ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ

Πολλοί δεν μπορούν να εξηγήσουν και δεν μπορούν να κατανοήσουν πώς και γιατί ή ποια σχέση έχουν ή δεν έχουν η 1^η Μαΐου ως μέρα των εργαζομένων και ως μέρα των λουλουδιών.

Έτσι υπάρχει μια σύγχυση για το στεφάνι με λουλούδια που (όλο και λιγότεροι) κρεμάνε στην εξώπορτα του σπιτιού τους.

Κάποιοι άλλοι λένε ότι το στεφάνι είναι φόρος τιμής προς τους νεκρούς των εργατικών αγώνων.

Κι όμως δεν είναι έτσι!

Κι αυτό διότι υπάρχουν δύο πρωτομαγιές.

Η Πρωτομαγιά των εργαζομένων

Στη σύγχρονη εποχή η Πρωτομαγιά είναι πρώτα και κύρια η «Ημέρα των Εργαζομένων» όλου του κόσμου.

Είναι η μέρα που καθιερώθηκε αμέσως μετά τα γεγονότα του Σικάγου του 1886.

Τον Μάη του 1886 τα εργατικά συνδικάτα στο Σικάγο ξεσηκώθηκαν διεκδικώντας 8ωρο ωράριο εργασίας και καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Από τότε η Πρωτομαγιά είναι μέρα ορόσημο για τους αγώνες του εργάτη.

Οι αιματοβαμμένες εξεγέρσεις των εργατών του Σικάγο στις αρχές Μάη του 1886, έγιναν ύστερα από επιτυχημένες διεκδικήσεις των εργατών στον Καναδά το 1872.

Με βάση την εμπειρία του Καναδά, δύο χρόνια νωρίτερα, το 1884, η Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας αποφάσισε να γίνουν απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις στο Σικάγο, το μεγαλύτερο τότε βιομηχανικό κέντρο των ΗΠΑ, την πρώτη Μάη του 1886.

Αίτημα των κινητοποιήσεων ήταν αυτό που έκανε τον γύρο του κόσμου και αποτέλεσε το κυριότερο αίτημα των εργαζομένων "Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο".

Την 1η Μαΐου του 1886, απέργησαν 400.000 άνθρωποι σε όλη την χώρα, και πάνω από 80.000 στο Σικάγο.

Άντρες, γυναίκες και παιδιά κατέβηκαν στους δρόμους και συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Haymarket.

1.350 αστυνομικοί παρατάχθηκαν απέναντι τους και απαίτησαν να διαλυθεί η συγκέντρωση.

Μέσα σε μια έντονα φορτισμένη ατμόσφαιρα, μια βόμβα έσκασε κοντά στους αστυνομικούς οι οποίοι άρχισαν να πυροβολούν και να χτυπούν τους συγκεντρωμένους χωρίς καμιά διάκριση.

Είναι ακόμα άγνωστος ο αριθμός των θυμάτων αφού πολλοί τραυματισμένοι κατέληξαν τις επόμενες ημέρες, επίσημα μόνο οκτώ νεκροί αστυνομικοί και τέσσερις διαδηλωτές έχουν επαληθευτεί.

Στην Κύπρο

Στην Κύπρο η 1^η του Μάη άρχισε να γιορτάζεται σε κλειστούς κύκλους των εργατικών ενώσεων από το 1918 όταν ιδρύθηκαν στη Λεμεσό οι πρώτοι μαρξιστικοί πυρήνες.

Αργότερα, με την ίδρυση του Κ.Κ.Κ. άρχισε να γιορτάζεται πιο ανοικτά και αποτέλεσε το εφαλτήριο για τους εργατικούς αγώνες που ξεκίνησαν και κορυφώθηκαν τη δεκαετία του ’40.

Το κυπριακό συνδικαλιστικό κίνημα είχε μια ιδιαιτερότητα σε σύγκριση με τα εργατικά κινήματα άλλων χωρών.

Πρώτιστα ήταν καθαρά ένα ξεκάθαρα ταξικό κίνημα και όχι “εθνικό” όπως ήταν π.χ. η μεταγενέστερη ΣΕΚ.

Η ΠΣΕ και στη συνέχεια η ΠΕΟ δεν αποτέλεσαν τον πυρήνα του Κ.Κ.Κ. αλλά το συνδικαλιστικό κίνημα της Κύπρου γεννήθηκε μέσα από το Κ.Κ.Κ. και τη μαρξιστική ιδεολογία.

Η ΠΣΕ-ΠΕΟ που αποτέλεσαν την ομπρέλα κάτω από την οποία στεγάστηκαν δεκάδες συντεχνίες αποτέλεσαν την αιχμή του δόρατος των εργαζομένων.

Ιδιαίτερα ιστορικές είναι οι απεργίες διαρκείας του 1944 για να κερδηθεί η ΑΤΑ και το 1948 για άλλα αιτήματα με κυριότερο το 8ωρο.

Η ΠΣΕ-ΠΕΟ, τα στελέχη και τα μέλη της είχαν να αντιμετωπίσουν τεράστια πολεμική από τις βρετανικές αποικιακές αρχές, τους εργοδότες, τον τύπο και την Εκκλησία.

Σε μια προσπάθεια αντιπερισπασμού δημιουργήθηκαν ομάδες απεργοσπαστών που αργότερα ίδρυσαν τη ΣΕΚ.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1945 η ηγεσία της ΠΣΕ οδηγήθηκε στο δικαστήριο με την κατηγορία για ενέργειες που αποσκοπούσαν στην ανατροπή του καθεστώτος και την εφαρμογή σοσιαλιστικού συστήματος στην Κύπρο.

Κερδήθηκαν όμως οι αγώνες και το εργατικό κίνημα ρίζωσε στην Κύπρο.

Στο σήμερα

Από τότε μέχρι σήμερα κύλισε πολύ νερό στ’ αυλάκι.

Η εξασφάλιση και η διασφάλιση των εργατικών δικαιωμάτων οδήγησε σε μια χαλάρωση τόσο των εργαζομένων όσο και των ηγεσιών των συντεχνιών.

Η αδιαφορία των εργαζομένων, η εφαρμογή των ατομικών συμβολαίων, η ατονία των συντεχνιών δημιούργησαν άλλα δεδομένα.

Τα οποία δεδομένα αξιοποιήθηκαν πλήρως για το ξήλωμα των εργατικών δικαιωμάτων από την αστική τάξη και με περιορισμένη την ευχέρεια των συντεχνιών να αντιδράσουν.

Η απαξίωση και η αδιαφορία δεν οδηγούν μπροστά αλλά πίσω.

Κι αυτό θα πρέπει να απασχολήσει τον κάθε εργαζόμενο.

Η γιορτή των λουλουδιών

Η άλλη πτυχή, αυτή των λουλουδιών έχει να κάνει με μια αρχαία θρησκευτική δοξασία.

Το στόλισμα της εξώπορτας των σπιτιών με στεφάνια λουλουδιών συμβολίζει την υποδοχή της δύναμης της φύσης στο σπιτικό και τον ερχομό της Άνοιξης, της αναγέννησης της Φύσης.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ο Μάιος ονομάστηκε έτσι από τη ρωμαϊκή θεότητα Μάγια η οποία δεν είναι άλλη από την Ελληνίδα θεά Μαία, μητέρα του Ερμή στον οποίον και αφιερώθηκε ο μήνας.

Οι Αρχαίοι Έλληνες, ως φυσιολάτρες, γιόρταζαν το άνοιγμα των λουλουδιών και το φτάσιμο της άνοιξης από πολύ παλιά. Ένα από τα αρχαιότερα σύμβολα των Ορφικών ήταν το Ρόδο.

Από τον αρχαίο συμβολισμό δημιουργήθηκαν στα Ανθεστήρια που γιορτάζονται σε ολόκληρο τον ελληνικό χώρο και έχουν σχέση με αρχαίες θεότητες, όπως π.χ. στην Κύπρο κατά κύριο λόγο με την Αφροδίτη.

Αλλού συνδέονται με τον Διόνυσο ή τον Άδωνη.

Το λουλουδένιο στεφάνι, λοιπόν, έχει άμεση σχέση και προέρχεται από τις δοξασίες της Αρχαίας Ελληνικής κοσμοαντίληψης.

ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Πάντοτε θεωρούσα ότι η ιστορική μνήμη στην Κύπρο είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της άρχουσας τάξης.

Ότι πολλές πτυχές δεν είναι στην πραγματικότητα όπως παρουσιάζονται αλλά σε πολλές περιπτώσεις

είναι διαφορετικές ή ακόμα και εντελώς αντίθετες.

Η ιστορική καταγραφή στην Κύπρο είναι τις περισσότερες φορές μονοδιάστατη και προκατειλημμένη.

Ακόμα και από ακαδημαϊκούς οι οποίοι θεωρούνται ως αυθεντία, διαπιστώνει κάποιος ότι ασχολούνται μόνο με συγκεκριμένες πτυχές ή αναδεικνύουν άγνωστες πτυχές που αφορούν μόνο ένα κομμάτι της ιστορίας μας ή μόνο μια μερίδα των πρωταγωνιστών.

Με αυτό το θέμα ασχολήθηκα πριν ένα χρόνο (τον περασμένο Απρίλιο) με αφορμή το συνέδριο για το Κ.Κ.Κ. που διοργάνωσε το ΙνστιτούτοΕρευνών Προμηθέας με το Τμήμα Αρχαιολογίας και Ιστορίας του ΠανεπιστημίουΚύπρου.

Σ’ εκείνη την ανάρτηση έψεγα κάποια κακώς έχοντα ορισμένων εισηγητών που παρουσιάζονταν ως αυθεντίες και δεν δέχονταν καμία κριτική ή διαφορετική άποψη.

Προσθέτω ακόμα ότι εντύπωση μου προκάλεσε η δήλωση του Κοσμήτορα της Φιλοσοφικής Σχολής που άνοιξε το συνέδριο και ο οποίος κατηγόρησε το ΑΚΕΛ ότι δεν ανοίγει τα αρχεία του!

Για να πάρει απάντηση από τον επικεφαλής του Προμηθέα Γιαννάκη Κολοκασίδη ότι τα αρχεία του Κ.Κ.Κ. και του ΑΚΕΛ εκείνων των περιόδων έχουν κατασχεθεί από τους βρετανούς αποικιοκράτες κατά τις επιδρομές τους στα γραφεία των δύο κομμάτων (1931 και 1955) όταν τα κήρυξαν παράνομα και έκτοτε αγνοούνται.

Από την άλλη, δεν είναι τυχαία ούτε η άποψη που επικρατεί σε πολλούς ότι η Δεξιά ήταν η συνειδητή και συνεπής δύναμη στον αγώνα για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Ούτε είναι τυχαίο ότι σε πολλά βιβλία που καταγράφουν γεγονότα ιδιαίτερα του 20ου αιώνα απουσιάζουν δύο βασικοί πρωταγωνιστές το Κ.Κ.Κ. και το ΑΚΕΛ.

Ή ακόμα κι εκεί που εμφανίζονται οι θέσεις που καταγράφονται είναι μεροληπτικές και μη πλήρης.

Το κενό αυτό ήρθε να καλύψει ένα νέο βιβλίο με τίτλο: «1948 ο Ελληνικός εμφύλιος και η Κύπρος» του Αλέξη Χρ. Αλέκου, αριστούχου διδάκτορα πολιτικής ιστορίας..

Κατά την άποψη μου το βιβλίο αυτό καλύπτει σε μεγάλο βαθμό όλες τις πτυχές που αφορούν το θέμα, παραθέτοντας τα γεγονότα όπως ακριβώς έγιναν, χωρίς αποκρύψεις και ωραιοποιήσεις είτε αυτά αφορούν τη δεξιά είτε την αριστερά.

_______________________________

Για την αριστερά γίνεται καταγραφή των θέσεων της από την ίδρυση του Κ.Κ.Κ. μέχρι το 1955 σε σχέση με τις θέσεις της στο Κυπριακό, που ξεκίνησε από μια ανεξάρτητη Κύπρο στο πλαίσιο μιας σοβιετικής πανβαλκανικής ομοσπονδίας, στην πολεμική ενάντια στην ένωση, στη στροφή στην ανεξαρτησία, αυτοδιάθεση και στη συνέχεια στην ένωση.

Αναφέρεται εκτενώς στη δράση της, στις εσωκομματικές διαμάχες και στις πρωτοβουλίες για το κυπριακό.

Για τη δεξιά γίνεται καταγραφή των θέσεων αλλά και των τάσεων που αναπτύχθηκαν στους κόλπους της σε μεγάλη έκταση.

Ωστόσο θεωρώ ότι σημαντικά στοιχεία περιέχονται στις αναφορές του τότε πρόξενου της Ελλάδας (Κουντουριώτη) που παρουσιάζονται μέσα από τις ενημερώσεις που έστελλε στην Αθήνα και αφορούσαν κυρίως το «Κυπριακό Εθνικό Κόμμα» (Κ.ΕΚ.) του Θεμιστοκλή Δέρβη.

Όπως είναι γνωστό το κόμμα αυτό ιδρύθηκε με κύριο σύνθημα του την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα αλλά στην ουσία ήταν το όχημα της Εκκλησίας, των αστών και των ακραίων εθνικιστών ενάντια στο ΑΚΕΛ και την Αριστερά.

Παραθέτω αναφορές του Κουντουριώτη όπως καταγράφονται στο βιβλίο, πολύ εύγλωττες και σημαντικές για τις πραγματικές προθέσεις των ιδρυτών του Κ.Ε.Κ.

«Το θλιβερόν όμως έγκειται εις τους "ημετέρους" Η περίφημος δεξιά κυπριακή παράταξις, η κατ' ευφημισμόν "εθνικόφρων", της οποίας η ηγεσία έχει περιβληθή την ενωτικήν λεοντήν, χωρίς να πιστεύη εις την Ένωσιν. Την περιεβλήθη δια να της χρησιμεύση ως όπλον κατά του άθεου και απάτριδος κομμουνισμού από τον οποίον κινδυνεύει. Το υλικόν συμφέρον το οποίον αποτελεί το κατ' εξοχήν πιστεύω της ηγεσίας της δεξιόφρονος παρατάξεως δεν επιθυμεί την από την Κύπρον αναχώρησιν των Άγγλων. Τα αρχεία της ενταύθα αποικιακής διοικήσεως είναι αρκούντως εφοδιασμένα με αποδείξεις περί τούτου. Εις τους εμπιστευτικούς φακέλους της Αποικιακής Γραμματείας φυλάσσονται επιμελώς σημειώσεις επί συνομιλιών Άγγλων αποικιακών λειτουργών με ιθύνουσας προσωπικότητας της κυπριακής δεξιάς παρατάξεως αναφορικώς προς το Ενωτικόν ζήτημα. Η  λέξις "προδοσία" θα ήτο επιεικής, δια να χαρακτηρίση κανείς τα εντός τεσσάρων τοίχων λεχθέντα υπό...των φανατικών ενωτικών της δεξιάς παρατάξεως προς τους Άγγλους κυριάρχους».

Ποιοι και γιατί ίδρυσαν το Κ.Ε.Κ.

«Η ίδρυσις του Κ.Ε.Κ. επενοήθη υπό της τάξεως των μεγαλοκεφαλαιούχων Κυπρίων ως όπλον κατά της αριστεράς παρατάξεως και δη της κομμουνιστικής. Οι ιδρυταί του μετεχειρίσθηκαν τον ελκυστικόν αλλά συγχρόνως απατηλόν τίτλον «Εθνικόν» προς εσωτερικήν κομματικήν κατανάλωσιν. Εν τη πράξει, η επωνυμία "Εθνικόν" χρησιμοποιείται υπό των περισσότερων των μελών του πολύ μάλλον ως παραπέτασμα υποκρύπτον τα υλικά συμφέροντα μιας ορισμένης κοινωνικής τάξεως παρά ως πραγματικόν περιεχόμενον του Κόμματος των. Δια τους λόγους τούτους το Κυπριακόν Εθνικόν Κόμμα δεν κατόρθωσε να αποκτήσει την απαιτουμένην εμπιστοσύνην των λαϊκών στρωμάτων και καταστή τω όντι Εθνικόν, ως τούτο αποκαλείται. Πολλοί από τους ανωτέρους αξιωματούχους του Κ.Ε.Κ., μεταξύ των οποίων και ο Γενικός του Γραμματεύς κ. Θ. Δέρβης, υπηρέτησαν το απεχθές εις κάθε Έλληνα Κύπριον "Παλμερικόν Καθεστώς", πράγμα όπερ καθιστά τα πρόσωπα τα’υτα αντιπαθή και ύποπτα (δυστυχώς ουχί αδίκως) εις τον πολύν κόσμον».

Η διάσπαση του κυπριακού αθλητισμού

«Σύμφωνα με τις αναφορές του Έλληνα Πρόξενου, «ο Αρχιεπίσκοπος και τα Ελληνικά σωματεία της πόλεως "Αγάπη του Λαού", "Αθήναιον", "Πανεργατικός Σύλλογος", "Γυμναστικός Σύλλογος Παγκύπρια", το Προσκοπικό Σώμα "Ελευθέρια", ο Λαϊκός Σύνδεσμος, ο "Αποέλ " και ο "Παγκύπριος Ελληνικός Σύνδεσμος Εθελοντών", ως αποτέλεσμα συνελεύσεως εν τη Αρχιεπισκοπή προς συζήτησιν των καταλληλότερων μέτρων δια την αντιμετώπισιν της εν Κύπρω κομμουνιστικής προπαγάνδας, απεύθυναν προς τους καταστηματάρχας, εργαστασιάρχας, εκκλησιαστικά σωματεία, σχολικάς επιτροπείας, δημαρχεία κλπ. έκκλησιν της οποίας τα κυριώτερα σημεία είναι τα εξής:

1) Παρακαλούνται πάντες οι δυνάμενοι όπως εργασθούν προς βελτίωση της θέσεως του εργάτου.

2) Να μην προσλαμβάνονται υπό ατόμων και σωματείων κομμουνισταί τεχνίται και εργάται.,

3) Να καταγγέλωνται υπό των γονέων οι κομμουνισταί διδάσκαλοι εις το Γραφείον της Παιδείας και τον Αρχιεπίσκοπον και να αποσύρονται των σχολείων οι μαθηταί μέχρις ότου επιτευχθή η απομάκρυνσις των κομμουνιστών διδασκάλων.

4) Να αποτρέπονται οι εκ των χωρίων ερχόμενοι εις τας πόλεις προς εκμάθησιν τέχνης από του να έρχονται εις επικοινωνίαν με άτομα προσβεβλημένα από το μικρόβιον του κομμουνισμού.

5) Να μην αγοράζονται, μηδέ αναγιγνώσκονται αι οιαιδήποτε κομμουνιστικοί εκδόσεις, ως βιβλία, φυλλάδια, προκηρύξεις κλπ. και,

6) Να αποφεύγεται η έστω και εκ περιέργειας προσέλευσις εις τας συγκεντρώσεις και εορτάς των κομμουνιστών, ίνα μη ούτοι θρασύνονται έτι περισσότερον».

Αξίζει τον κόπο να διαβάσει ή καλύτερα να μελετήσει κάποιος το βιβλίο, περίπου 400 σελίδων.

ΠΑΣΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΕ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ…

 Δύο δεδομένα με έσπρωξαν να γράψω το σημερινό κείμενο.

Το πρώτο ήταν το διήμερο συνέδριο που οργάνωσε το Ινστιτούτο Έρευνας Προμηθέας σε συνεργασία με το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου (ΙΣΑ) στις 24 και 25 Απριλίου 2012.

Το δεύτερο ένα άρθρο του συνάδελφου Χρίστου Καρύδη που δημοσιεύθηκε στον τύπο τις τελευταίες μέρες με τίτλο «Αναδείξτε την ιστορία μας, μην τη φοβάστε».

Πρέπει να τονίσω ότι συμφωνώ απόλυτα με τον τίτλο που έδωσε στο άρθρο του ο συνάδελφος. 

Διαφωνώ όμως με το περιεχόμενο.

***

Το διήμερο συνέδριο είχε θέμα «Η Κυπριακή Αριστερά στην πρώτη περίοδο της Βρετανικής Αποικιοκρατίας: εμφάνιση, συγκρότηση, εξέλιξη».

Κατά γενική ομολογία το συνέδριο ανέδειξε πολλά γνωστά και άγνωστα στοιχεία που έχουν να κάνουν με την εμφάνιση του Κ.Κ.Κ., τα πρώτα του στάδια και την πορεία του μέσα σ’ αυτό το χρονικό πλαίσιο που έθετε και ο τίτλος του συνεδρίου.

Δόθηκαν αρκετά στοιχεία και μέσα και από τις συζητήσεις που έγιναν στο τέλος κάθε ενότητας βγήκαν χρήσιμα συμπεράσματα.

Παρακολουθώντας από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό το συνέδριο, επιβεβαίωσα το συμπέρασμα ότι στην Κύπρο η ιστορία πάσχει. Και πάσχει μάλιστα σοβαρά.

Πάσχει τόσο στη γνώση της ιστορίας μας όσο και στην προβολή.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου δεν είναι και δεν μπορεί να θεωρηθεί από κανένα ότι είναι ένα αμελητέο σημείο της Κυπριακής Ιστορίας.

Κι όμως, λίγα γνωρίζουμε γι’ αυτό.

Παρουσιάστηκαν, λοιπόν, οι επηρεασμοί των πρωτοπόρων κομμουνιστών, οι θέσεις τους ενάντια στην αποικιοκρατία, οι διώξεις και η πολεμική την οποία υπέστησαν τόσο από τους Βρετανούς όσο και από την Εκκλησία που ήταν τότε ο εκφραστής αυτού που σήμερα ονομάζουμε Δεξιά.

Στελέχη του Κ.Κ.Κ. υπήρξαν εξαιρετικές προσωπικότητες όπως ο Αιμίλιος Χουρμούζιος, ο Λεωνίδας Στρίγγος, η Κλειώ Χριστοδουλίδου, ο Πλουτής Σέρβας, ο Γιάννης Λέφκης και άλλοι.

Όλοι αυτοί απουσιάζουν από την ιστορία μας. Το ίδιο και το Κ.Κ.Κ.

Και αυτό διότι τίποτε δεν διδάσκεται γι’ αυτά στη σχολική ιστορία.

Και επιμένω στο θέμα σχολική ιστορία, διότι εκεί είναι η βάση της μετέπειτα γνώσης του απλού και καθημερινού ανθρώπου.

***

Τονίζω ότι είτε μιλούμε για την ιστορία της Αριστεράς είτε την ιστορία της Δεξιάς, δεν παύουν να αποτελούν μέρος της ιστορίας της Κύπρου.

Το αντίθετο συμβαίνει όσον αφορά την ιστορία της Δεξιάς.

Υπερπροβάλλεται ο ρόλος της Εκκλησίας, της Εθναρχίας, των παπάδων, εξιδανικεύονται τα ιστορικά γεγονότα και δίνουν μια αντι-ιστορική θεώρηση των πραγμάτων, βασισμένα πάνω στο συναίσθημα.

Και ασφαλώς κυρίαρχη θέση έχει η δράση της ΕΟΚΑ 1955-59.

Η Κύπρος είναι γεμάτη μνημεία που αφορούν την περίοδο 55-59.

Το κράτος φρόντισε να ιδρύσει το ΣΙΜΑΕ, το Μουσείο Αγώνος, να διαφυλάξει χώρους που σ’ αυτούς γράφτηκε η ιστορία του 55-59.

Συμφωνώ με τον συνάδελφο Χρ. Καρύδη ότι «την κυπριακή πολιτεία (Κυβέρνηση και Βουλή) να ασχοληθούν με σοβαρότητα πλέον και συστηματικά με την ανάδειξη και την προβολή της ιστορίας του τόπου μας. Και τούτο γιατί λαοί που ξεχνούν την ιστορία τους είναι καταδικασμένοι σε θάνατο και αφανισμό. Και τέτοιο τέλος δεν αξίζει στον Κυπριακό Ελληνισμό».

Δεν διαφωνώ καθόλου μ’ αυτό.

Διαφωνώ με την μονομέρεια.

Διαφωνώ με τον Χρ. Καρύδη όταν γράφει ότι πρέπει να αναδειχθούν πτυχές της νεότερης ιστορίας μας που έχουν σχέση μόνο με την ΕΟΚΑ.

Ζητά από το Υπουργείο Παιδεία να διοργανώνει επισκέψεις μαθητών στα Φυλακισμένα Μνήματα, στη Σεβέρειο Βιβλιοθήκη, το ΡΙΚ να προβάλλει ταινίες για τη ζωή και τη δράση των ηρώων της ΕΟΚΑ, να καθιερωθεί στα σχολεία ημέρα μνήμης του ήρωα μαθητή, κλπ.

Επαναλαμβάνω, καμία ένσταση.

Μόνο που η ιστορία μας δεν περιέχει μόνο αυτά.

Γιατί π.χ. μαζί μ’ αυτά να μην αναδειχθούν οι αγώνες για την Ένωση που ξεκίνησαν αμέσως μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τον Οθωμανικό ζυγό;

Γιατί να μην αναδειχθούν οι κοινοί αγώνες Ε/κυπρίων και Τ/κυπρίων, οι απεργίες της δεκαετίας του ’40, η ιστορία του εργατικού κινήματος στην Κύπρο, τα όσα έγιναν μετά την ανεξαρτησία, το 63-64, το 1967, οι αντιχουντικοί αγώνες, η περίοδος 1971-74;

Γιατί π.χ. να μη διοργανώνονται επισκέψεις στο Μαυροβούνι, στη Σκουριώτισσα και αλλού, όπου σημειώθηκαν σημαντικά γεγονότα;

Γιατί να μη διοργανώνονται διαγωνισμοί για όλη τη σύγχρονη ιστορία μας;

Γιατί να μην καθιερωθεί και ημέρα κοινών αγώνων Ε/κυπρίων και Τ/κυπρίων;

Γιατί το ΡΙΚ να μην προχωρήσει σε παραγωγές που αφορούν και αυτά τα γεγονότα;

Μήπως όλα αυτά δεν αποτελούν ιστορία;

Μήπως δεν είναι κομμάτια της ιστορίας μας;

Ο ρόλος των ακαδημαϊκών

Θα κάνω όμως και μια θλιβερή διαπίστωση.

Η εικόνα που πήρα από κάποιους ακαδημαϊκούς που έλαβαν μέρος στο διήμερο συνέδριο ήταν απογοητευτική.

Απογοητευτική τόσο για το εύρος των γνώσεων τους γύρω από το θέμα, όσο και από την συμπεριφορά τους.

Θεωρώ αδιανόητο, μέχρι χθες φοιτητές, επειδή πήραν ένα δίπλωμα πανεπιστημίου να θεωρούν τον εαυτό τους ιστορικό και ότι λένε να θεωρείται θέσφατο.

Θεωρώ αδιανόητο κάποιοι που «ακόμα δεν βγήκαν από το αυγό» να μιλούν αφ’ υψηλού και με υποτιμητικό τρόπο προς όσους πιθανόν να διαφωνούν μαζί τους.

Και κυρίως διαφωνώ έντονα με την άποψη κάποιων από αυτούς ότι ιστορία είναι μόνο η καταγραφή γεγονότων και όχι η ερμηνεία τους.

Διερωτώμαι, ποιος τους το έμαθε αυτό;