Ο κ. Μητσόπουλος εκτιμά ότι η επόμενη απόφαση πιθανόν να είναι η αφαίρεση των σταυρών από σημαίες χωρών μελών της Ε.Ε. και στη συνέχεια από τα σήματα των νοσοκομείων και του Ερυθρού Σταυρού.
Ο βουλευτής του ΔΗΣΥ αναφέρει ακόμα – και έχει δίκαιο σε αυτό – ότι ο σταυρός πέρα από θρησκευτικό σύμβολο αποτελεί και σύμβολο ελπίδας.
Επίσης έχει δίκαιο όταν λέει ότι το συγκεκριμένο σύμβολο αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της ταυτότητας και του ευρωπαϊκού Πολιτισμού.
Εκείνο που με βρίσκει διαφωνούντα είναι η θέση του κ. Μητσόπουλου ότι μέσα στη σύγχρονη κοινωνία που ζούμε, κάποιοι ανοίγουν πόλεμο κατά των θρησκειών.
Εκείνο που προσωπικά αντιλαμβάνομαι να υπάρχει είναι η απαίτηση να υπάρχει το δικαίωμα στον οποιονδήποτε να μην δηλώνει οπαδός κανενός θρησκευτικού δόγματος.
Υπάρχει η απαίτηση ο καθένας να είναι πραγματικά ελεύθερος να πιστεύει ότι θέλει χωρίς να νιώθει στιγματισμένος, διαφορετικός ή καταπιεσμένος.
Και αυτή δεν είναι ιδεολογικού τύπου ανάλυση, όπως υποστηρίζει ο κ. Μητσόπουλος.
Από την άλλη, κανένας δεν διαφωνεί στο να ειπωθεί και να καταγραφεί επικρατήσει το καταλυτικό σφράγισμα του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι από τον χριστιανισμό.
Αρκεί να ειπωθεί και να καταγραφεί και η άλλη ιστορία του χριστιανισμού στην Ευρώπη και γενικότερα στον κόσμο. Αυτή η ιστορία που διαγράφεται και κρατείται στο σκοτάδι.
Σίγουρα εδώ υπάρχουν διαφορετικές εκτιμήσεις. Όμως δεν παύουν να υπάρχουν.
Να ειπωθεί και να αναγνωριστεί ότι ο χριστιανισμός δεν είναι ο μόνος που διαμόρφωσε το χαρακτήρα της Ευρώπης. Υπάρχει και ο προχριστιανικός Πολιτισμός που ο ίδιος ο χριστιανισμός τον απαξιώνει αποκαλώντας τον προσβλητικά «ειδωλολατρία».
Αν ζητούμε λοιπόν σεβασμό στα πιστεύω, τις αρχές και τις αξίες, δεν πρέπει να στεκόμαστε μόνο σε ένα πυλώνα και προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση.
Και θεωρώ ότι αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς πρέπει να στηρίζουμε την πιο πάνω θέση.
Είναι αδιανόητο να μιλούμε για σεβασμό προς το δικό μας πιστεύω αλλά να μην επιδεικνύομαι κανένα σεβασμό στα πιστεύω των άλλων.
Αυτό όμως μπορεί να πραγματοποιηθεί και χωρίς η οποιαδήποτε θρησκεία να αποτελεί «επίσημη θρησκεία» και να επιβάλλεται επί των υπολοίπων.
ΜΙΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ:
Είναι αδιανόητο στη σημερινή εποχή που ζούμε, όπως λέει ο κ. Μητσόπουλος να αναγκάζεις κάποιον να ταπεινώνεται προκειμένου να μετακινηθεί από τη μια κοινότητα στην άλλη.
Τι εννοώ;
Συγκεκριμένος φίλος, ΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ μέλος της τ/κυπριακής κοινότητας ζητά εδώ και καιρό να αλλάξει κοινότητα.
Ζητά να αλλάξει όνομα και να πάρει ελληνικό (όχι χριστιανικό) όνομα.
Ζητά να γίνει μέλος της ελληνικής κοινότητα, μαθαίνει ήδη (και μιλά καλά) ελληνικά.
Και όμως, το κράτος του επιβάλλει να κατηχηθεί και να βαφτιστεί Ορθόδοξος Χριστιανός προκειμένου να αλλάξει όνομα!
Του λένε ότι αυτή είναι η νομοθεσία!
Και όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα (υποτίθεται) ανεξίθρησκο κράτος!
Αλήθεια, πού πάει η ελευθερία επιλογής;
- Πού πάει ο σεβασμός της θέλησης του πολίτη;
- Μήπως εδώ δεν ισχύει ο σεβασμός στην θέληση του συγκεκριμένου ανθρώπου;
- Γιατί λοιπόν δύο μέτρα και δύο σταθμά;
Ή μήπως τελικά εκείνο που θέλουμε να διασφαλίσουμε είναι την ύπαρξη του δικού μας πιστεύω, επικαλούμενοι ελευθερίες και δικαιώματα;
