Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

ΝΑ ΡΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΑ ΞΕΧΝΩ. ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΑ ΞΕΧΝΩ ΟΛΑ!



Κυριακή 20 Ιουλίου. Ώρα 5.30 ακριβώς.
Ο ανατριχιαστικός ήχος των σειρήνων τάραξε την ησυχία του δροσερού πρωινού.

Τάραξε όμως πολύ περισσότερο το Είναι μου.
Γνώριζα ότι θα ηχήσουν και φέτος οι σειρήνες. Όμως και πάλι με τάραξαν.
Όπως με τάραξαν και στις 8.20 το πρωί της 15ης Ιουλίου, αν κι εκείνη την ώρα ήμουνα μέσα στο ραδιοθάλαμο.
Αν και υπάρχει ηχομόνωση ακούστηκαν και μέσα στο ραδιοθάλαμο.
 
ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ μας λένε!
Ναι, δεν ξεχνώ. Αλλά τι δεν ξεχνώ;
Δεν ξεχνώ όλα όσα έγιναν, δεν ξεχνώ μόνο την εισβολή, δεν ξεχνώ ούτε το πραξικόπημα όσο κι αν ενοχλεί κάποιους.
Δεν ξεχνώ ούτε την προδοσία, ούτε την περίοδο της παράνομης ΕΟΚΑ Β.

Δεν ξεχνώ γιατί δεν θέλω να ξεχάσω. Δεν θέλω να διαγράψω τα πιο τρυφερά χρόνια της ζωής μου γιατί αυτά τα χρόνια ήταν και είναι συνδεδεμένα με εκείνη την περίοδο.

ΜΑΣ ΕΚΟΨΑΝ ΣΤΑ ΔΥΟ ΤΗ ΖΩΗ και κάποιοι μας λένε “περασμένα ξεχασμένα”.
Κάποιοι άλλοι μας λένε ότι παρελθοντολογούμε!
Όχι, η ζωή μας δεν ήταν και δεν είναι ένα παρελθόν. Είναι παρόν και μέλλον.
Κουβαλούμε μέσα μας όλα αυτά τα βιώματα, καλά και κακά.
Ο εγκέφαλος και η μνήμη δεν είναι ηλεκτρονικός υπολογιστής για να πατήσουμε ένα κουμπί και να διαγράψουμε τα πάντα.

Αλήθεια, όλοι αυτοί που μας λένε να ξεχάσουμε ή να ξεχάσουμε το πρώτο μέρος του… έργου, μας ρώτησαν καμιά φορά τι νιώθουμε μέσα μας;
Μας ρώτησαν ποτέ τι κουβαλούμε μέσα μας;

ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΜΕ
Τίποτε απολύτως.
Ρώτησαν ποτέ πώς νιώθει ένα 9χρονο παιδί που βλέπει την μάνα του τρομοκρατημένη και ζωγραφισμένο στο πρόσωπο της τον φόβο και την αγωνία;
Που ακούει για πρώτη φορά τη λέξη πραξικόπημα και δεν γνωρίζει τι σημαίνει αυτή η λέξη;
Διερωτήθηκαν ποτέ τι σημαίνει να βλέπει ένα 9χρονο παιδί να στοιβάζονται σακούλες με άμμο στον αστυνομικό σταθμό και στα γύρω σπίτια κόσμος να πηγαινοέρχεται και να φωνάζει έξω από τον αστυνομικό σταθμό; Να βλέπει οπλισμένους αστυνομικούς και πολίτες;
Να ακούει από το ραδιόφωνο κάποιες ανατριχιαστικές φωνές να λένε κάτι ακαταλαβίστικα, σε μια άγνωστη για εκείνο γλώσσα ότι “επενέβην σήμερον η Εθνική Φρουρά δια να αποκαταστήσει την τάξιν”; Ποιαν “τάξιν”; Τη μόνη τάξη που γνώριζα ήταν αυτή του σχολείου!
Να ακούει αλλά να μην αντιλαμβάνεται τι σημαίνουν οι συνεχείς αναφορές ότι “ο Μακάριος είναι νεκρός”; Ποιος ήταν αυτός ο Μακάριος; Τον ξέραμε μόνο από φευγαλέες ματιές στην τηλεόραση.


Να βλέπει ξανά τον φόβο και την αγωνία στο πρόσωπο του πατέρα που έφτασε το απόγευμα στο σπίτι από τη δουλειά;

Διερωτήθηκαν ποτέ τι σημαίνει για ένα 9χρονο παιδί στα «καλά καθούμενα» να μπαίνει στο αυτοκίνητο για να μην είναι εκεί την ώρα που θα έρχονταν αυτοί, οι... πώς τους έλεγαν; Πάλι άγνωστη αυτή η λέξη. Α ναι, τους έλεγαν πραξικοπηματίες και θα έρχονταν για να καταλάβουν τον αστυνομικό σταθμό;
Διερωτήθηκαν ποτέ τι σημαίνει να ακούει αυτό το 9χρονο παιδί για πρώτη φορά τους πολυβολισμούς από τα τεθωρακισμένα που ήρθαν για να καταλάβουν τον αστυνομικό σταθμό;

Διερωτήθηκαν τι σημαίνει να επιστρέφει το πρωί στο σπίτι, οι πόρτες να είναι κτυπημένες με κοντακιές και ανοιγμένες, το σπίτι άνω κάτω, τα ερμάρια και τα συρτάρια ανοιγμένα, πεταμένα τα ρούχα στο πάτωμα, οι καρέκλες αναποδογυρισμένες!
Και να διερωτάται και πάλι και να ρωτά τι έγινε και να ακούει ξανά από την μάνα άλλη άγνωστη λέξη: “ήρθαν κι έκαναν έρευνα”!
Έκαναν έρευνα για ποιο πράγμα;
Και μέχρι να κατανοήσει τι συμβαίνει να ακούει και πάλι ένα τράνταγμα και να μπουκάρουν μέσα στο σπίτι πάνοπλοι για να κάνουν… έρευνα!
Και τότε να καταλαβαίνει τι σημαίνει έρευνα.
Φτου και πάλι από την αρχή, ρούχα έξω, καρέκλες ανάποδα. Και πάλι η μάνα να συγυρίζει μέχρι να ξανάρθουν ύστερα από λίγο άλλοι για να κάνουν πάλι άνω κάτω το σπίτι.
Πόσος εξευτελισμός;

Διερωτώμαι σήμερα, πόσο εξευτελισμό πρέπει να ένιωθε ο πατέρας μου όταν κάτι νιάνιαρα συγχωριανοί μου σταματούσαν συνέχεια το αυτοκίνητο του για να του κάνουν έρευνα;

ΌΧΙ ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ, ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΑΥΤΑ!

Ούτε θα ξεχάσουμε εκείνο το πρωί της 20ης Ιουλίου που για πρώτη φορά βλέπαμε μαυρισμένο τον ουρανό από κάτι χοντρά αεροπλάνα που έριχναν… ομπρέλες στο έδαφος!
Ούτε θα ξεχάσω το πώς φύγαμε άρον άρον από το σπίτι που ήταν στην άκρη του χωριού για να πάμε σε πιο ασφαλές μέρος.
Ούτε θα ξεχάσω τον απαίσιο ήχο των αεροπλάνων και το σφύριγμα των βομβών πριν ταρακουνηθούμε από τις εκρήξεις τους. Όλη μέρα μας βομβάρδιζαν, μέχρι τις 6 το απόγευμα.
Και να είμαστε μόνο παιδιά και γυναίκες γιατί οι άντρες είχαν φύγει για τον πόλεμο.

Ούτε θα ξεχάσω εκείνον τον νεαρό ντυμένο στρατιωτικά με ένα καλάσνικοφ (ή τσέχικο) στο χέρι και με το μπερέ της ΕΟΚΑΒ που μόλις κόπασαν οι πυροβολισμοί
μας φώναζε να φύγουμε από το χωριό γιατί θα το πιάσουν οι Τούρκοι!
Και Τούρκους δεν είχε κοντά στο χωριό μας εκείνη την ώρα.
Το χωριό μας πιάστηκε στις 14 Αυγούστου. Αυτός γιατί μας φώναζε να φύγουμε από τις 20 Ιουλίου;
Ποιος θα μου απαντήσει αυτό το ερώτημα;

Ποιος θα ξεχάσει ότι 9 άνθρωποι στοιβάχθηκαν σε ένα μικρό αυτοκίνητο και ξεκίνησαν για άγνωστη κατεύθυνση;

Ποιος θα ξεχάσει τις σκηνές στο Μιτσερό με τις ουρές των προσφύγων που περίμεναν για ένα ψωμί και λίγο γάλα;
Ποιος θα ξεχάσει το μήνυμα στις 14 Αυγούστου να βαφτιστούν όλα τα αβάφτιστα (περιλαμβανομένης και της αδελφής μου) γιατί μπορεί να σκοτώνονταν από το νέο γύρο της εισβολής που ξεκίνησε;

Ποιος θα ξεχάσει ότι 9 χρονών και χωρίς πολλές εξηγήσεις βρέθηκε με τον 10χρονο αδελφό του (χωρίς τους γονείς και τ’ άλλα αδέλφια του) σε ένα πλοίο και στη συνέχεια στον Πειραιά;
Και ύστερα από ένα μακρύ ταξίδι με λεωφορεία βρέθηκε στο οικοτροφείο μιας πόλης που ονομαζόταν Πύργος και ήταν η πρωτεύουσα του Νομού Ηλείας στην Πελοπόννησο;  

Ποιος θα ξεχάσει ότι μετά από ένα χρόνο το 10χρονο (πλέον) παιδί γύρισε πίσω αλλά σε άλλο τόπο, σε άλλο χωριό;

Ποιος μπορεί να ξεχάσει όλα αυτά και όχι μόνο;

Και να έρχονται κάποιοι σήμερα και να μου λένε να ξεχάσω;
Ή να ξεχάσω το ένα μέρος του… έργου;
Είμαι σίγουρος ότι το βράδυ της 20ης Ιουλίου τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις θα μας φλομώσουν στα αφιερώματα για την εισβολή.
Όμως με εξαίρεση το ΡΙΚ, στις 15 Ιουλίου δεν είπαν λέξη. Και δεν είπαν λέξη διότι πρέπει να ξεχάσουμε το πρώτο μέρος του έργου…

Όχι κυρίες και κύριοι, η μνήμη δεν μοιράζεται.
Και δεν ξεχνώ ούτε τα όσα έγιναν ούτε ποιοι τα έκαναν.
Δεν θα σας κάμω τη χάρη να απαλλαγείτε από τις τύψεις σας, αν νιώθετε δηλαδή…

Κυριακή, 1 Ιουνίου 2014

Ενώνω τη φωνή μου με τους Τούρκους διανοούμενους για την Αγία Σοφία



Δεν φημίζομαι για την πίστη μου σε θεούς, πολύ δε περισσότερο στο θεό της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, δηλαδή το θεό των χριστιανών.


Ωστόσο αυτό δεν με εμποδίζει να καταθέσω κι εγώ τη διαμαρτυρία μου για την προσπάθεια φανατικών ισλαμιστών στην Τουρκία, που υποκινούνται από τον πολιτικό Ισλάμ του Ταγίπ Ερντογάν για να μετατρέψουν και πάλι το ναό της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη σε τζαμί.

Διαφωνώ κάθετα και οριζόντια με μια τέτοια εξέλιξη για ένα απλούστατο λόγο που δεν έχει να κάνει τίποτε με θέματα θρησκείας.

Ο συγκεκριμένος ναός είναι ένα θαύμα αρχιτεκτονικής και δεν χρειάζεται να εξηγήσω το γιατί, παρόλο που όταν δει κάποιος από κοντά τα εξωτερικά τοιχώματα της δεν νιώθει και τόσο καλά αφού είναι κατασκευασμένα από διάφορα υλικά, αυτά που κουβάλησαν από την Μικρά Ασία και αποτελούσαν τα χαλάσματα των αρχαίων Ελληνικών ναών και Ιερών.

Ωστόσο ο ναός αυτός αποτέλεσε σε όλη τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας την έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και υπήρξε ο σημαντικότερος ναός της Ορθόδοξης εκκλησίας.
Κατά την περίοδο των Σταυροφοριών και συγκεκριμένα κατά την περίοδο 1204-1261 ο ναός έγινε Ρωμαιοκαθολικός και μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 μετατράπηκε σε μουσουλμανικό τέμενος. Ειδικότερα και κατά την διάρκεια της άλωσης από τους Φράγκους, η Αγία Σοφία υπέστη τεράστιες ζημιές.

Επίσης κατά την περίοδο την Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έγιναν στο ναό σημαντικές καταστροφές στις τοιχογραφίες του ναού (ασβεστώθηκαν), αφού η απεικόνιση του ανθρώπινου σώματος θεωρείται βλασφημία για το Ισλάμ.

Η σωτήρια παρέμβαση του Κεμάλ Ατατούρκ

Ο ναός, λοιπόν, έχει μια πλούσια και ταραχώδη ιστορία.
Αυτή την ιστορία κατάφερε να αντιληφθεί το 1934 o Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ) που μέσα στα πλαίσια του εκσυγχρονισμού της Τουρκίας και την αποκοπή της από την επιρροή της θρησκείας, μετέτρεψε το τέμενος σε μουσείο.
Ίσως να το έπραξε και για άλλους λόγους αλλά αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.
Σημασία έχει ότι με αυτή την ενέργεια του προστατεύθηκαν οι τοιχογραφίες και τα ψηφιδωτά του ναού, όσα δηλαδή δεν καταστράφηκαν από τους μουσουλμάνους.

Μέσα στα θετικά του τουρκικού κράτους είναι και οι προσπάθειες για διάσωση των ψηφιδωτών αυτών που συνεχίζονταν μέχρι και τα πρώτα χρόνια της πρωθυπουργία του Ταγίπ Ερντογάν.

Τούρκοι υπερασπιστές της Αγίας Σοφιάς

Σήμερα, ενάντια στην εκστρατεία για να γίνει ξανά τζαμί η Αγιά Σοφιά, τάσσονται και αρκετοί Τούρκοι διανοούμενοι.
Σύμφωνα με την εφημερίδα “Haber Türk” το Ίδρυμα Ιστορίας της Τουρκίας συγκρότησε μια «Πλατφόρμα Προστασίας  της Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Αγίας Σοφίας».
Η Πλατφόρμα αυτή θα προβάλει τους λόγους για τους οποίους απαιτείται η Αγία Σοφία Κωνσταντινούπολης να παραμείνει σαν μουσείο. Αλλά το εντυπωσιακό είναι πως εκτός από την εκστρατεία προβολής του μνημείου και της πολιτιστικής του άξιας, έχει αρχίσει και εκστρατεία συλλογής υπογράφων επώνυμων Τούρκων από τον χώρο της ιστορίας, του πολιτισμού και της διανόησης για να μην γίνει η Αγία Σοφία τζαμί

Μάλιστα η Επιτροπή που συγκροτήθηκε για τον σκοπό αυτό δίνει και συνέντευξη τύπου στην 28 Μάιου στην Κωνσταντινούπολη, στο Cezayır Lokanatsı,  για να προβάλει τις θέσεις της να παραμείνει η Αγία Σοφία μουσείο και να μην γίνει τζαμί όπως εξεδήλωσε την πρόθεση ο Τούρκος πρωθυπουργός.
Την εκστρατεία αυτή υπογράφουν οι γνωστοί Τούρκοι καθηγητές  που είναι και οι οργανωτές της συνέντευξης τύπου, Engin Akarlı, Şevket Pamuk, Aydın Uğur, Uğur Tanyeli και ο πολύ γνωστός δημοσιογράφος και ιστορικός, Murat Belge.

Το ζητούμενο είναι ότι δεν είδαμε καμιά αντίδραση και καμιά πρωτοβουλία από πλευράς ελληνικής.
Ή τουλάχιστον από πλευράς εκκλησιαστική, εκτός από την αντίδραση του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης.
Εκστρατεία αναλήφθηκε επίσης και σε ευρωπαϊκές χώρες.

Προσωπικά ενώνω τη φωνή μου με όλους αυτούς…


Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014

«Ένα πουκάμισο αδειανό»; Αποτίμηση της επίσκεψης Μπάιντεν.



Έφυγε και ο Μπάιντεν χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα στο Κυπριακό.
Σκόπιμα δεν έγραψα οτιδήποτε αυτές τις μέρες , αναμένοντας τα αποτελέσματα της επίσκεψης.

Είναι γεγονός ότι όλοι περίμεναν ότι θα υπάρξει κάποια εξαγγελία που θα υποβοηθήσει την κατάσταση και θα σπάσει το αδιέξοδο που παραμένει στο Κυπριακό.


Υπέρμετρες προσδοκίες

Η κυβέρνηση καλλιέργησε υπέρμετρες προσδοκίες για την επίσκεψη, δημιουργώντας την εικόνα ότι ούτε λίγο ούτε πολύ ξεκινά μια αμερικανική πρωτοβουλία στο Κυπριακό.

Τελικά φάνηκε ότι το Κυπριακό όχι μόνο δεν ήταν στις προτεραιότητες αλλά δεν έγινε και οποιαδήποτε εξαγγελία, όπως είχε αφεθεί να εννοηθεί.

Θυμίζω ότι στις 16 Μαΐου ο Γ. Κασουλίδης δήλωνε από τις ΗΠΑ ότι «μίλησαν και για το μικρό πακέτο που θα εξαγγείλει ο κ. Μπάιντεν και τις δυσκολίες που υπήρχαν μέχρι εκείνη την ώρα για να συμφωνηθεί».

Την ίδια μέρα δήλωνε ότι ο Μπάιντεν «δεν θα μεταφέρει τίποτε το ειδικό, πέρα, ίσως, μιας εξαγγελίας των πρώτων μικρών βημάτων που αφορούν τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης».

Δύο μέρες αργότερα (18 Μαΐου): «Δουλεύουμε ακόμα στα πρώτα μικρά βήματα μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης με την ευκαιρία της επίσκεψης του κ. Μπάιντεν. Τη στιγμή που σας παραχωρώ αυτήν τη συνέντευξη, δεν ξέρω αν έχουμε συμφωνήσει πλήρως. Ελπίζω και εύχομαι να συμφωνήσουμε».

Όλα αυτά λέγονταν από τον κ. Κασουλίδη πριν από την επίσκεψη Μπάιντεν ενώ τα μμε επικαλούμενες πληροφορίες από κλειστά διπλωματικά δωμάτια μετέδιδαν ότι θα προτείνει το άνοιγμα της Αμμοχώστου σε εμπειρογνώμονες και άλλους ειδικούς για να μελετηθούν τα δεδομένα που επικρατούν στην κλειστή πόλη, θα προτείνει το άνοιγμα της Αμμοχώστου και άλλα παρόμοια.

Την Τρίτη το απόγευμα (20 Μαΐου) ο ανταποκριτής του Άστρα 92,8 από τη Νέα Υόρκη, Πανίκος Παναγιώτου μετέδιδε τα ακόλουθα:
«Το ενεργειακό είναι η πραγματική αιτία της επίσκεψης του Μπάιντεν στην Κύπρο, δήλωσε σήμερα αμερικανός αξιωματούχος.
Όπως μετέδωσε ο ανταποκριτής του ΑΣΤΡΑ στη Νέα Υόρκη Πανίκος Παναγιώτου, τα κοιτάσματα υδρογοναθράκων μπορούν να καταστήσουν την Κύπρο ενεργειακό κέντρο στην περιοχή.
Όπως είπε ο ίδιος αξιωματούχος, ο Τζον Μπάιντεν θα προωθήσει κατά την επίσκεψη του στην Κύπρο την ιδέα για ενεργειακή συνεργασία Κύπρου, Ισραήλ και Τουρκίας με εμπλοκή του Κυπριακού, ενώ το θέμα της Αμμοχώστου θα ενταχθεί ως μέρος της συνολικής λύσης.
Σύμφωνα με αμερικανό αξιωματούχο η Κύπρος είναι ένας νεαρός εταίρος των ΗΠΑ και προσδίδουν μεγάλη σημασία σ’ αυτήν.
Η σημερινή κυβέρνηση της Κύπρου, πρόσθεσε, επαναπροσδιόρισε την πολιτικής της χώρας σε σχέση με την βορειοατλαντική συμμαχία στην ανατολική Μεσόγειο.
Κατά την επίσκεψη του στην Κύπρο ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ θα συζητήσει τις διμερείς σχέσεις, τα ενεργειακά θέματα, το κυπριακό, το ουκρανικό και περιφερειακά θέματα». (http://www.astra.com.cy/site-article-22428-53-el.php)

Τελικά δεν υπήρξε καμία εξαγγελία για οτιδήποτε.
Ούτε έστω μια συγκεκριμένη πρόταση από πλευράς του αμερικανού ΥΠΕΞ, εκτός από κάποιες ευχές και παροτρύνσεις.

Δεν ξέρουμε τι λέχθηκε πίσω από τις κλειστές πόρτες.
Αυτό θα φανεί στο άμεσο μέλλον.
Το μόνο που προτρέπω είναι να μην δίνουμε πίστη στις αποκαλυπτικές πληροφορίες που θα αρχίσουν να δίνουν οι μεγάλες εφημερίδες όσον αφορά το παρασκήνιο της επίσκεψης. Θα πρόκειται περί φαντασιώσεων και σεναρίων.

Ούτε για το ενεργειακό υπήρξε κάτι το συγκεκριμένο.
Δεν αμφιβάλλω καθόλου για τις προθέσεις των ΗΠΑ και για το αέριο και για το Κυπριακό.
Σίγουρα οι ΗΠΑ θέλουν να υπάρξει μια συνεργασία Κύπρου Τουρκίας και Ισραήλ.
Αγωνιούν να μην τους βρει ο χειμώνας στην Ευρώπη και εξαρτώμενους από το φυσικό αέριο.

Οι φόβοι των λυσοφοβικών

Αξιοθρήνητη είναι η στάση των γνωστών λυσοφοβικών, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ Λιλλήκα.
Με τις δηλώσεις τους απέδειξαν για άλλη μια φορά την πολιτική τους μιζέρια και την απροθυμία τους για λύση.

Επανέλαβαν εαυτόν λέγοντας τα ίδια και τα ίδια, φανερώνοντας την ηττοπάθεια που επικρατεί μέσα στα μυαλά τους, έστω και αν αυτή η ηττοπάθεια καλύπτεται από ένα πέπλο δήθεν πατριωτικών θέσεων.
Ας στρέψει κάποιος το μυαλό του πίσω στο 2010 και θα δει ότι ακριβώς τα ίδια έλεγαν όταν επισκεπτόταν την Κύπρο ο Γ.Γ. του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν.
Η ίδια κασέτα σε επανάληψη.

Θεωρώ ότι η επίσκεψη Μπάιντεν στην Κύπρο δεν έχει δώσει κάτι το ουσιαστικό σε ότι αφορά τους στόχους της επίσκεψης, τουλάχιστον όσον αφορά το Κυπριακό και τα θέματα ενέργειας.
Με ανησυχούν τυχόν δεσμεύσεις της κυβέρνηση όσον αφορά κυρώσεις κατά της Ρωσίας με αφορμή το θέμα της Ουκρανίας.
Όμως δεν βιάζομαι να βγάλω συμπεράσματα πριν έχουμε συγκεκριμένη εικόνα.

Κρατάω ως το πιο θετικό της επίσκεψης την αναφορά Μπάιντεν ότι οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν μόνο ένα κράτος και αυτό είναι η Κυπριακή Δημοκρατία.
Και θεωρώ αδικαιολόγητους τους φόβους των λυσοφοβικών περί έμμεσης αναγνώρισης των κατεχομένων.
Σε καμιά περίπτωση συνέβη κάτι τέτοιο, ούτε καν μπορεί να εκληφθεί ως συμβολισμός για οτιδήποτε.
Άλλωστε η ψυχρότητα που υπήρξε στη συνάντηση Μπάιντεν – Έρογλου μιλά από μόνη της.

Όλα αυτά έχουν σημασία και πρέπει να τα αξιολογήσουμε σωστά.
Μακριά από οποιονδήποτε «αντιαμερικανισμό» ή «αμερικανολαγνία».