια ήταν απλώς η συγκεκριμενοποίηση των πραγμάτων – βρίσκει σήμερα την πραγμάτωση της είτε στις προσπάθειες για ανατροπή του προέδρου με διάφορους τρόπους, είτε με όσα συνέβησαν πριν μερικές μέρες σε στρατόπεδο της Εθνικής Φρουράς κοντά στη Λευκωσία.

Τον απάνθρωπο βασανισμό εθνοφρουρού δημοσιεύει σήμερα η «Χαραυγή».

Βασάνιζαν για ώρες εθνοφρουρό

Ένα κατάπτυστο περιστατικό που προσβάλλει το στράτευμά μας και υποσκάπτει τις προσπάθειες του Υπουργείου Αμυνας για την ενίσχυση της Εθνικής Φρουράς συνέβη πριν μερικές μέρες σε στρατόπεδο έξω από τη Λευκωσία.

Ένας 18χρονος εθνοφρουρός βασανίστηκε άγρια από έναν αρχιλοχία και δύο μόνιμους (ΕΠΥ) επειδή την ώρα της ξεκούρασής του ζωγράφισε πάνω σε χαρτί ένα τριφύλλι.

Μόλις το είδαν οι τρεις αξιωματικοί ο ένας από αυτούς του είπε: «εννά σου δείξουν π…κομμουνιστούιν», ενώ όλοι μαζί τον άρπαξαν, τον τύλιξαν με πλαστική ταινία σε όλο του το σώμα. Αργότερα τον έδεσαν πάνω σε καρέκλα και τον έβαλαν ανάποδα μέσα σε ένα βαρέλι, ενώ φρόντισαν να βάλουν στο ένα του αυτί αναμμένο τσιγάρο λέγοντάς του: «Οταν ξεδεθείς κάπνισε το τσιγάρο στην υγεία μας…».

Ούτε το γεγονός πως ο 18χρονος εθνοφρουρός ήταν εγχειρισμένος στη σπλήνα και με πρόβλημα κοίλης δεν εμπόδισε τους τρεις μόνιμους της Εθνικής Φρουράς να τον βασανίσουν μέχρι λιποθυμίας.

Αντίθετα στις παρακλήσεις του εθνοφρουρού να μην τον δέσουν στα σημεία που ήταν εγχειρισμένος αυτοί αρνήθηκαν και γελούσαν με τα βογγητά του.

Το περιστατικό καταγγέλθηκε όπως πληροφορούμαστε από τον πατέρα του εθνοφρουρού στο διοικητή της μονάδας του. Ωστόσο οι τρεις βασανιστές του αρνήθηκαν πως έγινε τέτοιο περιστατικό και με θράσος ισχυρίστηκαν πως ο 18χρονος είπε ψέματα.
Οι γονείς του νεαρού όμως δεν έμειναν ως εκεί. Κατήγγειλαν το βασανισμό του γιου τους στο Υπουργείο Άμυνας και στο ΓΕΕΦ, ενώ δεν αποκλείεται η υπόθεση να φτάσει μέχρι και
σε στρατοδικείο.

Πάντως σύμφωνα με γονείς εθνοφρουρών κάποιοι βαθμοφόροι στην Ε. Φρουρά έχουν ξεφύγει εντελώς και συμπεριφέρονται με απάνθρωπο τρόπο σε νεοσύλλεκτους.

Θυμίζει το τραγικό συμβάν με το κάψιμο του Μιχάλη Μιχαήλ το 1975

Οι βασανισμοί και οι ταλαιπωρίες αριστερών στρατιωτών ήταν σύνηθες φαινόμενο την προπραξικοπηματική περίοδο αλλά και λίγο αργότερο.

Το περιστατικό που δημοσιεύει η «Χαραυγή», έφερε στη μνήμη μου ένα άλλο, παρόμοιο περιστατικό που σημειώθηκε στις αρχές του 1975 στα Πλατάνια στην περιοχή Τροόδους.

Το περιστατικό αφηγείται το ίδιο το θύμα, ο Μιχάλης Μιχάηλ από το Πελένδρι, που ήταν μέλος της ΕΔΟΝ, τον οποίον οι φασίστες της ΕΟΚΑ Β’ προσπάθησαν να κάψουν ζωντανό ενώ υπηρετούσε τη στρατιωτική θητεία του.

Την περιπέτεια του αφηγείται ο ίδιο στο «Χρονικό της σύγχρονης Κυπριακής τραγωδίας».

«Υπηρετούσα στην περιοχή Τροόδους (στα Πλατάνια). Εκεί πάνω είναι τα αχνάρια γνωστών ΕΟΚΑΒητατζήδων.

Είναι βέβαιο ότι αυτοί μου έκαναν το φοβερό αυτό κακό στις 27 του Οκτώβρη.

Κατά τις 6 το απόγευμα έπεσα να κοιμηθώ διότι ήμουν σκοπός 11.00 – 1.00.

Γύρω στις 10.30 βρέθηκα μέσα σε μια φωτιά απέραντη. Προσπάθησα να φύγω, όμως δεν μπόρεσα.

Έδωσα δύο – τρείς γύρους και κοιτάζω, παντού φωτιά. Ήμουν και του ύπνου και στράφηκα πίσω στον τοίχο, μου κτυπούσε η λάβρα και δεν μπορούσα.

Έδωσα άλλους δύο τρεις γύρους και στράφηκα πίσω, έπεσα μπρούμυτα, έβαλα τα χέρια πάνω στα μάτια μου και έμεινα εκεί αναίσθητος και καιγόμουν.

Πριν καώ, γύρω στις 7.30, ήρθε ένα λοχίας από την Κατωκοπιά να μου δώσει δήθεν ταχυνόπιττα. Αλλά εγώ ήμουν ψυχρός μαζί του και δεν τον έκανα παρέα.

Αυτός αντί για μαξιλάρι είχε περί τες 70 χουντικές εφημερίδες.

Την ώρα που καιγόμουν εξαφανίστηκε ο σκοπός και ο αξιωματικός υπηρεσίας.

Ένας στρατιώτης φώναξε «Ρε παιδιά είναι και ο Μιχαλάκης μέσα στο τσιατήρι που καίγεται». Έτρεξαν βέβαια αλλά νομίζω ότι ήταν πια αργά…»

Αυτά αφηγείται ο Μιχάλης ο οποίος υπέστη αυτό το μεγάλο κακό μετά την εισβολή.

Εξ’ όσων έμαθα με ενέργειες του ΑΚΕΛ στάλθηκε στο εξωτερικό για αποθεραπεία.

Σήμερα διαβάζουμε για ένα παρόμοιο περιστατικό.

Άνθρωποι των ίδιων φρονημάτων βασάνισαν μέχρι αναισθησίας ένα εγχειρισμένο στρατιώτη χωρίς κανένα οίκτο.

Ο φασισμός ζει και βασιλεύει.

Το αυγό έχει ήδη εκκολαφθεί…