39 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ

Στις 5.30 το πρωί ήχησε και πάλι ο ανατριχιαστικός ήχος των σειρήνων θυμίζοντας το δεύτερο σκέλος του Ιουλιανού εγκλήματος.

Και σήμερα οι θύμισες κατάκλυσαν το μυαλό μου.

Από εκείνη την ώρα δεν έκλεισα μάτι.

Σκεφτόμουνα πολλά και διάφορα.

Στο μυαλό μου ήρθαν οι σκηνές εκείνου του πρωινού.

Ήμουνα 9 χρονών και ο αδελφός μου 10.

Ο αδελφός μου πήγε εκείνη την ώρα στην τουαλέτα. Τον ένιωσα που σηκώθηκε.

Άκουγα ένα παράξενο βόμβο αλλά δεν έδωσα σημασία.

Επιστρέφοντας τον ακούω να ξυπνάει τον πατέρα μου και να του λέει: «Παπά, έσιει κάτι μιάλα αεροπλάνα τζιαι κάτι σύρνουν»…

Ο πατέρας μου πετάγεται σαν ελατήριο και τον ακούω να λέει: «Άπαναϊα μου, ήρταν οι τούρτζιοι!».

Τρέχει στο παράθυρο και τα βλέπει. Μας είπε να ετοιμαστούμε να φύγουμε από το σπίτι.

Το σπίτι μας ήταν απέναντι από τον αστυνομικό σταθμό του Γερολάκκου.

Θυμούμαι ότι το απόγευμα της Τετάρτης κάθονταν με το θείο μου στη βεράντα της κουζίνας η οποία ήταν απέναντι από τον σταθμό.

Ο θείος με καμάρι λέει στον πατέρα μου: «Είδες την ελληνική σημαία πασ’ την αστυνομία; Σε λλίον εν να γινεί η ένωση».

«Εν η ένωση με την Τουρκία που εν να γινεί ρε» του λέει ο πατέρας μου.

Όλος ο κόσμος εκτός από τους ΕΟΚΑΒητατζήδες και τους χουντικούς, ήξεραν ότι τυχόν πραξικόπημα θα σήμαινε τουρκική εισβολή. Είχε άλλωστε προειδοποιήσει γι’ αυτό πολλές φορές ο Μακάριος.

Φύγαμε, λοιπόν, και πήγαμε στο διόροφο σπίτι της θείας μου στο κέντρο του χωριού. Κόσμος πολλής ήταν εκεί μέσα.

Οι άνδρες φύγανε για να πάνε στον πόλεμο.

Από τις 6 και κάτι το πρωί άρχισαν οι βομβαρδισμοί. Κράτησαν μέχρι τις 6 το απόγευμα. Κι αυτό γιατί το χωριό βρίσκεται ακριβώς κάτω από το αεροδρόμιο Λευκωσίας και δίπλα από το χωριό Μάμμαρι όπου υπήρχαν αποθήκες οπλισμού της Ε.Φ.

Σε κάποια στιγμή ο πατέρας μου επέστρεψε, νομίζω ήταν προς το απόγευμα.

Μικροί εμείς δεν πολυκαταλαβαίναμε. Όμως νιώθαμε τον φόβο, βλέπαμε την αγωνία των γυναικών που ήταν μαζί μας.

Μετά τη λήξη των βομβαρδισμών ακούμε φωνές έξω από το σπίτι. Βγαίνουμε έξω.

Θυμούμαι ένα άνδρα με πράσινη στρατιωτική στολή και μαύρο μπερέ έχοντας στραμμένο το όπλο του στον αέρα να φωνάζει να φύγουμε διότι θα πάρουν το χωριό οι Τούρκοι.

Στο μπερέ και στη ζωστήρα του έγραφε «ΕΟΚΑ Β».

Δεν ξέρω ποιος ήταν, ούτε οι δικοί μου συγκράτησαν τη φάτσα του. Ήταν όμως χωριανός μας.

Φύγαμε και πήγαμε στο Μιτσερό. Στη διαδρομή τα αυτοκίνητα ήταν ουρά. Παντού καμένα χωράφια, πάσσαλοι της ηλεκτρικής να καίγονται σαν λαμπάδες και αεροπλάνα να πετάνε από πάνω μας.

Από τότε πήγαμε τρεις τέσσερεις φορές στο χωριό για να πάρουμε μερικά πράγματα, με την ελπίδα ότι θα επιστρέφαμε ξανά πίσω.

Η ελπίδα έσβησε στις 14 Αυγούστου στον δεύτερο γύρο της εισβολής.

Αυτό που μας είπε ο ΕΟΚΑΒητατζής έγινε πραγματικότητα σχεδόν ένα μήνα μετά.

Από εκεί αρχίζει μια άλλη περιπέτεια αξέχαστη κι αυτή. Οι γονείς μας στέλλουν στην Ελλάδα μαζί με άλλα προσφυγόπουλα. Μόνους μας, χωρίς τους γονείς μας.

Πάμε στον Πύργο Ηλείας όπου μας φιλοξενούν οικογένειες για σχεδόν 1 χρόνο.

Νέες εμπειρίες πρωτόγνωρες για μας.

Ας είναι καλά η οικογένειες που μας φιλοξένησαν.

Και μ’ αυτό το κείμενο θα ήθελα να πω για ακόμα μια φορά ένα μεγάλο ευχαριστώ στην οικογένεια Προκοπίου Μπρη για όσα μας πρόσφερε.

_________________

Σήμερα, 39 χρόνια μετά, μέσα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης και άλλες εξελίξεις αναμένουμε να δούμε πού θα οδηγηθεί το Κυπριακό.

Παρακολουθούμε την κυβέρνηση να προσπαθεί να δικαιώσει το πραξικόπημα με πρώτο βήμα την κατάθεση στεφανιού στους τάφους των 22 καταδρομέων που επιτέθηκαν στο προεδρικό.

Αναμένουμε να δούμε τι θα ακολουθήσει.

Περισσότερο όμως καίει η κατάσταση της Οικονομίας. Μέχρι πού θα φτάσει το πράγμα;

Και ασφαλώς είναι και το Κυπριακό που επηρεάζεται από τις οικονομικές εξελίξεις.

Τα απορριπτικά κόμματα αντιδρούν και πάλι στην προοπτική μιας λύσης στη βάση της Δ.Δ.Ο.

Πότε θα μας πούνε πραγματικά ποια λύση θέλουν;

Από την άλλη ποια πολιτική θα ακολουθήσει η κυβέρνηση;

Θα μείνει πιστή στα ψηφίσματα των Η.Ε. για λύση Δ.Δ.Ο. ή θα υποκύψει στον απορριπτισμό του ΔΗΚΟ;           

Θα μείνει πιστή στα ψηφίσματα ή θα προχωρήσει στη λύση της χαλαρής ομοσπονδίας;

Όλα αυτά θα αναμένουμε να τα δούμε στο άμεσο μέλλον.

39 χρόνια μετά κι ακόμα περιμένουμε…

ΤΡΙΑΝΤΑ ΕΝΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

Πέρασαν ήδη 39 χρόνια από την πιο τραγική μέρα της σύγχρονης Κυπριακής Ιστορίας.

Στις 15 Ιουλίου 1974 η Ελληνική κυβέρνηση, η επονομαζόμενη και χούντα παραβίαζε με τον πιο βάναυσο τρόπο τις συμφωνίες Εγγύησης και Συμμαχίας βάση των οποίων η Κύπρος καθίστατο

Ανεξάρτητο κράτος μετά τη λήξη της δράσης της ΕΟΚΑ.

Ας μην κακοφαίνεται σε κάποιους όταν αναφερόμαστε στις ελληνικές ευθύνες για όσα έγιναν στην Κύπρο.

Ξεκαθαρίζοντας πάντοτε ότι οι ευθύνες αυτές δεν αγγίζουν τους λαούς αλλά τις ηγεσίες τους. Δεν είναι ο ελληνικός λαός που διενέργησε το πραξικόπημα, ούτε ασφαλώς ο τουρκικός την εισβολή.

Μακριά, λοιπόν, από κάθε διάθεση για προπαγάνδα ή θεώρηση της ιστορίας μέσα από το τι μας συμφέρει να λέμε και τι όχι, άποψη μου είναι ότι πρέπει να λέγονται τα πράγματα με τ’ όνομα τους.

Η Τουρκία προσπαθούσε να βρει αφορμή για να εισβάλει στην Κύπρο και να επιβάλει τη λύση που εκείνη ήθελε.

Δεν μπορούσε όμως να το πραγματοποιήσει επειδή δεν είχε το νομικό έρεισμα που να δικαιολογεί μια εισβολή.

Ο 1964 περιορίστηκε στους βομβαρδισμούς αφού δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει νομικά στην διεθνή κοινότητα μία εισβολή υπό οποιοδήποτε πρόσχημα.

Βρήκε το νομικό έρεισμα όταν πρώτη η Ελλάδα (ως κυβέρνηση) παραβίασε τις συνθήκες.

Είχε απόλυτο δίκαιο ο Μακάριος όταν μιλώντας στα Ηνωμένα Έθνη στις 19 Ιουλίου 1974, κατάγγελλε την Ελλάδα για εισβολή.

Διότι ο κύριος όγκος των δυνάμεων που διενέργησαν το πραξικόπημα ήταν η ΕΛΔΥΚ και μονάδες της Ε.Φ. που ελέγχονταν από τον ελληνικό στρατό.

Ήταν, λοιπόν, το τέλειο άλλοθι για την Τουρκία. Θα αξιοποιούσε την πρόνοια των συνθηκών:

«Άρθρον IV

Εν περιπτώσει παραβιάσεως των διατάξεων της παρούσης συνθήκης, η Ελλάς, η Τουρκία και το Ηνωμένον Βασίλειον αναλαμβάνουσι την υποχρέωσιν όπως διαβουλεύωνται μετ’ αλλήλων όσον αφορά τας παραστάσεις ή τα μέτρα τα αναγκαία δια την διασφάλισιν της τηρήσεως των εν λόγω διατάξεων.

Εφ’ όσον κοινή ή συντετονισμένη ενέργεια δεν ήθελεν αποδειχθή δυνατή, εκάστη των τριών εγγυητριών δυνάμεων επιφυλάσσει εαυτή το δικαίωμα όπως ενεργήση με μόνον σκοπόν την επαναφοράν της δια της παρούσης συνθήκης δημιουργηθείσης καταστάσεως».

Και αυτό έγινε.

Είναι γι’ αυτό που επιμένω ότι οι ελληνικές ευθύνες είναι τεράστιες. Όσες δικαιολογίες και να παρατεθούν.

Ήταν περισσότερο από σαφές ότι τυχόν πραξικόπημα από ελληνικής πλευράς ισοδυναμούσε με επέμβαση της Τουρκίας.

Κατά κάποιον τρόπο η Τουρκία μπορεί να δικαιολογήσει την εισβολή με βάση τη συνθήκη Εγγύησης. Εκείνο που δεν μπορεί να δικαιολογήσει είναι την παραμονή της, την κατοχή.

Με οποιονδήποτε λόγο και αν προτάξει.

Δυστυχώς όμως, 39 χρόνια μετά, κάποιοι δαιμονοποιούν κάθε άποψη που επιρρίπτει ευθύνες στην ελληνική πλευρά και επικεντρώνονται μόνο στις συνέπειες της εισβολής.

Παραγράφοντας και διαγράφοντας ότι μέχρι τις 15 Ιουλίου 1974 η Τουρκία δεν μπορούσε να επέμβει.

Και ψάχνουν να δικαιολογήσουν το πραξικόπημα άλλοι απροκάλυπτα και άλλοι συγκαλυμμένα ή πιο προσεκτικά.

Αναμασούν διάφορα παραμύθια που μόνο από τους ίδιους γίνονται πιστευτά, αν και οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι λένε λόγια του αέρα.

Λένε π.χ. ότι:

·         Τους Τούρκους τους κάλεσε ο Μακάριος με την ομιλία του στα Ηνωμένα Έθνη.

Και το λένε αυτό χωρίς να συνειδητοποιούν ότι την ώρα που μιλούσε ο Μακάριος ο τουρκικός στόλος ήταν κοντά στο Πέντε μίλι και ετοιμαζόταν για την απόβαση.

·         Όταν τα βρίσκουν σκούρα σ’ αυτό, λένε ότι κάλεσε τις εγγυήτριες δυνάμεις να παρέμβουν.

Γνωρίζοντας ότι κι αυτό είναι ψέμα. Δεν υπάρχει τέτοια αναφορά του Μακαρίου. Υπάρχει μόνο αυτό:

«Καλώ τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια, ώστε να τεθεί ένα τέλος στην αφύσικη αυτή κατάσταση, που δημιουργήθηκε με το πραξικόπημα των Αθηνών. Καλώ το Συμβούλιο Ασφαλείας να κάνει χρήση όλων των τρόπων και μέσων που διαθέτει, ώστε να αποκατασταθούν χωρίς καθυστέρηση η συνταγματική τάξη και τα δημοκρατικά δικαιώματα του λαού της Κύπρου».

(…) «Το Συμβούλιο Ασφαλείας πρέπει να καλέσει το ελληνικό στρατιωτικό καθεστώς να αποσύρει τους Έλληνες αξιωματικούς, που υπηρετούν στην κυπριακή εθνοφρουρά, και να θέσει τέλος στην εισβολή τους στην Κύπρο».

·         Προσπαθούν να δικαιολογήσουν το πραξικόπημα πότε κατηγορώντας τον Μακάριο για αρχομανία (που την είχε), πότε κατηγορώντας τον ότι διοικούσε δικτατορικά, πότε γιατί δεν ήθελε την Ένωση και την καταπολεμούσε, πότε γιατί καταπίεζε τους ενωτικούς.

Τα ίδια μας λένε και για τη δημιουργία της ΕΟΚΑ Β’ προβάλλοντας τον αστήριχτο ισχυρισμό ότι ο Γρίβας την ίδρυσε για να… συνεργαστεί με το Μακάριο εναντίον της χούντας!

Παραγράφοντας και πάλι ότι πριν ακόμα έρθει στην Κύπρο ο Γρίβας, από το κινηματοθέατρο «Ορφέας» στην Αθήνα απειλούσε τον Μακάριο για την άρνηση του να προωθήσει την Ένωση.

Όλα αυτά λέγονται για να δικαιολογήσουν το πραξικόπημα. Πλην όμως η προσπάθεια είναι μάταιη και αναποτελεσματική.

Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν θεωρώ τον Μακάριο άσπιλο και αμόλυντο. Ούτε ότι δεν προωθούσε σκοπιμότητες και δικά του συμφέροντα.

Εκείνο που δεν αποδέχομαι είναι τις διάφορες προφάσεις για δικαιολόγηση του μεγαλύτερου εγκλήματος που έγινε στην Κύπρο.

Και μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια διαβλέπουμε και μια έντονη προσπάθεια, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια να πείσουν κάποιοι ότι για το πραξικόπημα ευθύνονται τα θύματα και όχι οι θύτες.

Αυτό δεν πρέπει να επιτραπεί με καμία δύναμη.

Οι ρεβανσιστικές διαθέσεις διαφόρων δεν πρέπει και δεν θα βρουν πρόσφορο έδαφος.

Η μνήμη του πραξικοπήματος ως της κύριας και ουσιαστικής αιτίας που προκάλεσε την εισβολή της Τουρκίας δεν θα ξεθωριάσει, όσο κι αν το επιδιώκουν κάποιοι.

14 Αυγούστου 1974, ενοχές και συνενοχές

Φαίνεται ότι η Δεξιά το φέρει βαρέως για όσα έγιναν πριν και μετά το 1974. Μόνο που αρνείται να το παραδεχθεί. Διότι κακά τα ψέματα η ακροδεξιά είναι κομμάτι από το σώμα της.

Και δεν είναι καθόλου τυχαίο που σήμερα ταυτίζονται ιδεολογικά, τουλάχιστον όσον αφορά το Κυπριακό στοιχεία της Δεξιάς και της ακροδεξιάς.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που συνασπίζονται ενάντια στη λύση του Κυπριακού.

Έτσι στις 14 Αυγούστου τα μέσα ενημέρωσης ασχολήθηκαν εκτενώς με την επέτειο της κατάληψης της Αμμοχώστου.

Μας είπαν και πάλι για την βασιλεύουσα που έπεσε στα χέρια του Τούρκου κατακτητή.

Μας θύμισαν και πάλι τις ωμότητες των εισβολέων. Ωμότητες που δεν ξεχνιούνται, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Μόνο που πάντοτε ξεχνούν να μας πούνε κάτι πολύ σημαντικό.

-          Ποιος άνοιξε τις πόρτες στον Αττίλα;

-          Ποιος τους έδωσε το νομικό έρεισμα για την εισβολή;

-          Ποιοι είναι οι πρωταίτιοι της καταστροφής;

Αυτά δεν τα λένε. Τα αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι.

Και επιζητούν ευθύνες από άλλους για όσα έγιναν, γιατί δεν καταγγέλθηκε, δήθεν, η Τουρκία.

Διερωτώνται γιατί αποκρύπτονται, δήθεν, η κατοχή και τα εγκλήματα πολέμου που έγιναν.

Κάποιοι που παριστάνουν τους ιστορικούς ζητούν και ευθύνες.

Ποτέ όμως δεν έκαναν έστω και μία αναφορά στις ωμότητες που διέπραξαν οι ομογάλακτοι τους πέντε μέρες πριν από την εισβολή.

Ποτέ και κανένας τους δεν αναφέρεται στο ότι εκτελέστηκαν εν ψυχρώ άνθρωποι επειδή είχαν διαφορετική άποψη από τους ίδιους.

Ποτέ και κανένας τους δεν αναφέρεται στο ότι έθαψαν ανθρώπους ζωντανούς επειδή είχαν διαφορετική άποψη από τους ίδιους.

Ποτέ και κανένας τους δεν αναφέρεται στις χιλιάδες ανθρώπους που φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και προπηλακίστηκαν επειδή είχαν διαφορετική άποψη από τους ίδιους.

Και ασφαλώς ποτέ και  κανένας τους δεν αναφέρεται στο ότι η Αμμόχωστος δεν χάθηκε τυχαία.

Ότι η Αμμόχωστος παραδόθηκε από κάποιους δικούς «μας» (τους).

Ότι οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη όταν διατάχθηκε η εκκένωσης της.

Κανένας λόγος για τις ελληνικές ενοχές.

Καμία αναφορά.

Αλλά ξεχάσαμε, αυτά είναι παρελθοντολογία. Τα όσα έγιναν το 1974 τα χωρίζουν σε ιστορία και παρελθοντολογία. Ιστορία είναι οι τουρκικές βαρβαρότητες, παρελθοντολογία είναι οι ελληνικές βαρβαρότητες.

Και ας μην μας πουν ότι δικαιολογούμε οτιδήποτε. Αντίθετα, λέμε τα πράγματα με τ’ όνομα τους. Διότι τα εγκλήματα είναι εγκλήματα από οποιονδήποτε και αν διαπράττονται.

Και δεν παραγράφονται κάτω από οποιαδήποτε δικαιολογία.

Όσο και αν προσπαθούν να κρύβουν τις ενοχές τους πίσω από τις ωμότητες των εισβολέων, τα εγκλήματα των «δικών» μας εναντίον δικών μας δεν παραγράφονται.

Με όσους «πατριωτικούς» λόγους και αν  βγάλουν. Με όσες εκπομπές και αν κάνουν.

Μόνο που για τους ίδιους ο «πατριωτικός» λόγος σημαίνει μίσος και μισαλλοδοξία.

Επιλεκτικά κάνουν αναφορές τέτοιες που να ενσπείρουν το φόβο και τον αποτροπιασμό.

Και βέβαια αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Στοχεύει στη λύση του Κυπριακού.

Στέλλουν συνεχώς το μήνυμα ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε με βάρβαρους.

Μπορούμε όμως να ζήσουμε με τους βάρβαρους που σκότωσαν, φυλάκισαν, βασάνισαν αδελφούς τους!

Πόση υποκρισία.

Πόσος ψευτοπατριωτισμός;

Από τη ΓΝΩΜΗ

Εθνικό Κίνημα το πραξικόπημα κατά το ΕΛΑΜ!

Όχι, δεν λέω ότι μου κατέβει ούτε συκοφαντώ το ΕΛΑΜ.

Για άλλη μια φορά αποδεικνύουν τους δεσμούς τους με το φασισμό και την ΕΟΚΑ Β’, τον Γρίβα και τη χούντα.

Ενοχλήθηκαν από την δήλωση που έκανε ο πρόεδρος Χριστόφιας την επέτειο του πραξικοπήματος (από ‘σιει μούγια μουγιάζεται, λέει κι η παροιμία) και αναδημοσιεύουν ανακοίνωση της αδελφής Χρυσής Αυγής.

Χωρίς κανένα σχόλιο δημοσιεύουμε την υποστηρικτική προς το πραξικόπημα ανακοίνωση όπως την πήραμε από την ιστοσελίδα του ΕΛΑΜ.

«Δηλώσεις με αποδέκτες σε Ελλάδα (την Χρυσή Αυγή) και Κύπρο (το ΕΛΑΜ) έκανε ο αγγλο-αμερικανο-κομμουνιστής (και νυν πρόεδρος της ΕΕ!) Χριστόφιας, επ’ ευκαιρία της επετείου του ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΑΜΨΩΝ κατά του ανθενωτικού μακαριακού καθεστώτος. Ιδού τι δήλωσε ο προκλητικός μαρξιστής made in UK-USA, που διαισθάνεται ότι έρχεται το πολιτικό του τέλος και ο θρίαμβος των εθνικιστών:

«Η σημερινή μέρα είναι μέρα απότισης τιμής στους ανθρώπους, οι οποίοι όρθωσαν το στήθος τους στα τανκς της Χούντας και στα καλάσνικοφ της ΕΟΚΑ 'Β. Είναι μέρα άντλησης διδαγμάτων, είναι μέρα που υποβάλλει και επιβάλλει συνεχή επαγρύπνηση και συνεχή αγώνα για υπεράσπιση των δημοκρατικών θεσμών. Αναβιώνουν και σήμερα φαινόμενα φασιστικής νοοτροπίας. Είναι ανάγκη να αποκρουστούν και να απομονωθούν».

Την απάντηση που πρέπει σ’ αυτόν -και τους ομοίους του-, την πήρε από τους Ελλαδίτες προ μηνός. Προσεχώς θα την πάρει κι από τους Κυπρίους αδελφούς μας!»

Αυτά λένε τα καλά και μορφωμένα παιδιά του αρχιεπισκόπου.

Να σας ζήσουν και να τα χαίρεστε μακαριότατε.

15 ΚΑΙ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974. ΝΑ ΔΙΑΓΡΑΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ;

Είναι γνωστή η μανία που διακατέχει κύκλους της δεξιάς και ιδιαίτερα της ακροδεξιάς να καθορίζουν αυτοί τι είναι ιστορία και ποια είναι η ιστορική αλήθεια.

Είναι γνωστό ότι ενοχλούνται όταν γίνεται αναφορά στις λεγόμενες μαύρες σελίδες της Κυπριακής ιστορίας ή όταν σιγά σιγά η ιστορική έρευνα αποκαλύπτει ότι δεν ήταν όλα τόσο ρόδινα όσο θα ήθελαν ή όπως τα παρουσίαζαν τόσα χρόνια. Και εκμεταλλεύονταν αυτά τα ιστορικά φτιασίδια για πολιτικούς λόγους.

Και δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι βγαίνουν εκτός εαυτού και εκνευρίζονται αφάνταστα όταν θίγονται αυτές οι καταστάσεις και λέγονται πράγματα διαφορετικά απ’ όσα οι ίδιοι καθιέρωσαν.

Ασφαλώς την πρωτιά την έχει η περίοδος της ΕΟΚΑ.

Όμως και η περίοδος της ΕΟΚΑ Β’ δεν πάει πίσω.

Απέναντι στην προδοσία της ΕΟΚΑ Β’ και της χούντας προτάσσουν διάφορα προκειμένου να δικαιολογήσουν τόσο την παρανομία του 71-74 όσο και το ίδιο το πραξικόπημα.

Δεν είναι καθόλου τυχαίες οι επίμονες αναφορές στην έλλειψη δημοκρατίας επί Μακαρίου. Αυτό δικαιολογεί – κατά τους ίδιους – το ότι κάποιοι πήραν τα όπλα ενάντια στο νόμιμο κράτος.

Δεν είναι καθόλου τυχαία η παραφιλολογία ότι το πραξικόπημα το έκανε ο Μακάριος σε συνεννόηση με τους Καραμανλή, Ευ. Αβέρωφ και τον Βασιλιά.

Δεν είναι καθόλου τυχαία η προσπάθεια να πείσουν ότι η εισβολή έγινε συνεπεία – δήθεν – της ομιλίας του Μακαρίου στα Ηνωμένα Έθνη στις 19 Ιουλίου 1974!

Αυτή είναι η μια πτυχή του ζητήματος, οι προσπάθειες των ενόχων ή των συμπορευόμενων μ’ αυτούς να δικαιολογήσουν κάποια πράγματα προκειμένου να ελαφρύνουν τις ευθύνες εκείνων που ενέχονται.

Και επειδή στην Κύπρο πλέον πρέπει να διευκρινίζουμε και τα αυτονόητα, ο γράφων δεν είναι από αυτούς που υποστηρίζουν ότι η διακυβέρνηση του Μακαρίου ήταν άψογη. Ταυτόχρονα όμως υποστηρίζω ότι τα όποια ελλείμματα δημοκρατίας δεν δικαιολογούσαν με κανένα τρόπο το πραξικόπημα. Το οποίο, άλλωστε, υποτίθεται ότι δεν έγινε γι’ αυτούς τους λόγους αλλά για να επιτευχθεί η Ένωση.

***

Τελευταία όμως υπάρχει και μια άλλη ομάδα που άθελα της (είμαι σίγουρος) εισηγείται διαγραφή της ιστορίας αυτής ή τουλάχιστον τη μη αναφορά της επειδή αντιμετωπίζουμε άλλα προβλήματα.

Η άποψη αυτή λέει ότι επειδή υπάρχει αυτή τη στιγμή οικονομική κρίση, ανεργία, μειώσεις μισθών και ωφελημάτων, αύξηση της φτώχειας κλπ τα οποία βιώνουμε καθημερινά πλέον, δεν πρέπει να γίνεται αναφορά σε άλλα ζητήματα.

Κανένας δεν παραγνωρίζει αυτά τα γεγονότα. Άλλωστε τα νέα δεδομένα που δημιουργούνται με όσα προανάφερα μαζί με την ένταξη στον Μηχανισμό Στήριξης, την επίθεση ενάντια στα κεκτημένα των εργαζομένων, το τι έγινε με τις Τράπεζες, η συνειδητή προσπάθεια από την αντιπολίτευση για διάλυσης των Κυπριακών Αερογραμμών προς όφελος άλλων ανταγωνιστών της (όπως κατάγγειλαν ευθαρσώς οι συντεχνίες), η επιμονή στο ξεπούλημα των ημικρατικών οργανισμών στο όνομα της ανάπτυξης και άλλα πολλά δεν μπορούν να αφήσουν κανένα αδιάφορο.

Όμως αυτά δεν μπορούν και δεν αποτελούν λόγο για να μη γίνεται αναφορά στη μεγαλύτερη προδοσία του τόπου. Ούτε το ένα παρεμποδίζει το άλλο.

Και είναι άξιο απορίας γιατί κάποιοι που κόπτονται για τις αναφορές στο πραξικόπημα (διότι μας απασχολούν σοβαρότερα πράγματα) δεν διαμαρτυρήθηκαν καθόλου για τις υπερβολικές εκδηλώσεις που έγιναν π.χ. για το Μαρί.

Αν λοιπόν κάποιοι ενοχλούνται από τις αναφορές στο πραξικόπημα, τότε γιατί δεν φείδονται αναφορών στην τουρκική εισβολή;

Γιατί δεν φείδονται αναφορών στο Μαρί;

Γιατί ενοχλούνται από τις αναφορές στο πραξικόπημα και θεωρούν ότι υπάρχει εκμετάλλευση του θέματος;

Μήπως δεν υπάρχει εκμετάλλευση του Μαρί;

Όμως όσοι εσχάτως διαμαρτύρονται και θεωρούν ότι το κεφάλαιο πραξικόπημα – εισβολή αποτελεί εξάρτημα της προπαγάνδας της Αριστεράς και ειδικότερα του ΑΚΕΛ, θα είχαν δίκαιο αν αυτό δεν γινόταν διαχρονικά από το 1974 και μετέπειτα.

Όχι ως προπαγάνδα αλλά ως υπενθύμιση της ιστορικής πραγματικότητας.

Θα είχαν δίκαιο αν αυτό το θέμα ερχόταν ξαφνικά στην επιφάνεια χωρίς να υπάρχει λόγος, αν ερχόταν ως απάντηση σε κάτι άλλο.

Όμως δεν είναι έτσι.

Η θέση του ΑΚΕΛ ενάντια στο πραξικόπημα και την εισβολή είναι η ίδια και απαράλλαχτη από το 1974.

Το ΑΚΕΛ πάντοτε αναφέρεται στο πραξικόπημα και στην εισβολή τονίζοντας ότι αποτελούν την αιτία και την πηγή των όσων ζούμε στις μέρες μας με εξαίρεση φυσικά την οικονομική κρίση που δεν έχει σχέση και δεν είναι συνέπεια του δίδυμου εγκλήματος.

Άρα λοιπόν αλλού οι ψευτο-ευαισθησίες κάποιων.

Και πρέπει επιτέλους σ’ αυτό τον τόπο να μάθουμε ότι το κάθε πράγμα έχει τη σημασία του.

Και δεν εξαφανίζεται λόγω της ύπαρξης άλλων προβλημάτων.

Το 1974 έδωσαν τη ζωή τους δεκάδες άνθρωποι. Σκοτώθηκαν στο πραξικόπημα και στην εισβολή. Χιλιάδες εκτοπίστηκαν, αρκετές εκατοντάδες είναι ακόμα αγνοούμενοι.

Οι συνέπειες της κατοχής είναι ακόμα μπροστά μας. Τις ζούμε καθημερινά.

Να ξεχάσουμε λοιπόν το πραξικόπημα, την εισβολή, τους νεκρούς και τις συνέπειες;