Σάββατο, 07 Νοεμβρίου 2009

Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΕΙΡΗΝΙΚΗΣ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΜΑΣ (Προσθήκη)

Είναι με λύπη που διαπιστώνω για άλλη μια φορά ότι οι εκπαιδευτικοί στις δύο κοινότητες ή καλύτερα στις ελεύθερες περιοχές και στα κατεχόμενα κινούνται προς αντίθετες κατευθύνσεις.
Στα κατεχόμενα οι τ/κύπριοι εκπαιδευτικοί βρίσκονται στην πρώτη γραμμή στον αγώνα για λύση του κυπριακού. Παρόλα τα εμπόδια που παρεμβάλλει το στρατιωτικό καθεστώς εντούτοις δεν διστάζουν να διακηρύσσουν συνέχεια τη θέληση τους για λύση.
Δεν διστάζουν να επισκέπτονται τις ελεύθερες περιοχές, να προσπαθούν να συναντηθούν με ε/κύπριους εκπαιδευτικούς και να χαράξουν μια κοινή γραμμή πλεύσης.

Ωστόσο προσκρούουν στην αντίδραση των ηγεσιών τόσο της ΠΟΕΔ όσο και της ΟΕΛΜΕΚ που εξακολουθούν να ζουν στο δικό τους κόσμο.

Το τελευταίο διάστημα παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα άρθρα ενός εκπαιδευτικού, του κ. Χριστόδουλου Τζιονή που με την εβδομαδιαία αρθρογραφία του στον “Πολίτη” επιβεβαιώνει την άρνηση κάθε συνεργασίας.


Ωστόσο το πιο σημαντικό – κατά την άποψη μου – είναι το γεγονός ότι οι σκέψεις και οι απόψεις τους βασίζονται σε μια εντελώς εξωπραγματική αντίληψη των πραγμάτων.

Στο τελευταίο άρθρο του ΠΟΛΙΤΗΣ - 06/11/2009, Σελίδα: 12

http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=907015&-V=columns

αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι κάποιοι εκπαιδευτικοί μας δεν θέλουν να καταλάβουν τι πραγματικά συμβαίνει.


Ο αρθρογράφος αναφέρεται στην «Κουλτούρα ειρηνικής συμβίωσης» και αναπτύσσει τις σκέψεις του κάτω από τον ενδεικτικό τίτλο: “Κουλτούρα ειρηνικής συμβίωσης ή κουλτούρα αποδοχής των τετελεσμένων;”


Θα συμφωνήσω με όσα γράφει στην εισαγωγή του:

«Όλα του κόσμου τα στραβά και τα ανάποδα συμβαίνουν σ' αυτόν τον τόπο που, δυστυχώς, με τέτοιους ηγέτες σαν τους σημερινούς δεν πρόκειται να βρει τη σωτηρία του και να δει άσπρη μέρα. Με άλλα λόγια, θα λέγαμε πως για τον στόχο τής καλλιέργειας κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης, που εδώ και δύο χρόνια προωθεί το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, ισχύει απόλυτα η παροιμία τού λαού μας "ή στραβός είν' ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε".»


Θα συμφωνήσω όμως από την ανάποδη, υποδεικνύοντας ότι όντως κάποιοι αρμενίζουν στραβά, όπως ο συγγραφέας του άρθρου που διαστρέφει και τη φιλοσοφία και το στόχο της συγκεκριμένης πολιτικής.


Προσέξτε πως λειτουργεί η επιλεκτική μνήμη ή η διαγραφή πτυχών της ιστορίας:

«Ο σημερινός Υπουργός Παιδείας, όπως και η Κυβέρνηση τού Δημήτρη Χριστόφια, θα έπρεπε να γνωρίζουν πως η κάθαρση τής τραγωδίας επέρχεται μόνο με την απονομή τής δικαιοσύνης και την τιμωρία όσων οδηγήθηκαν στην ύβριν, δηλ. στην αλαζονική συμπεριφορά, με αποτέλεσμα να υπερβούν τον ηθικό και θεϊκό νόμο! Και αυτοί δεν είναι άλλοι από τους Τούρκους.»

Ορθή η διαπίστωση. Πρέπει να επέλθει κάθαρση με την τιμωρία όσων οδηγήθηκαν στην ύβριν!

Μόνο που η ύβρις δεν άρχισε στις 20 Ιουλίου του 1974. Η 20η Ιουλίου ήταν η συνέχεια της ύβρεως που ξεκίνησε ήδη από τις πρώτες μέρες της ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας.


Και ξεκίνησε από εκείνους που ΔΕΝ αποδέχτηκαν την Ανεξαρτησία και την θεώρησαν ως σταθμό και εφαλτήριο για ολοκλήρωση του τελικού στόχου που ήταν για τη μερίδα αυτή των ε/κυπρίων η ένωση και για τη μερίδα των τ/κυπρίων η διχοτόμηση.


Αυτοί διέπραξαν πρώτοι την ύβριν στην οποία αναφέρεται ο κ. Τζιονής, ξεχνώντας βέβαια αυτή τη λεπτομέρεια.


Η θέση αυτή του κ. Τζιονή αποτελεί απτό παράδειγμα αποσπασματικής θεώρηση της ιστορίας. Την σπάζουν σε κομμάτια και προσπαθούν να ερμηνεύσουν την ιστορία.

Κατά την άποψη μου η θεώρηση αυτή είναι αντιεπιστημονική και δεν βοηθά στην εξαγωγή σωστών συμπερασμάτων.

Και για να προλάβω κάποιους καλοθελητές, ξεκαθαρίζω ότι όλα όσα έγιναν σε καμιά περίπτωση αθωώνουν την εισβολή, όπως αρέσκονται να λένε για να δημιουργήσουν αισθήματα ενοχής σε όσους υποστηρίζουν τη διαλεκτική εξέλιξη των πραγμάτων.


Ο αρθρογράφος, λοιπόν, διαστρέφει την πραγματικότητα όταν γράφει:

«… το Υπουργείο Παιδείας καλεί τους εκπαιδευτικούς να καλλιεργήσουν κουλτούρα ειρηνικής συμβίωσης με την άλλη πλευρά. Πραγματικά, είναι απορίας άξιον τι θα πρέπει να λένε και πώς θα πρέπει να ενεργούν οι εκπαιδευτικοί μας για την πραγμάτωση αυτού τού απαράδεκτου στόχου. Να αποκαλούν και να θεωρούν τους άρπαγες και κατακτητές ως φίλους μας; Να χορεύουν και να ανοίγουν αγκαλιές με αυτούς που σκότωσαν τους δικούς μας, που εξευτέλισαν τις γυναίκες μας, που εξακολουθούν να κρατούν και να εκμεταλλεύονται τα σπίτια μας, τα σχολεία, τις εκκλησίες και τις περιουσίες μας; Να συναγελάζονται με τους κατακτητές μας και να ξεχνούμε τον πόνο και την πίκρα μας για όσα οι άλλοι, οι εχθροί μας, ενήργησαν σε βάρος μας;»

Κρίμα! Κρίμα διότι με όσα γράφει δείχνει ότι δεν έχει κατανοήσει ούτε τη φιλοσοφία ούτε το στόχο της συγκεκριμένης πολιτικής όπως και γενικότερα της επαναπροσέγγισης.


Όταν οι συνάδελφοι του τ/κύπριοι κάνουν λόγο για την κατοχή, όταν μιλούν εναντίον των εποίκων, για την παρουσία κατοχικού τουρκικού στρατού στην Κύπρο, θεωρεί ότι αυτοί εντάσσονται μέσα σε όσα περιλαμβάνει η πιο πάνω αναφορά;


Αλήθεια, είδε κανένας το υπουργείο, την κυβέρνηση ή κάποιο κόμμα να λένε ότι η ειρηνική συμβίωση θα γίνει με τους έποικους, με τα στρατεύματα κατοχής ή με το κατοχικό καθεστώς;

Με λίγα λόγια ο κ. Τζονής και οι ομοϊδεάτες του θεωρούν ότι ο απλός τ/κύπριος είναι φονιάς, κατακτητής και όσα καταγράφει στην αναφορά του;

Ή για να το θέσω πιο σωστά, όλοι οι τ/κύπριοι είναι έτσι;

Και αν όχι γιατί να μην επιχειρήσουμε να συνδιαλλαγούμε μαζί τους;


Προχωρώντας πάρα πέρα μας λέει ότι οι Γάλλοι και οι Γερμανοί συμφιλιώθηκαν όταν η Γερμανία ζήτησε συγνώμη από τους Γάλλους και φέροντας ως παράδειγμα τους Παλαιστίνιους, διερωτάται πως θα εκλάμβαναν το ενδεχόμενο να εγκαινιάσουν πολιτική ειρηνικής συμβίωσης με τους Ισραηλίτες.

Αυτά τα δύο ατυχή – κατά την άποψη μου – παραδείγματα, αποδεικνύουν ότι οι συνταγές του κ. Τζονή και των ομοϊδεατών του, αποτελούν την καλύτερη συνταγή για τον οριστικό διαχωρισμό των απλών ανθρώπων των δύο κοινοτήτων.


Διότι μεταχειριζόμενοι αληθοφανή επιχειρήματα προσπαθούν να βάλουν τροχοπέδη σε κάθε προσπάθεια εξομάλυνσης των σχέσεων μεταξύ των απλών ανθρώπων των δύο πλευρών.

Περιμένει δηλαδή την Τουρκία να ζητήσει συγνώμη και μετά να γίνει οτιδήποτε;


Αλλά και όσον αφορά το παράδειγμα της Παλαιστίνης, αποκρύβει (διότι αποκλείεται να μην γνωρίζει) ότι υπάρχουν ομάδες παλαιστινίων και ισραηλινών που προσπαθούν να πετύχουν την ειρηνική συμβίωση.

Είναι άλλωστε γνωστό ότι αυτοί οι ισραηλινοί θεωρούνται προδότες από το σιωνιστικό καθεστώς του Τελ Αβίβ.


Ενώ λοιπόν καταλήγει στο συμπέρασμα ότι με την καλλιέργεια της κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης «προετοιμάζουμε του μαθητές μας και καλλιεργούμε το έδαφος για την αποδοχή των τετελεσμένων τής εισβολής αλλά και για την αποδοχή μιας απαράδεκτης και αντιδημοκρατικής λύσης», αποφεύγει να μας εξηγήσει πως μπορεί να συμβεί αυτό.


Και αυτό δυστυχώς είναι άλλο ένα δείγμα ότι οι υποστηρικτές του πλήρους διαχωρισμού (δήθεν μέχρι να βρεθεί η ιδανική λύση) αναλώνονται στην εκπόνηση συνθημάτων και διαστρέβλωση θέσεων χωρίς να είναι σε θέση να τεκμηριώσουν με το παραμικρό επιχείρημα τα όσα λένε.


Παρόμοια φαινόμενα έχουμε και με την περιβόητη θέση για απελευθέρωση ή με την πρόταση για το… ορθό Ναι!


_____________________________

ΜΝΗΜΕΙΟ ΠΕΣΟΝΤΩΝ ΒΡΕΤΑΝΩΝ


Διάβασα σήμερα στον τύπο ότι την Κυριακή 7 Νοεμβρίου θα τελεστούν στην κατεχόμενη Κερύνεια τα εγκαίνια μνημείου για τους Βρετανούς στρατιώτες που σκοτώθηκαν στην Κύπρο κατά τη διάρκεια της δράσης της ΕΟΚΑ.

Θεωρώ αυτή την ενέργεια των Βρετανών που γίνεται σε συνεργασία με το κατοχικό καθεστώς ως απαράδεκτη.

Είναι μια προκλητική ενέργεια από πλευράς των βρετανών και πιστεύω ότι δεν χρειάζεται να εξηγήσω το γιατί.

Φανταστείτε να δημιουργηθεί ένα μνημείο πεσόντων και απαγχονισμένων αγωνιστών της ΕΟΚΑ στην Αγγλία.

Είναι ποτέ δυνατόν;

Επίσης, είναι προκλητικό το ότι οι βρετανοί εκμεταλλεύτηκαν την ύπαρξη της κατοχής για να ανεγείρουν το μνημείο τους.



Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2009

ΚΑΥΣΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ Ή ΤΑΦΗ;

Κατά καιρούς εμφανίζεται στην επικαιρότητα το (μέγα) θέμα της καύσης των νεκρών.
Έγιναν και εξακολουθούν να γίνονται συζητήσεις επί του θέματος ενώ εξ’ όσων φαίνεται η βουλή των αντιπροσώπων προσανατολίζεται να θεσπίσει τη σχετική νομοθεσία.

Βεβαίως επί του θέματος είναι δεδηλωμένη η αρνητική στάση της Εκκλησίας η οποία αποτελεί έναν από τους σοβαρούς λόγους που σημειώνεται καθυστέρηση στη ψήφιση της νομοθεσία. Ωστόσο υπάρχουν και άλλοι λόγοι καθώς και κάποια τεχνικά κωλύματα αφού για να προχωρήσει αυτή η υπόθεση, αναγκαία προϋπόθεση αποτελεί η κατασκευή αποτεφρωτήρα που στοιχίζει μερικά εκατομμύρια ευρώ.

Την ίδια ώρα τα νεκροταφεία γεμίζουν ενώ οι εκκλησιαστικές αρχές που τα διαχειρίζονται ζητούν υπέρογκα ποσά προκειμένου κάποιος να αγοράσει 2 μέτρα γης.

Την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2009 ο μητροπολίτης Κερύνειας Παύλος – γνωστός για τις δογματικές του απόψεις στα ζητήματα θρησκείας – ασχολήθηκε με το θέμα με άρθρο του στο Φιλελεύθερο.

Αναφέρεται στο ιστορικό της υπόθεσης και ότι αυτή μπήκε σε τροχιά εφαρμογής και εκφράζει την αντίθεση της Εκκλησίας στον σχετικό νόμο, βασιζόμενος σε χωρία της Αγίας Γραφής.

Η Εκκλησία λοιπόν θεωρεί ότι η ταφή των νεκρών είναι θεϊκή εντολή (Γεν. 3, 19, Γεν.
47, 30) και αποτελεί πράξη τιμής και σεβασμού προς το ανθρώπινο σώμα και ταυτόχρονα σύμβολο ελπίδας και αναστάσεως.
Ο Κερύνειας Παύλος αναφέρεται και στην Καινή Διαθήκη και στην εντολή του Ιησού να ενταφιαστεί το σώμα του (Iωάν. 12, 7) αλλά και σε άλλα χωρία του Αποστόλου Παύλου.
Παραθέτει επίσης αποσπάσματα από θέσεις Πατέρων της Εκκλησίας αλλά και στον 7ο Κανόνα της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου που επιτάσσει όπως ο καθαγιασμός της Αγίας Τράπεζας γίνεται με την τοποθέτηση σ’ αυτή λειψάνων αγίων μαρτύρων (Πηδάλιον, έκδοση “ Αστέρος” , Αθήνα, 1970, σ. 328). *

Και ενώ ως εδώ μιλά με επιχειρήματα, στη συνέχεια αρχίζουν οι αφορισμοί και οι χαρακτηρισμοί, γεγονός που αδυνατίζει τα επιχειρήματα του.

“Η Εκκλησία λοιπόν καταδικάζει την καύση των νεκρών και τη θεωρεί ως αντίθετη προς τη δογματική της διδασκαλία και ως πράξη αποκρουστική, η οποία προσβάλλει βάναυσα τους κεκοιμημένους. Η καύση των νεκρών αποτελεί ασέβεια προς τον Πλάστη και Δημιουργό, διότι αποδεικνύει απιστία προς τη μέλλουσα ζωή και συμβολίζει τον αφανισμό και την ανυπαρξία”.

Στη συνέχεια προσπαθεί να «ιδεολογικοποιήσει» το θέμα:

“Τα βαθύτερα αίτια της επιθυμίας για την καύση των νεκρών είναι ο αγνωστικισμός, η αθεΐα και η έλλειψη πίστεως στη μετά θάνατο ζωή.
Ή καύση των νεκρών είναι αποτέλεσμα της μηδενιστικής αντίληψης της ζωής και δουλικής υποταγής σε συνθήκες ξένες προς τη λειτουργία της φύσεως. Μόνο ελάχιστοι άθεοι, οι όποιοι τρέμουν με την ιδέα ότι είναι «κατ’ εικόνα Θεού» πλασμένοι, λόγω του εσωτερικού κενού της ψυχής τους και της διχασμένης προσωπικότητάς τους, ίσως να θελήσουν να εκφράσουν την επιθυμία να αποτεφρωθεί η σωρός τους, εκδιπλώνοντας έτσι την εωσφορική εγωκεντρική ιδιορρυθμία τους.
Με την αλαζονική αυτή συμπεριφορά τους, αποκαλύπτουν την ασέβειά τους προς τον Θεό και την έλλειψη πίστεως στην ύπαρξη της αιωνίου ζωής”.

Ακολουθούν οι απειλές και οι… προειδοποιήσεις προς του χριστιανούς:

“Με τον τρόπο όμως αυτό αποκόπτουν τους εαυτούς τους από την Εκκλησία δείχνοντας ότι δεν πιστεύουν στην ανάσταση των νεκρών και στον παντοδύναμο Θεό, ο οποίος δύναται στους έσχατους καιρούς να αναστήσει όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως του τρόπου του θανάτου τους. Με μόνη διαφορά ότι θα αναστηθούν «οι τα αγαθά ποιήσαντες εις ανάστασιν ζωής», «οι δε τα φαύλα πράξαντες εις ανάστασιν κρίσεως» (Ίωάν. 5, 29).
Όσοι από τους ορθοδόξους χριστιανούς επιθυμούν την καύση των νεκρών σωμάτων τους, ας γνωρίζουν ότι αποκόπτουν τους εαυτούς τους από το θεανθρώπινο σώμα του Χρίστου. Η Εκκλησία, συνεπής προς τη διδασκαλία του ιερού Ευαγγελίου, έχει κάθε δικαίωμα να αρνηθεί την τέλεση της εκκλησιαστικής κηδείας και των εκκλησιαστικών μνημοσυνών, σε όσους θελήσουν να αποτεφρωθούν μετά το θάνατο τα σώματά τους. Ουδείς δύναται να εξαναγκάσει την Εκκλησία να ενεργήσει αντίθετα προς τις πεποιθήσεις της”.

Ο μητροπολίτης υποστηρίζει λοιπόν (και είναι απόλυτα σεβαστό) ότι η καύση των νεκρών αντιστρατεύεται τα δόγματα της ορθόδοξης χριστιανικής θρησκείας.
Και προσθέτει ότι “από τις αρχαιολογικές έρευνες και ανασκαφές, τις κατακόμβες, τους τάφους των αγίων μαρτύρων και τα πλήθη των κοιμητηρίων μαρτυρείται η συνείδηση των πιστών και το αρχαίον έθος της Εκκλησίας στην ταφή των νεκρών”.

Όμως τόσον ο ίδιος όσο και η ίδια η Εκκλησία δεν θα πρέπει να σεβαστούν την επιθυμία όσων θέλουν είτε να μην ακολουθήσουν το χριστιανικό τυπικό κηδείας και ταφής;

Αυτή λοιπόν είναι η άποψη της Εκκλησίας που για άλλη μια φορά προσπαθεί να επιβάλει την άποψη της με αφορισμούς και απειλές.
Με όσα διατυπώνει ο μητροπολίτης καταδεικνύει για άλλη μια φορά ότι η Εκκλησία δεν είναι διατεθειμένη να ανεχθεί οποιαδήποτε άλλη άποψη πέραν της δικής τους.

Η καύση των νεκρών ισχύει σε πολλές χώρες της Ευρώπης όπως η Γαλλία (από το 1789, στη Γερμανία από το 1934 η καύση εξισώνεται με την ταφή, στην Ισπανία ισχύει από το 1945, στη Βρετανία (κατόπιν δικαστικής απόφασης) από το 1884.
Επιπλέον, σύμφωνα με στοιχεία που είναι διαθέσιμα, εκτιμάται ότι το 2007 τα ποσοστά αποτέφρωσης στη Βρετανία, στην Ελβετία, στη Σουηδία, στην Ολλανδία, στη Νορβηγία και στη Δανία ξεπερνούν το 50%.
Στην Ιαπωνία φτάνει το 97%, στην Αυστραλία το 48% και στις ΗΠΑ το 21%.

Ο μητροπολίτης Παύλος τονίζει ότι η ταφή των νεκρών αποτελεί το αρχαίον έθος της Εκκλησίας.
Δεχτόν και αποδεχτόν.

Και ο ίδιος ωστόσο θα πρέπει να αποδεχθεί ότι αυτό είναι το έθος της Εκκλησίας και όχι της ανθρωπότητας.
Στην αρχαιότητα η καύση των νεκρών ήταν η πιο διαδεδομένη σε σχέση με την ταφή.

Στην Αρχαία Ελλάδα την συναντάμε ιστορικά μετά την άλωση της Τροίας, χωρίς όμως να αποκλείσουμε και περιπτώσεις πριν από αυτήν. Από την τότε και μετά η καύση συνεχίστηκε σαν τρόπος ταφής στην Ελλάδα μέχρι τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, όπου η Εκκλησία επέβαλε τη δική της θέληση.

Αρκετές αναφορές συναντούμε στην Ιλιάδα (Α:48-52, Ζ 414-420, Η 327-335, Ψ:163-184, Ω:785-799) και στην Οδύσσεια (Λ:67-78, Ω:64-75).

Επιπλέον αναφορά υπάρχει και στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή 1113-114) καθώς και στο έργο του Πλούταρχου.

Στην Ελλάδα αναφέρονται καύσεις νεκρών στην Νεολιθική εποχή, αλλά και στην εποχή του Χαλκού.

Κατά την Κλασική περίοδο και την Ρωμαϊκή, συνεχίζουν οι καύσεις των νεκρών από τόσο πολιτισμένους λαούς όπως οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι, μέχρι τα πρώτα χριστιανικά χρόνια. Με την εξάπλωση του χριστιανισμού απαγορεύθηκε η καύση σαν τρόπος ταφής.
Κατά την προϊστορική εποχή η καύση των νεκρών συνηθίζεται στην Κεντρική Ευρώπη και αργότερα κατά την νεολιθική εποχή και την εποχή του χαλκού παρατηρείται περισσότερο στην νότια Ευρώπη, και λιγότερο στην Βόρια και κεντρική.

Στην Ιταλία και στην Σικελία παρατηρούμε καύσεις νεκρών από το 1600πΧ. ενώ στην Συρία και στην Παλαιστίνη έχουμε στοιχεία για καύσεις νεκρών από το 2300-2100πΧ.

Αναφορές και στοιχεία για την καύση των νεκρών στους προχριστιανικούς πολιτισμούς υπάρχουν αρκετές.

Επομένως ο μητροπολίτης Κερύνειας που κατηγορεί άλλους για εωσφορική εγωκεντρική ιδιορρυθμία ας δει τι ίσχυε πολύ πριν εμφανιστεί η θρησκεία του.

Εξάλλου, ας σημειωθεί ότι η καύση των νεκρών ισχύει σήμερα ως έθος σε πολλές χώρες κυρίως της Ασίας.

Άποψή μου είναι ότι το θέμα αυτό δεν θα πρέπει να αφεθεί στα χέρια της Εκκλησίας και να της επιτραπεί να επιβάλει την άποψη της.
Δυστυχώς στην Κύπρο, σε αντίθεση (κυρίως) με την Ελλάδα δεν υπήρξε δημόσια συζήτηση του θέματος και ευελπιστώ ότι την κατάλληλη ώρα θα υπάρξει αυτός ο δημόσιος διάλγος.

* Οι εμφάσεις είναι δικές μου.

Αναφορές στο θέμα μπορείτε να βρείτε:
1. Ομήρου Ιλιάδα
2. Ομήρου Οδύσσεια.
3. Πλουτάρχου Βίοι Παράλληλοι - Βιβλιοθήκη των Ελλήνων
α) Λύσανδρος και Σύλλας
β) Πελοπίδας Μάρκελλος
γ) Λυκούργος, Νουμάς
δ) Πύρρος
ε) Σόλων
4. Περί Πένθους, Λουκιανός, Βιβλιοθήκη Φέξη Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων.
5. Οι Τραγωδίες του Αισχύλου, (Αγαμέμνων), Βιβλιοπωλείο Εστίας. Μετ. Ι.Ν. Γρυπάρη.
6. Περί Ταφής, Ι Στοβαίου Ανθολόγιο, Νο 38. Βιβλιοθήκη των Ελλήνων.
7. Παγκόσμια Μυθολογία, Felix Guirand, εκδόσεις Γιοβάνης.
8. Η ζωή και ο κόσμος των Βίκινγκ. Μιχάλης Κοκολάκης, Περισκόπιο της Επιστήμης
τεύχος 104. Φεβρουάριος 1988.
9. Η καθημερινή ζωή στην εποχή του Ομήρου, Αιμίλιος Μιρώ, εκδ. Καρδαμίτσα.
10. Αρχαία Ελληνική θρησκεία, Αρχαική και κλασσική Ελλάδα, Walter Burkert, >>
11. Μέσα από τις πύλες του θανάτου, Dion Fortune, εκδ. Ιάμβλιχος.
12. Η Αρχαία Ελληνική κοινωνία, Το Προιστορικό Αιγαίο, George Thomson
13. H Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών, εκδ. Πύρινος κόσμος.
14. Η Ταφή των Νεκρών, Αναστάσιου Τίγκα, Αθήνα 1993
15. Περιοδικό ΣΤΕΡΩΠΙΣ, τεύχος 1, Ιανουάριος 1989.
16. Τα Κέλτικα Μυστήρια, Τζών Σάρκευ. εκδόσεις Πύρινος κόσμος.
17. Ο Μαύρος Κυνηγός, Πιέρ Βιντάλ Νακε, εκδ. Λιβάνη-Νέα Σύνορα.
18. http://www.nea-acropoli.gr/index.php?option=com_content&view=article&catid=68:2008-03-23-17-34-43&id=258:2008-03-24-17-50-58&Itemid=104
19. http://www.iospress.gr/mikro1997/mikro19971206.htm
20. http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%8D%CF%83%CE%B7_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81%CF%8E%CE%BD

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

ΌΤΑΝ Η ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ. ΤΡΙΑ ΒΙΝΤΕΟ - (ΠΡΟΣΘΗΚΗ)

ΤΙΜΗ Σ' ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ






Κάποιοι σήμερα παρουσιάζονται ως Τασσικότεροι του Τάσσου, προβάλλοντας διάφορες θέσεις στο κυπριακό, κατακρίνοντας τη σημερινή κυβέρνηση και κατηγορώντας την ότι ξέφυγε από την ορθή πορεία του τέως προέδρου.


Ξεκινούν από τις (ψευδείς) κατηγορίες για εγκατάλειψη της 8ης Ιουλίου (σχετικά μπορείτε να δείτε παλαιότερη ανάρτηση μου εδώ http://mihalismihail.blogspot.com/2009/09/8.html) και καταλήγουν μέχρι το ότι


«Ο λαός έθαψε τη Διζωνική το 2004».

Αυτός είναι και ο τίτλος του κύριου άρθρου της Σημερινής ημερομηνίας της Παρασκευής 23 Οκτωβρίου 2009 (σελ. 3). (http://www.sigmalive.com/files/filefield/0/9/9/Binder1.pdf)

Δεν θα σχολιάσω ολόκληρο το άρθρο αλλά την ουσία του.

Γράφει το άρθρο επί λέξει:


«Δεν μπορούν το ΑΚΕΛ και η Κυβέρνηση συνεχώς να βλέπουν φαντάσματα και να κυνηγούν αντιομοσπονδιακές, αντιδιζωνικές και φιλοδιχοτομικές μάγισσες.

Ούτε μπορεί το ΑΚΕΛ να ανεμίζει το λάβαρο της διζωνικής ομοσπονδίας ως λάβαρο αγώνα και να αυθαιρετεί, λέγοντας ότι ο λαός εγκρίνει τη διζωνική ομοσπονδία «και την επικύρωσε με την ψήφο του σε αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις» (απόφαση της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ).

Αυτή η αντίληψη προσβάλλει το λαό. Οι εκλογικές αναμετρήσεις δεν μπορούν να θεωρηθούν ως δημοψήφισμα για τη διχοτόμηση.

Εκεί ο λαός ψηφίζει στη βάση του κομματικού πατριωτισμού και όχι στη βάση ποιας λύσης επιθυμεί στο εθνικό θέμα.

Ουδέποτε ο λαός έχει κληθεί από την ηγεσία του σε δημοψήφισμα για να καταδειχθεί στην κάλπη εάν επιθυμεί, ή εάν απορρίπτει τη διζωνική ομοσπονδία. Ούτε ποτέ εξηγήθηκε στο λαό, ποια διζωνική διεκδικεί ο Δημήτρης Χριστόφιας. Τη διζωνική του Μακαρίου, τη διζωνική που διεπραγματεύετο ο Γλαύκος Κληρίδης, τη διζωνική με το σωστό περιεχόμενο του Τάσσου Παπαδόπουλου;

Οι πολιτικοί μας ηγέτες φοβούνται να καλέσουν τον λαό σε δημοψήφισμα, εάν εγκρίνει τη διζωνική ομοσπονδία. Διότι γνωρίζουν ότι το αποτέλεσμα θα φέρει την πολιτική τους «πούκουππα».

Αλλά ενώ οι εκάστοτε κυβερνώντες τρέμουν στο ενδεχόμενο να κινήσουν τη δημοκρατική διαδικασία, ώστε ο λαός να αποφασίσει εάν θέλει να ζήσει μέσα σε μια διζωνική ομοσπονδία, ευτυχώς οι ξένοι διέπραξαν το μοιραίο λάθος να θέσουν σε δημοψήφισμα τη διζωνική το 2004.

Και ο λαός, με συντριπτική πλειοψηφία, απέρριψε τη διζωνική ως λύση. Γιατί το σχέδιο Ανάν ήταν η διζωνική.

Συνεπώς, ας μη διαστρεβλώνουν την ιστορία το ΑΚΕΛ και η Κυβέρνηση. Ο κυπριακός λαός δεν επικύρωσε με την ψήφο του τη διζωνική. Την έθαψε το 2004».


* * *


Η πρώτη απορία που μου έρχεται στο μυαλό, είναι γιατί όλοι όσοι εκφράζονται από αυτές τις θέσεις, ήταν εξαφανισμένοι (στην ουσία) από το πολιτικό προσκήνιο της Κύπρου μέχρι το 2004.


Και εφόσον οι κύριοι (και κυρίες) αυτοί(ες) διαφωνούν με τη Δ.Δ.Ο., γιατί δεν άρθρωσαν ούτε λέξη ενάντια στα όσα δήλωνε ο Τάσσος Παπαδόπουλος τόσα χρόνια;


Γιατί κρύβονταν πίσω από το όνομα του και σήμερα παρουσιάζονται ως οι τιμητές του αλλά τη δεδομένη στιγμή έχασαν τη λαλιά τους;


Γιατί δεν έθεσαν όλα αυτά τα ερωτήματα όταν στην προεδρία ήταν ο Τ. Παπαδόπουλος;


Είναι παγκοίνως γνωστό ότι ο επικεφαλής του Όχι στο δημοψήφισμα, η κεφαλή της απόρριψης του σχεδίου Ανάν ήταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος.


Αλήθεια, τι έλεγε ο ίδιος ο Παπαδόπουλος ως προς τη μορφή λύσης του κυπριακού;

Και δεν ρωτώ τι έλεγε πριν το Ανάν αλλά ΜΕΤΑ και ειδικά στην προεκλογική περίοδο του 2007 – 2008 που είχαν ως αποτέλεσμα να απολέσει την εξουσία.


Τα αποσπάσματα που θα παρακολουθήσετε είναι από τη συνέντευξή του υποψήφιου Τ. Παπαδόπουλου τον Δεκέμβριο του 2007 στο ΡΙΚ1.



video


Άρα λοιπόν, ο ίδιος ο Τ. Παπαδόπουλος χαρακτηρίζει συκοφαντία τον ισχυρισμο ότι με την απόρριψη του Ανάν απορρίφθηκε η λύση.

Και πριν βιαστούν κάποιοι να εικάσουν ποια λύση εννοούσε, δείτε κι αυτό:



video


Το άρθρο της "Σημερινής" λέει ότι η πρόνοια για δημοψηφίσματα είναι πρόταση των ξένων!

(Εδώ οι ξένοι μας βολεύουν, ενώ για άλλα θέματα αναθεματίζονται οι ξένοι.)


Είναι όμως αλήθεια αυτό;


video


Τα σχόλια δικά σας.


Υπάρχουν και άλλες ενδιαφέρουσες δηλώσεις που θα παρουσιαστούν εν καιρώ…