Μια στυγερή δολοφονία και μια εξαφάνιση. Κώστας Ματθαίου τομεάρχης ΕΟΚΑ

Μια άγνωστη ιστορία ήρθε στο φως τον περασμένο μήνα που όμως μετά από τρεις – τέσσερεις μέρες εξαφανίστηκε όχι απλώς από το προσκήνιο αλλά και από την ειδησιογραφία.

Πρόκειται για ακόμα μια περίπτωση αγνοουμένου της ΕΟΚΑ.

Ο Κώστας Ματθαίου ήταν τομεάρχης της οργάνωσης στα Λιβάδια της Λάρνακας.

Άνθρωπος πράος, σκεπτόμενος και συνετός, όπως λένε όσοι τον γνώριζαν.

Ο Κ. Ματθαίου συνελήφθη από τους Άγγλους και κλείστηκε στα κρατητήρια Κοκκινιτριμιθιάς ως πολιτικός κρατούμενος με τον αριθμό DP 2182.

Κατά τη διάρκεια της κράτησης του υπέστη βασανιστήρια, αλλά δεν ομολόγησε οτιδήποτε.

Ο Κώστας Ματθαίου περιλαμβάνεται στον άτυπο κατάλογο των αγνοουμένων της ΕΟΚΑ.  Υπάρχουν ακόμα μερικές τέτοιες περιπτώσεις οι οποίες είναι επίσης εξαφανισμένες από την ιστοριογραφίας. Οι ιστοριογράφοι της ΕΟΚΑ δεν θέλουν να θυμούνται τέτοια αποτρόπαια περιστατικά που προκαλούν ζημιά στο θετικό (και μόνο θετικό) προφίλ που θέλουν να διατηρούν για την οργάνωση.

Η δολοφονία, η εξαφάνιση και η κοροϊδία

Η εξαφάνιση του Κώστα Ματθαίου έγινε στις 18 Οκτωβρίου 1958.

Εκείνη την άγρια περίοδο όπου η μάχη της επικράτησης μεταξύ των αγωνιστών βρισκόταν στο απόγειο της, αφού όλοι γνώριζαν ότι ο αγώνας έφτανε στο τέλος του.

Εκείνη την ημέρα ο Ματθαίου βρισκόταν στο γήπεδο του χωριού κι έπαιζε ποδόσφαιρο με φίλους του.

Νωρίς το απόγευμα της 18^ης Οκτωβρίου 1958, ο Κώστας Ματθαίου έπαιζε ποδόσφαιρο με φίλους του στο γήπεδο του χωριού. Κάποιος άγνωστος στους υπόλοιπους εμφανίστηκε στο γήπεδο, φώναξε τον Κ. Ματθαίου και του είπε να τον ακολουθήσει.

Ο Κώστας, που φαίνεται ότι τον γνώριζε, ανέβηκε στη μοτοσικλέτα και ο οδηγός τον μετέφερε σε κάποιο σημείο στην περιοχή «Φτερίτζια», έξω από τους Τρούλλους.

Από τότε ο Κώστας δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά.

Η σύζυγος του δεν είχε ειδοποιηθεί για κάτι κακό. Ούτε κάποιος συγγενής.

Η σύζυγος του, αν και υποψιαζόταν ότι κάτι κακό του συνέβη, συνέχισε να μεγαλώνει τα παιδιά της ελπίζοντας.

Σημειώνεται ότι η σύζυγος τότε ήταν 32 ετών και είχε τέσσερα παιδιά ηλικίας 18 μηνών, 3, 5 και 7 ετών.

Σημαντικό είναι το γεγονός ότι ακόμα κι εκείνοι που ήξεραν, δεν της έχουν πει μέχρι σήμερα τι έχει γίνει.

Μάλιστα μέχρι τη λήξη του αγώνα κάποιοι ανώνυμοι αλλά και επώνυμοι της ΕΟΚΑ διαβεβαίωναν την οικογένεια ότι ο Ματθαίου ζούσε και ότι ήταν αντάρτης στα βουνά.

Έφτασαν μέχρι του σημείου να της δίνουν και γράμματα «υπογραμμένα» από τον ίδιο για να την πείσουν ότι ήταν ζωντανός και να μην δημιουργήσει οποιοδήποτε θέμα διαρκούντος του αγώνα.

Ο αγώνας τελείωσε, οι αντάρτες επέστρεψαν, αλλά ο Κώστας Ματθαίου δεν εμφανιζόταν.

Έκτοτε θεωρείται αγνοούμενος.

Πληροφορίες για τον τάφο του

Η οικογένεια του, τα παιδιά του, τα εγγόνια του, άρχισαν αν τον ψάχνουν χωρίς αποτέλεσμα και χωρίς καμία στήριξη από τους Συνδέσμους Αγωνιστών της ΕΟΚΑ.

Έφτασαν μέχρι και τον Γλαύκο Κληρίδη και τον Νίκο Σαμψών. Χρησιμοποιώντας τις

προσβάσεις και τις γνωριμίες τους δεν έγινε κατορθωτό να μάθουν κάτι συγκεκριμένο. Κι έτσι έδωσαν την στερεότυπη απάντηση ότι δεν υπήρξε ανάμιξη της οργάνωσης στη δολοφονία του και ότι δεν υπήρχε καμία εντολή από την οργάνωση κι από το Γρίβα Διγενή, για την εκτέλεση αυτού του ανθρώπου.

Πριν από μερικούς μήνες ένας πρώην αγωνιστής της ΕΟΚΑ ομολόγησε , πως αυτός ξέθαψε και έθαψε ξανά τη σορό του Ματθαίου.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία, οι δολοφόνοι τον έθαψαν βιαστικά, το σώμα ξεκίνησε να φουσκώνει, φάνηκε το χέρι του, το είδε ένας βοσκός, ο οποίος και ειδοποίησε «κρύψτε τα εγκλήματα σας».

Ο αγωνιστής, που σήμερα είναι ο μοναδικός μάρτυρας, πήρε διαταγή από συναγωνιστές του (τους οποίους μέχρι στιγμής δεν κατονομάζει ή τουλάχιστον δεν έγιναν γνωστά τα ονόματα τους) να ξεθάψει το πτώμα και να το θάψει ξανά, σε ένα πιο ασφαλές σημείο.

Σύμφωνα με τον μάρτυρα η σορός μετακινήθηκε βράδυ (για να μην γίνουν αντιληπτοί) περίπου 1.700 μέτρα μακριά από το πρώτο σημείο που ετάφη.

Οι λόγοι της δολοφονίας του παραμένουν μέχρι σήμερα άγνωστοι.

Άκαρπες οι έρευνες

Μετά τις πληροφορίες που έλαβε η αστυνομία, ανέλαβε μαζί με τη ΔΕΑ να πραγματοποιήσει εκσκαφές σε διάφορα σημεία που σύμφωνα με τον μάρτυρα θα μπορούσε να ήταν θαμμένο το σώμα.

Μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν υπήρξε κανένα αποτέλεσμα, ενώ η απογοήτευση είναι έκδηλη ανάμεσα στα παιδιά και τα εγγόνια του Κώστα Ματθαίου.

Σημειώνεται ότι ένας ηλικιωμένος γεωργός από τους Τρούλλους, έδωσε στους αρμόδιους την πληροφορία ότι οι έρευνες γίνονταν σε λάθος σημείο.

Όπως ανέφερε, ο Κώστας τάφηκε κάτω από μια μοσφιλιά η οποία δεν υπάρχει τώρα, αφού ξεριζώθηκε από τον ιδιοκτήτη της λόγω ξήρανσης της.

Ωστόσο ούτε σε άλλα σημεία που εικαζόταν ότι μπορεί να βρισκόταν ο τάφος, εντοπίστηκε οτιδήποτε.

Εκκωφαντική σιωπή από τους Συνδέσμους Αγωνιστών

Η οικογένεια του Ματθαίου δεν ήρθε ποτέ σε επαφή με τον Σύνδεσμο Αγωνιστών της ΕΟΚΑ, ούτε οι Σύνδεσμοι ενδιαφέρθηκαν ποτέ για την υπόθεση αυτή.

Όπως δεν ενδιαφέρθηκαν ούτε για τις άλλες περιπτώσεις.

Όπως συμβαίνει με όλες τις περιπτώσεις εγκλημάτων και δολοφονιών που έγιναν την περίοδο της ΕΟΚΑ, οι Σύνδεσμοι δηλώνουν… πλήρη άγνοια.

Σε πρόσφατες δηλώσεις του στην «Αλήθεια» ο πρόεδρος των Συνδέσμων Αγωνιστών Θάσος Σοφοκλέους είπε ότι όταν ήρθε στο φως η περίπτωση αυτή, με βάση τις ελάχιστες πληροφορίες που κατάφερε να εξασφαλίσει, η εξαφάνιση και ο θάνατος του Ματθαίου φαίνεται να οφείλονται σε εγκληματική ενέργεια στα πλαίσια κάποιας πλεκτάνης σε βάρος του, όπως είχε γίνει και με την περίπτωση του τομεάρχη της ΕΟΚΑ Γιαννάκη Στεφανίδη.

Ο κ. Σοφοκλέους δήλωνε από την μια ότι δεν υπάρχει καμιά πληροφορία για την περίπτωση αυτή, ότι ο ίδιος ήρθε σε επαφή με δύο αγωνιστές της ΕΟΚΑ της περιοχής αλλά δεν προέκυψε οτιδήποτε.

Την ίδια ώρα όμως αποφάνθηκε ότι ο Κώστας Ματθαίου ήταν θύμα πλεκτάνης (σύμφωνα με τους ζώντες αγωνιστές).

Από την απάντηση προκύπτει το ερώτημα, πώς είναι δυνατόν να αποφαίνονται ότι πρόκειται για πλεκτάνη και εγκληματική οργάνωση, ότι η ΕΟΚΑ δεν είχε σχέση με το έγκλημα, αλλά από την άλλη να μιλούν για μυστήριο και έλλειψη στοιχείων;

Κι ενώ δηλώνουν ότι ο Ματθαίου ήταν θύμα πλεκτάνης κι ενώ αρνούνται κάθε ανάμιξη της οργάνωσης, την ίδια ώρα ο κ. Σοφοκλέους τονίζει ότι δεν τίθεται θέμα αποκατάσταση ατόμων που έχασαν τη ζωή τους κάτω από οποιοσδήποτε συνθήκες στην διάρκεια του αγώνα.

Παραπέμπουν μάλιστα (όπως ακριβώς έκαναν και στην περίπτωση των δολοφονηθέντων Αριστερών, στον… Μακάριο και στον Γρίβα για να μάθουν τι έγινε!!!

ΠΕΡΙ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΜΩΝ Ο ΛΟΓΟΣ

Πολλοί φρίκαραν από τους αποκεφαλισμούς που κάνουν οι Τζιχαντιστές.

Και κυρίως κάποιοι ακραιφνείς χριστιανοί και ιδιαίτερα Ορθόδοξοι επιχειρούν να αποδείξουν πόσο βάρβαρο είναι το Ισλάμ!

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι βαρβαρότητες των θρησκευτικά ορμώμενων ανθρώπων (αν μπορούν να ονομαστούν άνθρωποι) είναι τα χειρότερα που έχει να επιδείξει η ανθρωπότητα.

Ιδιαίτερα στις μονοθεϊστικές θρησκείες.

Μόνο ανόητοι θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν ή να αιτιολογήσουν τέτοια εγκλήματα.

Εθνικό σπορ στην Ελλάδα

Μόνο που όλοι αυτοί ξέχασαν ότι εκτός των άλλων βαρβαροτήτων, οι αποκεφαλισμοί αποτελούσαν το εθνικό σπορ της Ελλάδας μέχρι πρόσφατα.

Οι αποκεφαλισμοί πήραν τα πάνω τους και καθιερώθηκαν θεσμικά στο Βυζάντιο και στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στην Οθωμανοκρατία, πέρασαν στην απελευθέρωση μετά την επανάσταση του 1821 και διατηρήθηκαν μέχρι την περίοδο της Κατοχής και του εμφυλίου.

Ιδιαίτερα οι επονομαζόμενοι εθνικόφρονες στην Ελλάδα δημοσιεύουν φωτογραφίες αποκεφαλισμών Πόντιων, Αρμενίων, Κούρδων κ.λ.π. από Τούρκους κατά τη διάρκεια των διώξεων και των συγκρούσεων.

Και στόχος αυτών των φωτογραφιών είναι να δείξουν την τουρκική βαρβαρότητα.

Μόνο που “ξεχνούν” ή αγνοούν ότι οι αποκεφαλισμοί αποτέλεσαν το εθνικό σπορ ιδιαίτερα στην Ελλάδα του εμφυλίου πολέμου.

Μεσοπόλεμος

Στα χρόνια του Μεσοπολέμου οι αποκεφαλισμοί ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένοι εναντίον των λήσταρχων.

Το ανελέητο κυνηγητό τους κατέληγε πάντα σε κομμένα κεφάλια. Τα κεφάλια των τριών σκοτωμένων ληστών Φώτη Γιαγκούλα, Πάντου Μπάμπανη και Κώστα Τσαμήτρα, μεταφέρθηκαν από τον Όλυμπο με πομπή μέχρι την Κατερίνη μετά από ταξίδι 14 ωρών.

Τα κεφάλια έβαλαν οι χωροφύλακες σε πάσσαλους και στη συνέχεια τα κάρφωσαν στα κάγκελα του σιδηροδρομικού σταθμού της πόλης. Οι αποκεφαλισμοί γίνονταν συνήθως από τα καταδιωκτικά αποσπάσματα και ενίοτε από γιατρούς ή ιατροδικαστές, που καλούνταν να διαπιστώσουν το θάνατο των ληστών. 

 

Έτσι κόπηκε και το κεφάλι του λήσταρχου Στέφανου Ζώγα από το γιατρό Βελτσίδη στο Ξηρολίβαδο Βέροιας, παρουσία εκατοντάδων κατοίκων του χωριού.

Όταν τα κομμένα κεφάλια δεν τα παλούκωναν, τα τοποθετούσαν σε άδειους τενεκέδες πετρελαίου ή σε τσουβάλια.

Στην περιοχή της Ελασσόνας όπου η ληστεία ανθούσε, μετά την επίδειξη στους χωρικούς τα έθαβαν στην άμμο του ποταμού, κάνοντας του κατοίκους να πιστεύουν ότι μερικά από αυτά βρικολάκιαζαν.

 Άλλοι συνήθιζαν να τα φωτογραφίζουν και να κάνουν συλλογή, όπως ο ιδιοκτήτης ενός καφενείου της Ελασσόνας που είχε περισσότερες από πενήντα τέτοιες φωτογραφίες. Τις πολύ ζεστές ημέρες του καλοκαιριού τα έβαζαν σε πάγο. Το κεφάλι του άγριου και αιμοβόρου λήσταρχου Γιώργη Σκουπραίου, μεταφέρθηκε στα Τρίκαλα μέσα σε δοχείο με πετρέλαιο και ειδικό φαρμακευτικό παρασκεύασμα. Τα κεφάλια των ληστών Γιαγκούλα, Τσαμήτα, Καραντώνη, Κουνελάκη, Καραπάνου, Μπελάρα και αρκετών άλλων βρίσκονται βαλσαμωμένα στο Εγκληματολογικό Μουσείο της Αθήνας, στα ράφια μιας μικρής ξύλινης ντουλάπας με διάφανο τζάμι. Τα κεφάλια δεν εκτίθενται στο κοινό και είναι μόνο για επιστημονική έρευνα. Το πιο καλοδιατηρημένο είναι αυτό του Φώτη Γιαγκούλα. (Πηγή: mixanitouxronou.gr).

Η περίοδος του εμφυλίου

Την περίοδο πριν τον εμφύλιο στην Ελλάδα (1944) εν όψει των επικείμενων εκλογών και του δημοψηφίσματος για τον βασιλιά το δεξιό παρακράτος οργίαζε σε όλη την ελληνική επικράτεια.

Θάνατοι, βασανισμοί και επίδειξη κομμένων κεφαλιών με ζουρνάδες και νταούλια.

Αυτό το… «έθιμο» συνεχίστηκε και στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου.

Αυτό το «έθιμο» ήταν τόσο αποκρουστικό που ανάγκασε ακόμα και τον Αμερικανό πρόξενο στην Ελλάδα, μετά από εικόνες που δημοσιεύτηκαν στις ΗΠΑ, με κομμένα γυναικεία κεφάλια,να προβεί σε διάβημα διαμαρτυρίας προς την Ελλάδα.

Η ελληνική απάντηση ήταν: «Οι κομμένες κεφαλές και η δημόσια επίδειξή τους αποτελούν ελληνικό έθιμο».

Υπάρχουν αρκετά φωτογραφικά ντοκουμέντα αυτού του βάρβαρου «εθίμου».

 

Υπάρχουν και άλλα πολλά ντοκουμέντα με αποκεφαλισμούς στην Ελλάδα και μπορείτε να τα δείτε εδώ:

 http://kokkinosfakelos.blogspot.gr/2010/12/blog-post_23.html

Τους στιγμάτισαν μέσω του στρατιωτικού απολυτηρίου

Κατάφορη αδικία για πρώην αιχμαλώτους

Μια κατάφωρη και αδικαιολόγητη αδικία συντελείται από το 1975 εναντίων κάποιων στρατιωτών του 361 Τ.Π. που υπηρετούσαν τη θητεία τους κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής, πολέμησαν και συνελήφθησαν από τα τουρκικά στρατεύματα.

Στα απολυτήρια (τουλάχιστον) δύο στρατιωτών με χειρόγραφη σημείωση και κόκκινο μελάνι αναγράφεται το εξής:

«Απολύεται ως συλληφθείς αιχμάλωτος υπό των Τούρκων. Δεν εξακριβώθησαν αι συνθήκαι αιχμαλωσίας του ως και η διαγωγή του κατά τη διάρκειαν ταύτης».

Πρόκειται για το λοχία Αντώνη Χαραλάμπους από την Πάφο και τον Πολύδωρο Πολυδώρου από τον Άγιο Θεόδωρο Αγρού οι οποίοι συνελήφθησαν από τα τουρκικά στρατεύματα τον Αύγουστο του 1974 μετά τη λήξη και του δεύτερου γύρου της τουρκικής εισβολής.

Πιθανόν το ίδιο να αναγράφεται και σε απολυτήρια άλλων στρατιωτών του τάγματος ή άλλων ταγμάτων που πιάστηκαν αιχμάλωτοι κατά τη διάρκεια της εισβολής.

Προσβλητική η αναφορά

Χαραλάμπους και Πολυδώρου μας δήλωσαν ότι νιώθουν μεγάλη προσβολή για την αναγραφή του συγκεκριμένου κειμένου και ότι απαίτηση τους είναι να γίνει η αναγκαία διόρθωση.

Ο Π. Πολυδώρου τόνισε χαρακτηριστικά ότι ο ίδιος παρόλο που είχε τραυματιστεί στον πρώτο γύρο της εισβολής επέστρεψε στη μονάδα του και στάλθηκε στις διάφορες επιχειρήσεις μαζί με άλλους συναδέλφους του.

Από την πλευρά του ο Α. Χαραλάμπους τόνισε ότι για τον ίδιο είναι πολύ προσβλητική αυτή η αναφορά αφού αποδεδειγμένα πολέμησε και στον πρώτο και στον δεύτερο γύρο της εισβολής και πιάστηκε αιχμάλωτος πολέμου.

Σημειώνεται ότι οι δύο συνομιλητές μας είχαν πολεμήσει στους χώρους που ήταν ταγμένο το 361 Τ.Π., εγκαταλείφθηκαν από μερίδα ελλαδιτών αξιωματικών τους, περιλαμβανομένου και του διοικητή τους.

Όπως πιστοποιούν οι στρατιώτες του 361, μετά τη διάλυση τους ενώθηκαν ξανά ως μονάδα στην Αγλαντζιά και στη συνέχεια στάλθηκαν μαζί με ολόκληρο το Τάγμα στην περιοχή Παχυάμμου της Κερύνειας για αντιμετώπιση της δεύτερης εισβολής.

Όταν τα ξημερώματα της 14^ης Αυγούστου δέχθηκαν επίθεση από τα τουρκικά στρατεύματα οι επικεφαλής ελλαδίτες τους εγκατέλειψαν και πάλι αφήνοντας μόνους τους στρατιώτες να τα βγάλουν πέρα.

Οι στρατιώτες ομαδικά ή μεμονωμένα προσπαθούσαν να σώσουν τον εαυτό τους. Κάποιοι τα κατάφεραν, κάποιοι όχι.

Πολλοί συνελήφθησαν από τα τουρκικά στρατεύματα και εκτελέστηκαν εν ψυχρώ, όπως φάνηκε από τους ομαδικούς τάφους που ανακαλύφθηκαν από την ΔΕΑ τους τελευταίους μήνες.

Κάποιοι άλλοι, πιο τυχεροί, όπως οι Χαραλάμπους και Πολυδώρου πιάστηκαν αιχμάλωτοι και στάλθηκαν στις φυλακές της Τουρκίας με ότι αυτό συνεπάγεται.

Έμειναν στις φυλακές των Αδάνων και της Αμάσιας μέχρι τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο αντίστοιχα οπότε μαζί με άλλους αιχμαλώτους ελευθερώθηκαν και επέστρεψαν στην Κύπρο.

Με παράπονο ο Αντώνης Χαραλάμπους τονίζει ότι παρά την προδοσία παρέμεινε στη θέση του και πολέμησε μέχρι την τελευταία στιγμή που πιάστηκε αιχμάλωτος και διερωτήθηκε αν αυτό δεν είναι άξιο λόγου.

Συνέχιση της θητείας.

Τόσον αυτοί όσο και άλλοι πρώην αιχμάλωτοι υποχρεώθηκαν να υπηρετήσουν ξανά στην Ε.Φ. αφού δεν τους δινόταν απολυτήριο.

Έγιναν αρκετές προσπάθειες για να απολυθούν κυρίως από τον φόβο ότι αν ξαναπιαστούν αιχμάλωτοι θα μπορούσε να εκτελεστούν.

Έφτασαν μέχρι και τον πρόεδρο Μακάριο ο οποίος συμφωνούσε ότι θα έπρεπε να απολυθούν όμως ο τότε αρχηγός της Ε.Φ. τους περιφρονούσε λέγοντας τους ότι αντί να σταθούν και να πολεμήσουν παραδόθηκαν στους Τούρκους σαν... γυναικούλες!

Αυτό ο Π. Πολυδώρου το συνδέει με την όλη στάση της ηγεσίας του στρατεύματος καθώς και με

Υπόσχεση για διαγραφή

Πριν από χρόνια, σύμφωνα με τον κ. Πολυδώρου, σε μια συνεστίαση τέθηκε το αίτημα τους στον τότε αρχηγό της Εθνικής Φρουράς τον κ. Δήμου ο οποίος είχε δηλώσει ότι η σχετική αναφορά πρέπει να διαγραφεί από τα απολυτήρια.

Ωστόσο τίποτε δεν έγινε και το θέμα τέθηκε ξανά το 2006 όταν συζητούνταν στην Επιτροπή Άμυνας της Βουλής θέματα που αφορούσαν τους αιχμαλώτους πολέμου.

Σε εκείνη τη σύσκεψη, σύμφωνα με τον κ. Πολυδώρου ήταν παρόν ο τότε υπαρχηγός της Ε.Φ. Σάββας Αργυρού ο οποίος αντέδρασε αρνητικά στην εισήγηση για διαγραφή λέγοντας ότι αν διαφοροποιηθεί η κατάσταση θα σταλούν λανθασμένα μηνύματα στο στράτευμα και θα προκληθεί αντίδραση ή διαμαρτυρία απ’ όσους πολέμησαν με θάρρος!!!

Δηλαδή, διερωτήθηκε ο κ. Πολυδώρου, αυτός που τραυματίστηκε στον πρώτο γύρο της εισβολής και ξαναπήγε πίσω για να πολεμήσει δεν επέδειξε θάρρος;

Τι θέλουν να μας πουν, τόνισε, ότι είμαστε κατά κάποιο τρόπο προδότες;

Σημείωσε ακόμα ότι πέρσι συναντήθηκε με τον τέως υπουργό Άμυνας Φώτη Φωτίου ο οποίος δήλωσε άγνοια του συμβάντος. Ωστόσο επέδειξε προθυμία να υπάρξει διόρθωση. Όμως μέχρι την ημέρα που παρέδωσε το υπουργείο στον διάδοχο του δεν είχε γίνει τίποτε.

Θέσαμε υπόψη των δύο συνομιλητών μας τη δήλωση του προέδρου του Συνδέσμου Αιχμαλώτων Πανίκκου Φιλίππου ο οποίος μας ανέφερε ότι δεν υπάρχει θέμα αφού το ΓΕΕΦ ενημερώθηκε πριν από χρόνια και είχε λεχθεί ότι όσοι κατείχαν τέτοια απολυτήρια θα μπορούσαν να μεταβούν στο ΓΕΕΦ και να γίνει διόρθωση.

Και οι δύο συνομιλητές μας τόνισαν ότι δεν έχουν ενημερωθεί για κάτι τέτοιο, παρόλο που ο κ. Πολυδώρου διετέλεσε μέλος του Συμβουλίου του Συνδέσμου.

Στην Επιτροπή Άμυνας

Το θέμα αυτό αναδείχθηκε μέσω του ραδιοσταθμού Άστρα και τέθηκε ενώπιον του προέδρου της Επιτροπής Άμυνας Γιώργου Βαρνάβα και του βουλευτή του ΑΚΕΛ και μέλους της Επιτροπής Κώστα Κώστα, οι οποίοι εξέφρασαν έκπληξη για το γεγονός.

Όπως ανέφεραν πρώτη φορά άκουγαν για το θέμα αυτό το οποίο χαρακτήρισαν ως απαράδεκτο.

Μάλιστα ο κ. Κώστα τόνισε ότι το 361 Τ.Π. πλήρωσε βαρύ τίμημα από την προδοσία του 74, ακόμα και σήμερα θάβει λείψανα στρατιωτών του και ότι είναι πολύ άδικο να συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Βαρνάβα και Κώστα δήλωσαν ότι με την επανέναρξη των εργασιών της Βουλής τον ερχόμενο Σεπτέμβριο θα θέσουν το θέμα προς συζήτηση στην Επιτροπή Άμυνας.