Οι συνένοχοι των Τούρκων Ταλιμπάν (ΠΡΟΣΘΗΚΗ)

Οφείλω να ομολογήσω ότι ο τίτλος δεν είναι δικής μου έμπνευσης. Τον δανείστηκα από ένα άρθρο του πρώην συνδικαλιστή Ανδρέα Βασιλείου στις εφημερίδες την περασμένη βδομάδα.

Το άρθρο αυτό καταπιάνεται με δύο εκδηλώσεις που έγιναν και είχαν σχέση με τις δύο κοινότητες, η πρώτη ήταν μία διάλεξη ενός τουρκοκύπριου αρχαιολόγου με θέμα τα ισλαμικά μνημεία στην Κύπρο που διοργάνωσε ο Σύνδεσμος Κυπρίων Αρχαιολόγων και η δεύτερη ήταν η βραδιά ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής ποίησης που διοργάνωσε ο ΑΣΤΡΑ σε συνεργασία με την Ένωση Λογοτεχνών και την αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Κύπρο.

Το άρθρο του κ. Βασιλείου αντικατοπτρίζει ακριβώς το πνεύμα και το γράμμα εκείνων που με διάφορες προφάσεις αρνούνται να αποδεχτούν τη συμβίωση των δύο κοινοτήτων και προτάσσουν διάφορα «πατριωτικά» συνθήματα για να έχουν ήσυχη τη συνείδηση τους ότι πράττουν το σωστό.

Οι σκοποί και οι επιδιώξεις αυτών των κύκλων φαίνονται ξεκάθαρα μέσα από το άρθρο. Και μέσα από αυτό καταφαίνεται ποια λύση επιδιώκουν στο κυπριακό και γιατί εναντιώνονται στη λύση της Δ.Δ.Ο.

Ο αρθρογράφος επικαλείται μια δήλωση του… «Γέρου της Δημοκρατίας» Γεώργιου Παπανδρέου μας λέει ξεκάθαρα ότι «Στην Κύπρο, εκ γενετής ΕΛΛΗΝΙΚΗ, ένας πολιτισμός υπάρχει και αυτός είναι ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ και μια θρησκευτική κληρονομιά η ελληνορθόδοξη». (Τα κεφαλαία είναι στο κείμενο).

Ο γράφων δεν αντιτίθεται καθόλου στην θέση ότι η ιστορία της Κύπρου είναι κατεξοχήν ελληνική, όπως και το ότι η πλειοψηφία του πληθυσμού της είναι ελληνικός.

Όμως αυτό καθόλου δεν σημαίνει ότι ο πολιτισμός αυτός που αναπτύχθηκε στην Κύπρο δεν είναι επηρεασμένος και από άλλους πολιτισμούς που πέρασαν από τον τόπο αυτό.

Ωστόσο πίσω από τις λέξεις του κ. Βασιλείου υποκρύπτεται κάτι που πολλές φορές διατύπωσα στα άρθρα μου, ότι οι άνθρωποι αυτοί θέλουν ένα κράτος καθαρά ελληνικό. Επιδιώκουν καθαρές λύσεις, ένα κράτος καθαρά ελληνικό. Αυτή είναι η πραγματική επιδίωξη αλλά δεν την λένε καθαρά.

Αν προεκτείνει κάποιος αυτή την επιδίωξη θα φτάσει στο συμπέρασμα ότι η καθαρή λύση σημαίνει και κάτι άλλο. Έλληνες να διοικούν μόνο Έλληνες.

Διότι σε τι άλλο παραπέμπει το ότι σε αυτό τον τόπο υπάρχει μόνο ένας πολιτισμός;

Σέβομαι τις απόψεις του καθενός. Αλλά σέβομαι δεν σημαίνει αποδέχομαι.

Ο γράφων σημειώνοντας τα πιο πάνω, δεν παραπέμπει στο ότι το κράτος της Κύπρου ήταν ή είναι ελληνικό. Άλλο το ένα άλλο το άλλο.

Εκείνο που ενοχλεί είναι ότι οι κύκλοι αυτοί λένε ψέματα. Και αυτό το κάνουν κατ’ επανάληψη.

Στην προσπάθεια τους να πλειοδοτήσουν σε πατριωτισμό δεν διστάζουν να εκτοξεύσουν συκοφαντίες ενάντια στην άλλη άποψη αλλά και στα πρόσωπα που τις εκφράζουν. Και το πιο ανησυχητικό είναι το κάνουν χωρίς καμιά τύψη συνείδησης.

Δεν ξέρω τι συμβαίνει με τον Σύνδεσμο Κυπρίων Αρχαιολόγων, ξέρω όμως πολύ καλά τι συμβαίνει με τον ΑΣΤΡΑ που ο κ. Βασιλείου κατασυκοφαντεί.

Γράφει:

«Παρόμοιες «εκδηλώσεις» και άλλα «επαναπροσεγγιστικά πανηγύρια» - διότι περί πανηγυριών πρόκειται- οργανώνονται, κατά καιρούς, πιθανόν μέσα στα πλαίσια της ούτω καλούμενης «καλλιέργειας ειρηνικής συμβίωσης με τους Τουρκοκύπριους» και με τους έποικους φυσικά, αφού αυτοί ήδη είναι η πλειοψηφία στα κατεχόμενα οι δε Τουρκοκύπριοι σε μερικές δεκαετίες θα αφομοιωθούν πλήρως.

Ποτέ όμως δεν ακούσαμε ούτε μια λέξη καταδίκης από τους οργανωτές τέτοιων εκδηλώσεων, της ανελέητης καταστροφής της πολιτιστικής και θρησκευτικής μας κληρονομιάς από τους Τούρκους Ταλιμπάν. Ούτε ασφαλώς της κατοχής, αφού «ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός», «ο εθνικισμός και ο σοβινισμός» κ.τ.λ. και ούτε λέξη για την καταδίκη του Αττίλα».

Το ότι οι κύκλοι αυτοί ουδέποτε πίστεψαν στην επαναπροσέγγιση είναι γνωστό.

Ο κ. Βασιλείου φαίνεται ξεκάθαρα ότι δεν γνωρίζει τι σημαίνει επαναπροσέγγιση διότι ουδέποτε

έλαβε μέρος έστω και σε μία τέτοια εκδήλωση. Διότι αν λάμβανε θα γνώριζε ότι τα όσα γράφει είναι έπεα πτερόεντα.

Μιλά για «ούτω καλούμενη» ειρηνική συμβίωση με τους Τουρκοκύπριους. Να υποθέσουμε ότι αντιτίθεται και σε αυτό;

Τα όσα ισχυρίζεται ο κ. Βασιλείου οφείλει να τα αποδείξει.

Οφείλει να αποδείξει ότι έστω και σε μία από τις εκδηλώσεις του ΑΣΤΡΑ συμμετείχε έστω και ένα έποικος. (Μιλώ για τον ΑΣΤΡΑ επειδή είμαι σε θέση να γνωρίζω από πρώτο χέρι).

Η άλλη και πιο σοβαρή συκοφαντία του κ. Βασιλείου αφορά το ότι σε αυτές τις εκδηλώσεις ποτέ δεν άκουσε ούτε μία λέξη καταδίκης της θρησκευτικής μας κληρονομιάς, ούτε για την κατοχή και τον Αττίλα.

Προφανώς ο κ. Βασιλείου ουδέποτε συμμετείχε σε εκδήλωση του ΑΣΤΡΑ αλλά ούτε και άκουσε ποτέ έστω και μία εκπομπή του ΑΣΤΡΑ.

Διότι αν άκουγε, θα ντρεπόταν τουλάχιστον να γράψει τα όσα έγραψε, να ισοπεδώσει τα πάντα για να τα προσαρμόσει στις θέσεις του.

- Ο ΑΣΤΡΑ κ. Βασιλείου έκανε και εκπομπές για την καταστροφή της Πολιτιστικής Κληρονομιάς στα κατεχόμενα. Και το έκανε τον καιρό που άλλοι ύπνωτταν.

- Ο ΑΣΤΡΑ κ. Βασιλείου έκανε ολόκληρες εκπομπές για τους εγκλωβισμένους μας στην Καρπασία.

- Ο ΑΣΤΡΑ κ. Βασιλείου καθημερινά μέσα από τις εκπομπές του αναφέρεται στην ανάγκη άρσης της κατοχής και στην ανάγκη λύσης του κυπριακού.

- Ο ΑΣΤΡΑ με κάθε ευκαιρία δεν παραλείπει να αναφέρεται στην κατοχή, στους έποικους, στο στρατό κατοχής και να εκδηλώνει την αντίθεση του στην υφιστάμενη κατάσταση.

Δεν έχει κανένα δικαίωμα κανένας Α. Βασιλείου και κανένας Βασιλείου να εκτοξεύει κατηγορίες και συκοφαντίες.

Και κυρίως δεν νομιμοποιείται να μιλά για κάτι που ούτε είδε ούτε άκουσε.

Ας μείνει κλεισμένος στο καβούκι του και ας ακούει τον εαυτό του και όσους λένε τα ίδια με αυτόν. Και ας συνεχίσουν με τη στάση τους να βοηθούν τους στόχους της Τουρκίας να εδραιώνει τα τετελεσμένα της κατοχής.

Εμείς αρνούμαστε να λάβουμε μέρος σε αυτό το έγκλημα.

_______________________________________

Ο κ. Βασιλείου επανήλθε με άρθρο του στη «Σημερινή» (15/6/2010) με άλλο θέμα.

Όμως τα όσα γράφει επιβεβαιώνουν και ενισχύουν τα όσα έγραψα πιο πάνω.

Κάτω από τον τίτλο «Τα τουρκικά οδωνύμια της Λάρνακας» γράφει μεταξύ άλλων:

«Στην προκειμένη περίπτωση, θα ήθελα να αναφερθώ στα τουρκικά οδωνύμια που εξακολουθούν να υπάρχουν στην πρώην τ/κυπριακή συνοικία.

Είχα αρθρογραφήσει για το θέμα αυτό στον ημερήσιο Τύπο και έγραψα επίσης στους Δημάρχους Λάρνακας όσον και της Λεμεσού -σαν μέλος του Γλωσσικού Ομίλου Κύπρου- επισημαίνοντας ότι είναι αδιανόητο, από τη στιγμή που οι Τ/κ μετακινήθηκαν εκόντες άκοντες στα κατεχόμενα εδάφη μας και στις πρώην συνοικίες τους εγκαταστάθηκαν προσφυγοποιηθέντες λόγω της τουρκικής εισβολής, να εξακολουθούν να υπάρχουν τουρκικά οδωνύμια.

Είναι δε μάλιστα και θέμα εθνικής ευαισθησίας και αξιοπρέπειας η αντικατάστασή τους όταν αρκετοί δρόμοι φέρουν ονόματα Τούρκων που… διέπρεψαν ως σφαγείς του Κυπριακού Ελληνισμού και άλλων λαών της Μέσης Ανατολής και των Βαλκανίων.

Οι απαντήσεις τους υπήρξαν περισσότερο από απογοητευτικές και στερούμενες σοβαρών επιχειρημάτων». (…) «οι τουρκικές κατοχικές δυνάμεις προσπαθούν μεθοδικά να αλλοιώσουν τον ιστορικό και πολιτιστικό χαρακτήρα των κατεχόμενων εδαφών μας και να επιφέρουν ταυτόχρονα τη δημογραφική αλλαγή της Κύπρου.

Το Δημοτικό Συμβούλιο Λάρνακας οφείλει, λοιπόν, να εγκύψει με τη δέουσα σοβαρότητα στο όλο θέμα και να λάβει τις δέουσες αποφάσεις».

Στο δικό μου το μυαλό αυτό σημαίνει: αλλάξετε τα οδωνύμια για να μην υπάρχει κανένα ίχνος τουρκικής αναφοράς στην ελληνική Κύπρο.

Το κατοχικό καθεστώς στα κατεχόμενα άλλαξε τα ονόματα χωριών και πόλεων για να τουρκοποιήσει τα κατεχόμενα και να αλλάξει και τον δημογραφικό χαρακτήρα τους.

Επομένως ας κάνουμε κι εμείς κάτι ανάλογο, να «ελληνοποιήσουμε» πλήρως τις ελεύθερες περιοχές. Να δημιουργήσουμε μια άλλη Ελλάδα.

Προσωπικά δεν μπορώ να το εκλάβω διαφορετικά παρά ως την καλύτερη συνταγή εδραίωσης της διχοτόμησης.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ

Είναι πολύ δύσκολο για ένα άνθρωπο να προβεί σε αυτοκριτική.
Συνήθως και για τα πιο μικρά λάθη μας ψάχνουμε τρόπους να δικαιολογηθούμε παρά να αναγνωρίσουμε το λάθος μας.

Πόσο μάλλον να ζητήσουμε συγνώμη.

Δεν ξέρω αν αυτή είναι ανθρώπινη αδυναμία.
Ωστόσο η απολογία μετά από μια αυτοκριτική είναι προτέρημα και χρειάζεται αρκετή ψυχική δύναμη.

Το λάθος ενός ανθρώπου μπορεί να επηρεάσει ένα άλλο άνθρωπο, το πολύ μια οικογένεια ή ένα κύκλο φίλων.

Το λάθος ενός δημόσιου προσώπου επηρεάζει άμεσα την κοινωνία ή τουλάχιστον μια μερίδα της.

Όμως ένα λάθος ενός Μέσου Ενημέρωσης επηρεάζει πολύ περισσότερο. Διότι το Μέσο Ενημέρωσης ανακυκλώνει αυτό που μεταδίδει, θέλει να του δώσει συνέχεια για να αποδείξει ότι έχει καλύψει πλήρως ένα θέμα το οποίο πιθανόν το ίδιο το Μέσο έχει αποκαλύψει, έχει φέρει στην επιφάνεια.

Γιατί τα γράφω αυτά;
Αφορμή μου έδωσαν δύο πρόσφατες περιπτώσεις οι οποίες προκάλεσαν αίσθηση αλλά και ζημιά.

Θεωρώ ότι τα Μέσα Ενημέρωσης (έντυπα, ραδιοφωνικά, τηλεοπτικά) έχουν σκοπό την ενημέρωση του πολίτη και όχι να δικάσουν και να καταδικάσουν.

Είναι γι αυτό που ενοχλήθηκα όταν είδα πρωτοσέλιδο τίτλο στην εφημερίδα «Σημερινή» για τη σεξουαλική παρενόχληση μαθητών από καθηγήτρια.
Το θέμα αυτό πέρασε το βράδυ στα τηλεοπτικά κανάλια και ιδιαίτερα στο «Σίγμα» (αδελφό της «Σημερινής») και προβάλλονταν ολόκληρα σενάρια «στη βάση πληροφοριών» για το πώς έγινε η όλη υπόθεση.

Η συγκεκριμένη καθηγήτρια στιγματίστηκε, διαπομπεύθηκε, δικάστηκε και καταδικάστηκε αφού τα αστυνομικά ρεπορτάζ μας βεβαίωναν ότι οι καταθέσεις την ενοχοποιούσαν.
Προχώρησαν μάλιστα και ένα βήμα πιο κάτω και από σεξουαλική παρενόχληση αναβάθμισαν το θέμα σε βιασμό μαθητών.

Ο καθένας αντιλαμβάνεται τον Γολγοθά που πέρασε εκείνη η γυναίκα μέσα στο οικογενειακό αλλά και εργασιακό της περιβάλλον.

Αλήθεια, διερωτήθηκε κάποιος από όλους αυτούς τους διερευνητικούς δημοσιογράφους μας ποια κατάσταση δημιούργησαν μέσα στο ίδιο το σπίτι της; Αφήνω έξω τον περίγυρο και τον εργασιακό χώρο.

Τελικά η Γενική Εισαγγελία αποφάνθηκε ότι δεν υπήρχαν στοιχεία που να στηρίζουν βάσιμη υπόθεση.

Ποια ήταν η αντίδραση της συγκεκριμένης εφημερίδας αλλά και του συγκεκριμένου καναλιού (όπως και των υπολοίπων) που ασχολήθηκαν με το θέμα;
ΤΟ ΠΕΡΑΣΑΝ ΣΤΑ ΨΙΛΑ!!!
Ειδικότερα η «Σημερινή» που πρόβαλλε το θέμα με πηχυαίους τίτλους και πρωτοσέλιδα, αρκέστηκε να γράψει για το πόρισμα του Γενικού Εισαγγελέα ένα μικρό κομμάτι με όσο πιο μικρά γράμματα ήταν δυνατόν και κάτω – κάτω αριστερά στην πρώτη σελίδα.

Καμιά απολογία.
Ούτε ένα συγνώμη στην άμοιρη και ανυπεράσπιστη γυναίκα που έγινε βούκινο χωρίς να μπορεί να αντιδράσει.

* * *

Η άλλη περίπτωση αφορά το τραγικό περιστατικό του θανάτου του 5χρονου αγοριού μέσα στο αυτοκίνητο του πατέρα του.
Οφείλω να ομολογήσω ότι το θέμα αυτό έτυχε κάπως καλύτερου χειρισμού.

Όμως ήταν απαράδεκτη η φωτογραφία που δημοσίευσε ο «Φιλελεύθερος» που έδειχνε το εσωτερικού του αυτοκινήτου, το κάθισμα του παιδιού και το μπουκαλάκι με το νερό δίπλα από τη τσάντα του.
Είμαι σίγουρος ότι αν υπήρχε η δυνατότητα θα έδειχναν και το νεκρό παιδάκι μέσα στο αυτοκίνητο.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η συγκεκριμένη εφημερίδα προβαίνει σε μια τέτοια ενέργεια. Θυμίζω ότι κάτι ανάλογο (και χειρότερο) έγινε με την πτώση του αεροπλάνου της «Ήλιος» που παρουσίαζε τα νεκρά σώματα των θυμάτων μέσα και δίπλα από τα συντρίμμια του αεροπλάνου.

Παρά την κατακραυγή που σημειώθηκε, η εφημερίδα δεν βρήκε το θάρρος να ζητήσει έστω και ένα συγνώμη. Ούτε στη μια ούτε στην άλλη περίπτωση.

* * *

Κακά τα ψέματα. Όλα αυτά δεν γίνονται για ενημέρωση της κοινής γνώμης.
Δεν έχουν στόχο να δώσουν είδηση.
Έχουν στόχο την αύξηση της αναγνωσιμότητας, της τηλεθέασης, της ακροαματικότητας.

Έχω έντονη την άποψη ότι όλα αυτά δεν είναι λάθη αλλά συνειδητή επιλογή.

Ελπίζω να κάνω λάθος…

Υπάρχουν και άλλες πτυχές που αφορούν την σωστή (δεν λέω αντικειμενική) ενημέρωση αλλά δεν είναι του παρόντος.
Απλώς θα αναφέρω το παράδειγμα ενός τηλεοπτικού καναλιού όπου ο ρεπόρτερ ζητούσε δήλωση από ένα πολιτικό πρόσωπο.
Ο πολιτικός του απαντούσε ότι με τα δεδομένα εκείνης της στιγμής δεν μπορούσε να απαντήσει θετικά ή αρνητικά.
Ο ρεπόρτερ επέμενε και ρώτησε πέστε μου ένα ναι ή ένα όχι.
Ο πολιτικός απάντησε ότι όπως έχουν τα πράγματα δεν μπορώ να απαντήσω ούτε αν είναι ναι ούτε αν είναι όχι.

Ο καλός ρεπόρτερ γύρισε στην κάμερα (ήταν ζωντανή η σύνδεση) και είπε: κυρίες και κύριοι ακούσαμε ότι ο κ. …… απάντησε όχι!!!

Και σκεφτείτε ότι ήταν ζωντανή η σύνδεση…
Σκεφτείτε όταν δεν είναι!

* * *

Η Πολιτεία έχει θεσπίσει ένα οργανισμό ο οποίος επιλαμβάνεται τέτοιων περιπτώσεων, την Αρχή Ραδιοτηλεόρασης.
Διερωτώμαι πού είναι; Ποια μέτρα λαμβάνει;

Είναι όμως και η Ένωση Συντακτών. Λαλίστατη (και ορθά) όταν δημοσιογράφοι δέχονται άδικες επιθέσεις.
Όταν όμως οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι παραβιάζουν τη δημοσιογραφική δεοντολογία γιατί εξαφανίζεται από προσώπου γης;
Και πόσο ενισχυτική της αξιοπιστίας της είναι αυτή η τακτική;


Υ.Γ. Ο γράφων ανήκει στη δημοσιογραφική οικογένεια. Όσα γράφει τα γράφει με πόνο ψυχής.
Την ίδια ώρα όμως είναι και ο ίδιος υπό κρίση. Δεν εξαιρεί τον εαυτό του.

Η ΓΑΖΑ – Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ Γ. ΠΙΤΤΑΣ (ΠΡΟΣΘΗΚΗ)

Λογάριαζα να ασχοληθώ σήμερα με την τελευταία απόφαση του ΕΔΑΔ αλλά όταν διάβασα το άρθρο του αγαπητού μου φίλου Γ. Πίττα στον «Πολίτη» «Κυπριακή Αριστερά: Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ» και στη συνέχεια την αναδημοσίευση του στη «ΣΤΗΛΗ ΑΛΑΤΟΣ» έκρινα ότι έπρεπε να προβώ σε μια εκτενή ανάλυση της κατάστασης και στο δικό μου χώρο.
Ήδη κάποια πράγματα τα έχω πει και στον δικό του χώρο.

Με έκπληξη λοιπόν διάβασα το άρθρο του Γιώργου για την απόφαση της κυβέρνησης να απαγορεύσει τη χρήση των λιμανιών της Κυπριακής Δημοκρατίας στο «Στόλο της Ελευθερίας».

Θα συμφωνήσω με τον Γ. Πίττα και την αναφορά του στο επίπεδο της πολιτικής ζωής της Κύπρου, ότι δηλαδή βρίσκεται στο στάδιο του ανήλικου. Θα πρόσθετα όμως ότι αυτή η μομφή δεν αφορά μόνο τους πολιτικούς αλλά και την πλειοψηφία των πολιτών της Κύπρου. Που χωρίς καμιά διαφορά από τους πολιτικούς άγονται και φέρονται από συνθήματα αντί να ασχολούνται με την ουσία των πραγμάτων.

Με εξέπληξε λοιπόν ο Γ. Πίττας για τη βιασύνη του να κρίνει και να επικρίνει, χωρίς να έχει υπόψη του όλα τα δεδομένα!

Για να δούμε λοιπόν, με βάση τις πραγματικότητες αν στην προκειμένη περίπτωση ισχύει ο τίτλος του άρθρου του Γιώργου.
Και ασφαλώς η άποψη μου δεν θα βασιστεί πάνω στη συνθηματολογία και τη συναισθηματική πλευρά του ζητήματος αλλά θα βασιστεί πάνω στη σκληρή πραγματικότητα.

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΚΕΨΗ = ΔΙΑΛΕΧΤΙΚΗ

Θέλω να σημειώσω ότι όσοι έχουν ενηλικιωθεί πολιτικά δεν χρησιμοποιούν συνθήματα, ούτε κινούνται στη βάση συναισθημάτων.
Πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού αλλά (όπως έλεγε αν δεν κάνω λάθος και ο Θουκυδίδης) η αξιοποίηση των εμπλεκομένων συμφερόντων προς το δικό σου συμφέρον.

Λέει, λοιπόν ο Γ. Πίττας ότι «Αν μια χώρα απ’ όλες της Ευρώπης θα έπρεπε να ήταν μπροστά στις διευκολύνσεις προς τον «Στόλο της Ελευθερίας» και τους Παλαιστίνιους, αυτή είναι η κατεχόμενη Κύπρος».

Ο φίλος μου ο Πίττας πιάνεται για άλλη μια φορά αδιάβαστος. Διότι φαίνεται πως δεν γνωρίζει ότι η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που έχουν πάρει πολιτικό άσυλο ή καλύπτονται από πολιτική προστασία στην Κυπριακή Δημοκρατία είναι Παλαιστίνιοι.
Το γνωρίζει αυτό ο Γιώργος Πίττας;

Ωστόσο, ακριβώς επειδή η Κύπρος είναι κατεχόμενη χώρα, δεν έχει την πολυτέλεια να δημιουργεί εχθρούς αλλά να ψάχνει συνεχώς για «φίλους» ή τουλάχιστον να μη δημιουργεί εντάσεις κυρίως με ισχυρούς γείτονες.

Και λυπούμαι να παρατηρήσω ότι η αριστερή κριτική του φίλου μου του Πίττα δεν έλαβε καθόλου υπόψη τις πραγματικότητες που δημιουργήθηκαν και δημιουργούνται το τελευταίο διάστημα. Και τα οποία φυσικά δεν υπήρχαν πριν από δύο χρόνια που η Κύπρος επέτρεψε σε πλοία να πάνε στη Γάζα.

Κατά την άποψη μου η βασική αρχή της αριστερής σκέψης είναι η διαλεχτική. Μελετάς τα πραγματικά δεδομένα, τα αξιολογείς και λαμβάνεις αποφάσεις.
Και αυτά τα δεδομένα πρέπει να τα αξιολογείς διπλά και τριπλά όταν οι αποφάσεις που θα λάβεις θα επηρεάσουν ολόκληρη τη χώρα και όχι μόνο τον εαυτό σου ή το κόμμα σου.

Αυτό λένε οι πενιχρές μου γνώσεις γύρω από ζητήματα που έχουν να κάνουν με την αριστερή σκέψη αλλά και πρακτική.

ΤΑ ΝΕΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ

Ποια είναι τα νέα δεδομένα που δημιουργήθηκαν;

1. Την ίδια μέρα που δημοσιεύθηκε το άρθρο του Γ. Πίττα, ο «Πολίτης» είχε πρωτοσέλιδο θέμα «Η Λευκωσία θέλει πάση θυσία οριοθέτηση των ΑΟΖ με Ισραήλ».

Το δημοσίευμα αναφέρεται στην ύπαρξη υδρογονανθράκων στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ τα οποία θα πρέπει να συνεκμεταλλευτούν οι δύο χώρες και σημειώνει:

«Αρον άρον οριοθέτηση
Σε απόρρητο σημείωμα, το οποίο ετοιμάστηκε από την υπηρεσία Ενέργειας του Υπουργείου Εμπορίου και Βιομηχανίας και τέθηκε ενώπιον του Υπουργικού Συμβουλίου σε συνεδρίαση του Σώματος τον προηγούμενο μήνα, επισημαίνεται ότι επιβάλλεται η επίσπευση των συζητήσεων και διαβουλεύσεων με το Ισραήλ έτσι ώστε εντός των επόμενων, ει δυνατόν, μηνών να γίνει οριοθέτηση των ΑΟΖ των δύο χωρών.
Όπως πληροφορούμαστε από διπλωματικές πηγές, η συζήτηση έχει αρχίσει, πλην όμως το Τελ Αβίβ φαίνεται να μην βιάζεται και τόσο πολύ. Ωστόσο, η Λευκωσία προτίθεται να πιέσει τα πράγματα για να ξεκαθαρίσει το συγκεκριμένο θέμα όσο γίνεται πιο γρήγορα, λαμβανομένου υπόψη ότι η διαδικασία εκμετάλλευσης των πιθανών κοιτασμάτων εντός του οικοπέδου 12 έχουν ήδη αρχίσει με την ανάθεσή του στην αμερικανική Noble.
Τα πιο πάνω στοιχεία εξηγούν και το λόγο για τον οποίο η κυπριακή Κυβέρνηση, στην παρούσα ιδιαίτερα φάση, δεν θα ήθελε τη διασάλευση των σχέσεων με το γειτονικό Ισραήλ.»

Διερωτώμαι λοιπόν αν ο Γ. Π. είχε υπόψη του αυτό το δεδομένο. Διερωτώμαι ακόμα κατά πόσον αυτός είναι ένας σοβαρός λόγος που πρέπει μια αριστερή κυβέρνηση να τον λάβει υπόψη της πριν πάρει μια απόφαση.
Εκτός και αν επιμένουμε να αποφασίζουμε δογματικά και στη βάση συνθημάτων για να φαινόμαστε αριστεροί.

2. Η υπουργός Συγκοινωνιών την Παρασκευή είχε δηλώσει ότι το λεγόμενο κράτος των κατεχομένων ασκεί πιέσεις για να εγκαινιαστεί θαλάσσια γραμμή μεταξύ Αμμοχώστου και Χάιφας, αλλά η κυβέρνηση του Ισραήλ δεν συναινεί.

Διερωτώμαι αν ο Γ. Π. είχε κι αυτό το δεδομένο υπόψη του και κατά πόσον με μια απόφαση της κυπριακής κυβέρνησης για μεταφορά της βοήθειας, δεν θα σπρώχναμε το Ισραήλ να υπαναχωρήσει στην αρχική του απόφαση για λόγους εκδίκησης, όπως πάθαμε με τη Συρία (θα αναφερθώ πιο κάτω γι’ αυτό).
Τι είναι λοιπόν προς το συμφέρον του κυπριακού λαού;

3. Σύμφωνα με την «Αλήθεια» (Σάββατο 29 Μαΐου 2010), η κυβέρνηση του Ισραήλ τον Δεκέμβριο του 2009 εξέδωσε ΝΟΤΑΜ με την οποία απαγόρευε σε ιδιωτικά αεροπλάνα που είναι εγγεγραμμένα στο ισραηλινό νηολόγιο να πετούν πάνω από την κατεχόμενη Κύπρο ή να χρησιμοποιούν το αεροδρόμιο της Τύμπου. Υπήρχε μάλιστα η αυστηρή προειδοποίηση ότι όποιοι παραβιάσουν το ΝΟΤΑΜ θα τους απαγορεύεται η χρήση του FIR του Ισραήλ.

Διερωτώμαι αν ο Γ. Π. είχε υπόψη του κι αυτό το γεγονός.
Και διερωτώμαι επίσης αν θα πρέπει να σπρώξουμε το Ισραήλ να αναθεωρήσει ή να μεταβάλει τη στάση του επειδή τα συγκεκριμένα πλοία χρησιμοποίησαν τα κυπριακά λιμάνια.

ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ – ΙΣΡΑΗΛ

Ένας άλλος παράγοντας που πρέπει να ληφθεί υπόψη, έχοντας πάντα ως αφετηρία της σκέψης μας το πρόβλημα κατοχής που έχει η Κύπρος, είναι οι σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ.
Όπως ξέρουμε οι σχέσεις αυτές έχουν διασαλευτεί σε μεγάλο βαθμό τελευταία.
Το Ισραήλ σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει προβλήματα στην Τουρκία κάνει ανοίγματα προς την Ελλάδα (κοινές στρατιωτικές ασκήσεις) και την Κύπρο.

Η Τουρκία από την άλλη που είναι κατοχική δύναμη, κατηγορεί το Ισραήλ για τον εποικισμό και για τον αποκλεισμό των παλαιστινίων και τον συνδέει με τον αποκλεισμό των κατεχομένων στην Κύπρο, τη στιγμή που η ίδια συνεχίζει τον εποικισμό της κατεχόμενης Κύπρου!

Θεωρεί άραγε τυχαίο το γεγονός ότι το Ισραήλ ανακοίνωνε την Παρασκευή ότι αν ο στόλος φτάσει στα ανοικτά της Γάζας θα συλλάβει πρώτα το τουρκικό πλοίο;
Γιατί η Τουρκία προθυμοποιήθηκε να προσφέρει την Αμμόχωστο για αφετηρία της πλεύσης προς τη Γάζα;
Μήπως η Τουρκία προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το θέμα για να δημιουργήσει διπλωματικό επεισόδιο μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ;

Να βοηθήσουμε λοιπόν την Τουρκία στο όνομα μιας αριστερής συνθηματολογίας; (Όχι σκέψης).

Πέραν τούτου με αφορμή τη διαμάχη, η Άγκυρα προσπαθεί να κάνει ανοίγματα προς τους άραβες προτάσσοντας κυρίως το θρήσκευμα.
Η κυπριακή κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει αυτά τα ανοίγματα κάνει τις δικές της ενέργειες προς τον αραβικό κόσμο προσπαθώντας να εμπλέξει οικονομικά τις αραβικές χώρες (με πρώτο το Κατάρ) στην Κύπρο.
Φαντάζομαι ότι όλοι γνωρίζουμε ή μπορούμε να υποψιαστούμε τη σημασία που έχουν οι οικονομικές σχέσεις μεταξύ χωρών και πού μπορούν να οδηγήσουν.

ΓΑΖΑ – ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΚΥΠΡΟΣ

Όσον αφορά την ισραηλινή κατοχή και τα όσα αναφέρει ο Γ.Π., θα έλεγα ότι ΚΑΝΕΝΑΣ δεν αρνείται αυτή την πραγματικότητα. Ούτε η Κύπρος αναίρεσε ποτέ την πάγια υποστήριξη της προς τους Παλαιστίνιους αλλά και τους δεσμούς της με τον αραβικό κόσμο γενικότερα και αυτό είναι μια σωστή κίνηση.

Όμως κατεχόμενη δεν είναι μόνο η Παλαιστίνη. Είναι και τα υψώματα Γκολάν. Και θέλω να θυμίσω σε όσους θέλουν να ξεχνούν ότι η θαλάσσια σύνδεση Συρίας – Αμμοχώστου ξεκίνησε μετά που η κυπριακή κυβέρνηση (όχι του Χριστόφια) καταψήφισε το ψήφισμα των Η.Ε. για τα υψώματα Γκολάν. Και η Συρία μας εκδικήθηκε.
Δεν είδα τότε καμία αντίδραση απ’ όσους σήμερα αντιδρούν για το συγκεκριμένο θέμα με τους Παλαιστίνιους, ούτε καμιά ευαισθησία. Γιατί άραγε;
Η Συρία δεν έχει εδάφη υπό κατοχή; Η Συρία δεν είναι φίλη χώρα;

Οι σχέσεις Κύπρου Συρίας αποκαταστάθηκαν από την κυβέρνηση Χριστόφια, αλλά η θαλάσσια γραμμή παρόλο που αραίωσε, δεν έχει σταματήσει ακόμα. Κοινώς μας έμεινε η «τάτσα»!

Η Γάζα όμως είναι μια εντελώς διαφορετική κατάσταση, περίπλοκη και καθόλου εύκολη.
Έλαβε υπόψη του ο Γ.Π. ότι αυτή η περιοχή κυβερνάται από τη Χαμάς και δεν είναι αναγνωρισμένη από καμία χώρα;
Θυμίζει αυτό κάτι από κατεχόμενα; Εμμέσως θα αναγνωρίσουμε την αυτονομία μιας περιοχής τη στιγμή που αντιμετωπίζουμε κι εμείς το ίδιο πρόβλημα με τα κατεχόμενα;
Τι μηνύματα στέλλουμε προς τα έξω;

Από την άλλη, το Ισραήλ όπως και η Τουρκία είναι κατοχικές δυνάμεις. Η Τουρκία προσπαθεί να εκμεταλλευθεί το ζήτημα και κατηγορεί το Ισραήλ.
Η Κύπρος δεν αποδέχεται την κατοχή από το Ισραήλ – και αυτό είναι επίσημη θέση – και υποστηρίζει τους Παλαιστίνιους.
Στην προκειμένη περίπτωση όμως, και με βάση όσα ανέφερα πιο πάνω, δεν πρέπει να τινάξει τα πάντα στον αέρα στέλλοντας το μήνυμα ότι προσπαθούμε να βοηθήσουμε ένα ανύπαρκτο κράτος.

Θα επαναλάβουμε το αντιφατικό, που οι κυπριακές κυβερνήσεις (μέχρι τελευταία) υποστήριζαν την αυτονομία των Κούρδων; Αν είναι ποτέ δυνατόν μια χώρα που έχει μέσα στο έδαφος της μια κοινότητα που θέλει να αποσχιστεί και πασκίζει να το αποτρέψει, να έρχεται να υποστηρίζει την απόσχιση από άλλη χώρα, άσχετα αν είναι η Τουρκία!

Κλείνοντας σημειώνω ότι:

Οι αφορισμοί και τα συνθήματα Γ.Π. δεν είναι αριστερή σκέψη.
Το να μιλούμε για εχθρική στάση έναντι των Παλαιστινίων τη στιγμή που (όπως ήδη ανάφερα) η συντριπτική πλειοψηφία όσων έχουν πάρει πολιτικό άσυλο στην Κύπρο είναι παλαιστίνιοι, είναι το λιγότερο χωρίς πραγματικό περιεχόμενο.

Και με κίνδυνο να παρεξηγηθώ, θα πω καταληκτικά ότι η αριστερή σκέψη δεν είναι προϊόν για εντυπωσιασμό, είναι ουσία με πρακτική εφαρμογή.

Με άλλα λόγια δεν είναι μάρκετιγκ.

Υ.Γ. Δεν προκάλεσε εντύπωση πως όλα τα κόμματα – τα οποία δεν βλέπουν τίποτε θετικό στη διακυβέρνηση Χριστόφια – σε αυτό το θέμα ομοφώνησαν ή τουλάχιστον δεν αντέδρασαν;
Γιατί άραγε;
Τι έχουν υπόψη τους;

* * *

ΠΡΟΣΘΗΚΗ

Άκουγα σήμερα το πρωί στο Ρ. Πρώτο την Ελένη Θεοχάρους η οποία πρωτοστάτησε στην αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στις προηγούμενες αποστολές.

Εξηγούσε γιατί ΔΕΝ έλαβε μέρος σε αυτή τη νέα αποστολή.

Όπως είπε δεν συμμετείχε διότι μαζί με άλλους διαπίστωσαν ότι η οργανωτική επιτροπή έχει διαβρωθεί από ανθρώπους της Τουρκίας.

Ανέφερε ότι η Τουρκία προσπαθεί να πατρονάρει τα πράγματα και να τα αξιοποιήσει για δικούς της σκοπούς.

Στόχος της είναι να ακολουθήσει παρόμοια ενέργεια για να σπάσει την απομόνωση των κατεχομένων στην Κύπρο.

Ο αγώνας, είπε, πρέπει να επικεντρωθεί στο να ανοίξουν τα σύνορα με την Αίγυπτο για να περνά από εκεί η ανθρωπιστική βοήθεια.

Σε ότι αφορά τη στάση της κυβέρνησης είπε ότι εκτός των άλλων, αν η κυβέρνηση είχε υπόψη της και τα δεδομένα που η ίδια έχει γνώση, τότε ενδεχομένως ορθώς έπραξε.

Δευτέρα 31-5-2010