8η Μαρτίου Vs «Η γυναίκα να υποτάσσεται στον άντρα». Όσα ίσως δεν ξέρετε για την χριστιανική θεώρηση περί γυναίκας

Πέρασαν αιώνες αιώνων από την ημέρα που εμφανίστηκε ο άνθρωπος πάνω στη γη και ακόμα συζητούμε για τα δικαιώματα των γυναικών!

Λες και οι γυναίκες δεν είναι άνθρωποι…

Αν εξαιρέσουμε την περίοδο της μητριαρχίας, όπου σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς και ερευνητές η γυναίκα είχε εξέχουσα και καθοριστική θέση στην κοινωνία.

Η επέτειος της 8^ης του Μάρτη δεν είναι ημέρα γιορτής, με την έννοια της διασκέδασης των γυναικών. Είναι μέρα αγώνα για τα δικαιώματα τους.

Δεν είναι όμως μόνο δική τους μέρα, είναι μέρα και των ανδρών που σεβόμενοι τις γυναίκες στέκονται δίπλα τους σ’ αυτό τον αγώνα.

Κατά την άποψη μου ένας από τους σημαντικούς παράγοντες που πρέπει να πολεμηθούν είναι και η θρησκευτική αντίληψη περί γυναίκας.

Πλάστηκε ως δούλος για τον άνδρα

 Ίσως πολλοί διαφωνούν μαζί μου αλλά σύμφωνα με την χριστιανική θρησκεία (και ανεξάρτητα απ’ όσα λέγονται δημόσια) η γυναίκα είναι υποδεέστερη του άντρα.

Και όλα ξεκινούν από την στιγμή που ο κυρίαρχος Θεός αποφασίζει να φτιάξει τον άνθρωπο!

(Για ευκολότερη πρόσβαση στις παραπομπές πατήστε εδώ, και πηγαίνετε στα ανάλογα βιβλία και κεφάλαια).

Ο χριστιανικός κόσμος πιστεύει ότι το σύμπαν, η γη και τα συνεπακόλουθα τους, δημιουργήθηκαν όπως περιγράφονται στη Γένεση, στο πρώτο κεφάλαιο της Παλαιάς Διαθήκης.

Αν λοιπόν βασιστούμε σ’ αυτή την εκδοχή βλέπουμε ότι ο θεός έφτιαξε τελευταίο τον άνθρωπο. Ένα και μοναδικό πλάσμα με λογικό, αφού τα ζώα δεν είχαν λογικό. Δράττομαι της ευκαιρίας να αναφέρω ότι δεν τον έφτιαξε από πηλό, όπως νομίζουν πολλοί. Αναφέρεται απλώς ότι τον έφτιαξε από χώμα της γης. (Γεν. 2:7).

Σε κάποια στιγμή

(18) Και ο Κύριος ο Θεός είπε: Δεν είναι καλό ο άνθρωπος να είναι μόνος· θα κάνω σ' αυτόν βοηθόν όμοιον μ' αυτόν.

Προσέξετε, βοηθό, όμοιον με αυτόν, όχι τον ίδιο με αυτόν!

Άρα από την πρώτη στιγμή το κατασκεύασμα θα ήταν κάπως κατώτερο.

Προχωρεί πιο κάτω και διαβάζουμε το εξής εκπληκτικό:

(19) Και ο Κύριος ο Θεός έπλασε από τη γη όλα τα ζώα τού αγρού, και όλα τα πουλιά τού ουρανού, και τα έφερε προς τον Αδάμ, για να δει πώς θα τα ονομάσει· και ό,τι όνομα θα έδινε ο Αδάμ σε κάθε έμψυχο, αυτό και να είναι το όνομά του.

Με άλλα λόγια, ο Κύριος ο Θεός, ήθελε να βρει στον Αδάμ έναν βοηθό από το ζωικό βασίλειο!

Όμως:

(20) Και ο Αδάμ έδωσε ονόματα σε όλα τα κτήνη, και σε όλα τα πουλιά τού ουρανού και σε όλα τα ζώα τού χωραφιού· στον Αδάμ, όμως, δεν βρισκόταν βοηθός όμοιος μ' αυτόν.

(21) Και ο Κύριος ο Θεός επέβαλε έκσταση στον Αδάμ, και κοιμήθηκε· και πήρε μία από τις πλευρές του και έκλεισε με σάρκα τον τόπο της.

(22) Και κατασκεύασε ο Κύριος ο Θεός την πλευρά, που πήρε από τον Αδάμ, σε γυναίκα, και την έφερε στον Αδάμ.

(23) Και ο Αδάμ είπε: Τούτο είναι τώρα κόκαλο από τα κόκαλά μου, και σάρκα από τη σάρκα μου· αυτή θα ονομαστεί Ανδρίδα, επειδή πάρθηκε από τον άνδρα.

Άρα λοιπόν, επειδή δεν έβρισκε βοηθό ανάμεσα στα ζώα, ο Θεός του έφτιαξε τη γυναίκα!!!

Να λοιπόν ποια είναι η θέση της γυναίκας κατά την αντίληψη των σύγχρονων μονοθεϊστικών θρησκειών (ιουδαϊσμός, χριστιανισμός, ισλαμισμός).

Ακολουθεί η γνωστή ιστορία με την έξωση από τον παράδεισο, που δεν είναι της ώρας να ασχοληθούμε. Απλώς θα σημειώσουμε ότι υπαίτια για την έξωση ήταν η… γυναίκα και όχι ο άντρας!

Διαβάζοντας κάποιος την Παλαιά Διαθήκη, φρίττει από τον τρόπο αντιμετώπισης της γυναίκας. Είναι η αιτία όλων των κακών, ακόμα κι εκεί που δεν φταίει. Π.χ. μην παραξενεύεστε για τον τρόπο αντιμετώπισης στο Ισλάμ, μιας γυναίκας που έχει βιαστεί. Λιθοβολείται μέχρι θανάτου διότι αυτό λέει η Π. Διαθήκη που αποτελεί την βάση, όπως και στον Χριστιανισμό, του Ισλάμ.

Η γυναίκα στον Χριστιανισμό

Πολλοί λένε ότι ο χριστιανισμός άλλαξε τη θεώρηση πραγμάτων της Παλαιάς Διαθήκης, αντικαθιστώντας πολλά πράγματα και εισάγοντας νέα δεδομένα.

Μπορεί σε επίπεδο θεολογικό να υπάρχουν διαφοροποιήσεις.

Σε επίπεδο κοινωνικό όμως δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

Τα πράγματα παραμένουν τα ίδια και στο θέμα της δουλείας και στην αντίληψη περί γυναίκας. Η γυναίκα εξακολουθεί να είναι κατώτερο ον.

Στα ευαγγέλια δεν υπάρχουν αναφορές που να δείχνουν οποιεσδήποτε αλλαγές. Αντίθετα ο Ιησούς δηλώνει καθαρά ότι δεν ήρθε να καταλύσει τον νόμο (δηλ. τα 5 πρώτα βιβλία της Π. Διαθήκης), αλλά να τον εκπληρώσει και να τον συμπληρώσει.

Απ. Πέτρος: Πλήρης υποταγή της γυναίκας στον άντρα

Ο Απ. Πέτρος θεωρεί τη γυναίκα ως το ασθενέστερο σκεύος και ζητά την πλήρη υποταγή του στον άντρα.

Διαβάζουμε στην 1^η Επιστολή Πέτρου, στο κεφ. 3:

(1) Παρόμοια, οι γυναίκες, υποτάσσεστε στους άνδρες σας, ώστε, και αν κάποιοι απειθούν στον λόγο, να κερδηθούν χωρίς τον λόγο, διαμέσου της διαγωγής των γυναικών,

(…)

(5) Επειδή, έτσι και άλλοτε οι άγιες γυναίκες, αυτές που έλπιζαν στον Θεό, στόλιζαν τον εαυτό τους, καθώς υποτάσσονταν στους άνδρες τους.

(6) Όπως η Σάρρα υπάκουσε στον Αβραάμ, αποκαλώντας αυτόν κύριο· από την οποία εσείς γίνατε παιδιά, οι οποίες αγαθοποιούσαν και δεν φοβόνταν κανέναν εκφοβισμό.

(7) Οι άνδρες, παρόμοια, συνοικείτε με τις γυναίκες σας με φρόνηση, αποδίδοντας τιμή στο γυναικείο γένος ως σε ασθενέστερο σκεύος, και ως σε συγκληρονόμους τής χάρης τής ζωής, για να μη εμποδίζονται οι προσευχές σας.

Τι μας λέει ο απ. Πέτρος;

Ότι οι γυναίκες κερδίζουν έναντι του θεού όταν υποτάσσονται στους άνδρες τους!

Υπάρχει όμως και ένα άλλο ενδιαφέρον. Φέρει ως παράδειγμα τη Σάρα!!!

Ποια ήταν η Σάρα; Ήταν η γυναίκα του Αβραάμ, την οποία εξέδιδε σε πλούσιους και άρχοντες για να πλουτίσει!!! (Γένεση κεφ. 12:11-20) 

Αυτή, λοιπόν, παρουσιάζεται ως πρότυπο γυναίκας από τον Πέτρο!

Ο μισογυνισμός του Απ. Παύλου

Πιο ξεκάθαρος στο θέμα της γυναίκας είναι ο απ. Παύλος.

Είναι πιο έντονος από τον Πέτρο στα θέματα υποταγής της γυναίκας στον άντρα.

Στο 3^ο κεφάλαιο της προς Κολοσσαείς επιστολή του γράφει (εδ. 18-20):

Οι γυναίκες, υποτάσσεστε στους άνδρες σας, όπως αρμόζει εν Κυρίω.

Οι άνδρες, αγαπάτε τις γυναίκες σας, και μη είστε πικροί απέναντί τους.

Τα παιδιά, υπακούτε στους γονείς, σε όλα· επειδή, αυτό είναι ευάρεστο στον Κύριο.

Δηλαδή, η γυναίκα πρέπει να υποτάσσεται, αλλά ο άνδρας απλώς να την αγαπά. Αυτό είναι το ισοζύγιο!

Εκείνο που αρμόζει στη γυναίκα είναι η υποταγή.

Το ίδιο επαναλαμβάνει και στην προς Εφεσίους επιστολή στο 5^ο κεφάλαιο:

(22) Οι γυναίκες, υποτάσσεστε στους άνδρες σας, όπως στον Κύριο·

(23) επειδή, ο άνδρας είναι η κεφαλή της γυναίκας, όπως και ο Χριστός είναι η κεφαλή της εκκλησίας, κι αυτός είναι ο σωτήρας τού σώματος.

(24) Αλλά, όπως η εκκλησία υποτάσσεται στον Χριστό, έτσι και οι γυναίκες να υποτάσσονται στους άνδρες τους, σε όλα.

(25) Οι άνδρες, αγαπάτε τις γυναίκες σας, όπως και ο Χριστός αγάπησε την εκκλησία, και παρέδωσε τον εαυτό του για χάρη της,

(…)

(28) Έτσι χρωστούν οι άνδρες να αγαπούν τις δικές τους γυναίκες, σαν τα δικά τους σώματα. Όποιος αγαπάει τη δική του γυναίκα, αγαπάει τον εαυτό του·

Δίνει λοιπόν θεολογική εξήγηση. Η ιεραρχία βασίζεται στην κλιμακωτή υποταγή.

Και η γυναίκα πρέπει να υποτάσσεται σε όλα!

Και η κοινή αντίληψη με τον Πέτρο, ότι ο άντρας αρκείται στο να αγαπά τη γυναίκα του.

Στην Α’ προς Κορινθίους επιστολή (κεφ. 11) επιμένει ο Παύλος:

(3) Θέλω δε να ξέρετε ότι, η κεφαλή κάθε άνδρα είναι ο Χριστός· κεφαλή δε της γυναίκας, είναι ο άνδρας· κεφαλή δε του Χριστού, είναι ο Θεός.

(7) Επειδή, ο άνδρας μεν δεν έχει χρέος να σκεπάζει το κεφάλι του, επειδή είναι εικόνα και δόξα τού Θεού· ενώ η γυναίκα είναι δόξα τού άνδρα.
(8) Για τον λόγο ότι, ο άνδρας δεν προέρχεται από τη γυναίκα, αλλά η γυναίκα από τον άνδρα·
(9) επειδή, δεν κτίστηκε ο άνδρας για τη γυναίκα, αλλά η γυναίκα για τον άνδρα.
(10) Γι' αυτό, η γυναίκα έχει χρέος να έχει εξουσία επάνω στο κεφάλι της, εξαιτίας των αγγέλων.

Να και η περιβόητη μαντίλα…

Προσέξτε τον διαχωρισμό: Ο άντρας είναι εικόνα και δόξα του Θεού, ενώ η γυναίκα είναι το ανάλογο του άνδρα, όχι του Θεού!

Ο άνθρωπος (άνδρας και γυναίκα) κατά τον Παύλο, δεν είναι το ίδιο. Η γυναίκα έγινε για τον άνδρα και όχι το ανάποδο!!!

Έχουμε λοιπόν άλλη μια ξεκάθαρη διάκριση των φύλων.

Και για να δείχνει η γυναίκα την υποταγή της στον άνδρα και κατά συνέπεια στον θεό, πρέπει να έχει καλυμμένο το κεφάλι της.

Μούγκα οι γυναίκες

Στον χώρο προσευχής οι γυναίκες δεν δικαιούνται να μιλούν. Μόνο οι άνδρες έχουν αυτό το δικαίωμα.

Προς Τιμόθεον Α’, κεφ.2:

(8) Θέλω, λοιπόν, οι άνδρες να προσεύχονται σε κάθε τόπο, υψώνοντας καθαρά χέρια, χωρίς οργή και δισταγμό.
(…)

(11) Η γυναίκα ας μαθαίνει μέσα σε ησυχία με κάθε υποταγή·
(12) σε γυναίκα, όμως, δεν επιτρέπω να διδάσκει ούτε να αυθεντεύει επάνω στον άνδρα, αλλά να ησυχάζει.
(13) Επειδή, ο Αδάμ πλάστηκε πρώτος, έπειτα η Εύα.
(14) Και ο Αδάμ δεν απατήθηκε· αλλά, η γυναίκα, αφού εξαπατήθηκε, διέπραξε παράβαση·

Η γυναίκα λοιπόν είναι ένοχη εξαιτίας της Εύας και συνεπεία τούτου πρέπει να υποφέρει εσαεί!

Και τι πρέπει να κάνει η γυναίκα αν έχει μια απορία; (Οι άνδρες δεν έχουν απορίες, μόνο οι γυναίκες):

Κορινθίους Α’ κεφ. 14

(34) Οι γυναίκες σας ας σιωπούν μέσα στις εκκλησίες· επειδή, δεν είναι επιτρεπτό σ' αυτές να μιλάνε, αλλά να υποτάσσονται, όπως λέει και ο νόμος.
(35) Αλλά, αν θέλουν να μάθουν κάτι, ας ρωτούν τούς άνδρες τους στο σπίτι· επειδή, είναι αισχρό σε γυναίκες να μιλάνε μέσα σε εκκλησία.

Άρα γυναίκες, ότι θέλετε να ρωτήσετε, να ρωτάτε τον άνδρα σας, όχι άλλες γυναίκες.

Και ειδικά μέσα στην εκκλησία να τηρείτε άκρα του τάφου σιωπή, διότι είναι αισχρό να μιλάτε.

Να έχετε τη δική σας πόρνη!!!

Ο απ. Παύλος καλεί τους άνδρες (όχι τις γυναίκες) να μένουν άγαμοι, εκτός και αν δεν μπορούν να ελέγξουν τις ορμές τους.

Τι γίνεται σε μια τέτοια περίπτωση;

Να επιλέγουν τη δική τους πόρνη!!!

Ναι, καλά διαβάσατε. Και αυτό δεν το λέω αυθαίρετα.

Διαβάστε τι συνιστά στους Κορίνθιους (Α’ Κορινθίους κεφ΄1):

(1) Για όσα, όμως, μου γράψατε, είναι καλό στον άνθρωπο να μη αγγίζει γυναίκα.
(2) Για τις πορνείες, όμως, κάθε ένας ας έχει τη δική του γυναίκα, και κάθε μία ας έχει τον δικό της άνδρα.
(3) Ο άνδρας ας αποδίδει στη γυναίκα την οφειλόμενη εύνοια· παρόμοια δε, και η γυναίκα στον άνδρα.

Μακριά λοιπόν από τις γυναίκες. Αλλά αν δεν μπορείτε να ελέγξετε τις ορμές σας, πάρτε τη δική σας πόρνη και η κάθε γυναίκα τον δικό της… πόρνο!

Όμως ας μας εξηγήσουν οι θεολόγοι, γιατί ο Χριστός ευλόγησε τον γάμο στην Κανά. Μήπως έχουμε δύο θεωρήσεις από πλευράς πρωτογενούς χριστιανισμού;

Μην παντρευτείτε

Και τι γίνεται αν κάποιος είναι άγαμος/η;

Διαβάζουμε και πάλι από την Α’ Κορινθίους κεφ. 1:

(8) Προς τους αγάμους και προς τις χήρες, όμως, λέω: Είναι καλό σ' αυτούς αν μείνουν όπως και εγώ·
(9) αλλά, αν δεν εγκρατεύονται, ας έρθουν σε γάμο· επειδή, είναι καλύτερο νάρθουν σε γάμο, παρά να εξάπτονται.
(10) Σ' εκείνους, όμως, που έχουν έρθει σε γάμο παραγγέλλω, όχι εγώ, αλλά ο Κύριος, η γυναίκα να μη χωρίσει από τον άνδρα της.
(11) Αλλά, αν συμβεί να χωρίσει, ας μένει άγαμη ή ας συμφιλιωθεί με τον άνδρα· και ο άνδρας, να μη αφήνει τη γυναίκα του.

Το ίδιο συνιστά και στις γυναίκες.

Και συνεχίζει:

(25) Για τις παρθένες, όμως, προσταγή τού Κυρίου δεν έχω· αλλά, γνώμη δίνω, ως ελεημένος τού Κυρίου να είμαι πιστός.
(26) Τούτο, λοιπόν, νομίζω ότι είναι καλό για την παρούσα ανάγκη, ότι στον άνθρωπο είναι καλό να είναι έτσι:
(27) Είσαι δεσμευμένος με γυναίκα; Μη ζητάς λύση. Είσαι αποδεσμευμένος από γυναίκα; Μη ζητάς γυναίκα.
(28) Όμως, και αν έρθεις σε γάμο, δεν αμάρτησες· και αν η παρθένα έρθει σε γάμο, δεν αμάρτησε· αλλά, οι άνθρωποι αυτής της κατηγορίας θα έχουν θλίψη στη σάρκα τους· και εγώ σας λυπάμαι.

Λυπάται ο Παύλος αυτούς που είναι παντρεμένοι.

Και δεν τους λυπάται για τα βάσανα που τραβά το ζευγάρι, τον αγώνα επιβίωσης και το μεγάλωμα των παιδιών τους. Τους λυπάται για άλλο λόγο:

(32) Θέλω, μάλιστα, να είστε αμέριμνοι· ο άγαμος μεριμνάει γι' αυτά που είναι τού Κυρίου, πώς να αρέσει στον Κύριο·
(33) ενώ αυτός που έχει έρθει σε γάμο μεριμνάει γι' αυτά που είναι τού κόσμου, πώς να αρέσει στη γυναίκα.

(34) Διαφέρει η γυναίκα και η παρθένα· η άγαμη μεριμνάει γι' αυτά που είναι τού Κυρίου, για να είναι αγία, και στο σώμα και στο πνεύμα· ενώ, αυτή που ήρθε σε γάμο, μεριμνάει γι' αυτά που είναι τού κόσμου, πώς να αρέσει στον άνδρα.
(35) Και το λέω αυτό για το δικό σας συμφέρον· όχι για να βάλω σε σας παγίδα, αλλά για το σεμνοπρεπές, και για να είστε προσκολλημένοι στον Κύριο, χωρίς περισπασμούς.

Αυτή με λίγα λόγια είναι η όλη αντιμετώπιση του θέματος γυναίκα από τον πρωτογενή χριστιανισμό.

Και μη νομίζετε ότι άλλαξαν πολλά στις μέρες μας.

Η γυναίκα εξακολουθεί να είναι κατώτερη, εξακολουθεί να υποτάσσεται στον άνδρα, σύμφωνα με την ορθόδοξη εκκλησία.

Θυμηθείτε ότι το λέει ο παπάς στην τελετή του γάμου.

Δεν υπάρχουν γυναίκες ιερείς.

Οι γυναίκες δεν μπαίνουν στην εκκλησία σε συγκεκριμένες περιόδους.

Οι έγγαμοι ιερείς δεν αναλαμβάνουν αξιώματα, μόνο οι άγαμοι.

Αλήθεια, οι γυναίκες εξακολουθούν να αισθάνονται περήφανες για το θρήσκευμα τους;

Αν ζούσε σήμερα ο Αυξεντίου…

Αν ζούσε σήμερα ο Γρηγόρης Αυξεντίου θα ήταν υπέρ της ομοσπονδιακής λύσης του Κυπριακού;

Θα συνέχιζε να ήταν υπέρ της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα;

Προηγουμένως θα ήταν με τον Μακάριο ή με τον Γρίβα;

Αλήθεια, ποιος μπορεί να απαντήσει σ’ αυτά τα ερωτήματα και πολύ περισσότερο να είναι σίγουρος για την απάντηση;

Κανένας δεν μπορεί να απαντήσει.

Και όποιος λέει ότι ξέρει ή είναι σίγουρος, δεν λέει αλήθεια.

Γιατί;

Για πολλούς λόγους.

Πρώτον, ίσως να μην τον ήξερε κανένας, όπως δεν ξέρουμε πολλούς από τους αγωνιστές.

Ίσως να αποδεχόταν τη Ζυρίχη και να γινόταν και υπουργός του Μακαρίου, όπως έγιναν άλλα «σιδεροκέφαλα» στελέχη της ΕΟΚΑ, Γιωρκάτζιης, Τ. Παπαδόπουλος, Ανδρ. Αζίνας.

Μπορεί να παρέμενε στο πλευρό του Γρίβα και να πολεμούσε τη Ζυρίχη, το κράτος του 60 και τον Μακάριο.

Μπορεί να λάμβανε μέρος στο πραξικόπημα, μπορεί και να ήταν στις αντιστασιακές ομάδες.

Μπορεί να ήταν και διοικητής του εφεδρικού, όπως ήταν ο Τσαγκάρης, ο Παπακώστας και άλλοι.

Σήμερα μπορεί να ήταν υπέρ της Δ.Δ.Ο., μπορεί και όχι.

Επομένως, όσοι θεωρούν σίγουρο τι θα ήταν ο Αυξεντίου σήμερα ή ο Μάτσης ή ο Κκέλης ή ο Λένας κλπ, απλώς κατεβάζουν τους ήρωες στα δικά τους μέτρα.

Κατά την άποψη μου αυτό το κάνουν για να δικαιολογήσουν τη δική τους στάση και να δώσουν υπόσταση στις δικές τους απόψεις.

Η πραγματικότητα όμως είναι ότι κανένας δεν μπορεί να ξέρει.

Περί Δ.Δ.Ο., ένα άρθρο του Σώτου Κτωρή

Με τη Δ.Δ.Ο. έχω ασχοληθεί πολλές φορές και στο ραδιόφωνο και στην εφημερίδα και σ’ αυτό εδώ το ιστολόγιο.

Με αφορμή τις συζητήσεις για το κοινό ανακοινωθέν και την επιδιωκόμενη λύση, παραθέτω ένα κατατοπιστικό άρθρο του Σώτου Κτωρή που το αλίευσα από το fb.

Ο Γιώργος Λιλλήκας, πρόεδρος της «Συμμαχίας Πολιτών», διακηρύττει συστηματικά πως η συμφωνία Μακαρίου – Ντενκτάς το 1977 δεν προνοούσε για τη συνομολόγηση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας (ΔΔΟ) αλλά "μιλάει ξεκάθαρα για την περιφερειακή ομοσπονδία". Ανάλογους ισχυρισμούς διατυπώνουν και άλλες πολιτικές δυνάμεις. Η ΕΔΕΚ, για παράδειγμα, προβάλλει την άποψη πως οι συμφωνίες κορυφής Μακαρίου-Ντενκτάς, αλλά και Κυπριανού-Ντενκτάς αντίστοιχα δεν αναφέρονται σε «διζωνικότητα της λύσης» και πως όσοι μεταφράζουν «αυθαίρετα τις περιφέρειες σε ζώνες» επιδιώκουν να «θολώσουν» τα νερά. Κατά την ίδια άποψη, αυτό που ο Μακάριος είχε αποδεχτεί το 1977 ήταν μια διπεριφερειακή και όχι διζωνική ομοσπονδία.

Μια τέτοια θέση θα είχε ιστορική και πολιτική νομιμοποίηση αν το διακύβευμα της αντιπαράθεσης, τόσο πριν όσο και μετά την συνομολόγηση της συμφωνίας κορυφής του ΄77, ήταν διζωνική Vs διπεριφερειακή.

Στην πραγματικότητα, ωστόσο, το δίλημμα, που τέθηκε ενώπιον της ελληνοκυπριακής πολιτικής ηγεσίας στη δοσμένη χρονική συγκυρία, ήταν διζωνική Vs πολυπεριφερειακή.

Ο Γλαύκος Κληρίδης δήλωνε, επί τούτου, στις 28 Αυγούστου 1975, στην εφημερίδα «Χαραυγή» πως «δεν είναι ορθό να γίνεται συνθηματολόγηση της πολυπεριφερειακής εναντίον της διζωνικής». Ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, επίσης στην «Χαραυγή» στις 24 Σεπτεμβρίου 1975, σημείωνε πως η ουσία του προβλήματος δεν ήταν αν η ομοσπονδία «θα ήταν διζωνική ή πολυπεριφερειακή» ενώ, στις 30 Ιουνίου 1976, αναγνώριζε πως «οι Τουρκοκύπριοι θα μπορούν να ζουν στον Βορρά και να κατέχουν γη συγχρόνως στο Νότο». (Σημερινή, 30 Ιουνίου 1976). Στις 21 Αυγούστου 1976, ο Μακάριος δήλωνε στον «Φιλελεύθερο» πως η ελληνοκυπριακή πλευρά είχε αποδεχθεί την ομοσπονδιακή λύση «χωρίς να θέση εκ των προτέρων όρους κατά πόσο θα είναι διζωνική η πολυπεριφερειακή ομοσπονδία». Η επισκόπηση του ελληνοκυπριακού Τύπου της εποχής επιβεβαιώνει πως ο προβληματισμός των πολιτικών δυνάμεων ήταν κατά πόσο η ομοσπονδία θα ήταν διζωνική ή πολυπεριφερειακή. 

Η μη συμπερίληψη της λέξης διζωνική στη συμφωνία Μακαρίου – Ντενκτάς, όπως και σε αυτή των Κυπριανού – Ντενκτάς οφειλόταν αποκλειστικά και μόνο στη δαιμονοποίηση της συγκεκριμένης αναφοράς μέσα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα.

Ο Τύπος προπαγάνδιζε καθημερινώς πως η λύση των δύο ζωνών συνεπαγόταν στην ουσία διχοτόμηση, ενώ οι πλείστες πολιτικές δυνάμεις ήταν εξίσου αρνητικές σε μια διζωνική διευθέτηση. Η ΕΔΕΚ, από τον Οκτώβριο του 1975, είχε κυκλοφορήσει σχετική μπροσούρα κατά της διζωνικής ομοσπονδίας, η άκρα δεξιά ήταν απόλυτα αρνητική σε μια τέτοια εξέλιξη, ενώ και το ΑΚΕΛ παρουσιαζόταν, αρχικώς, έντονα επιφυλακτικό. Παραταύτα, η συμφωνία του ΄77 καθόριζε ξεκάθαρα το περίγραμμα μιας διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας και έτσι το αντιλήφθηκε, άλλωστε, το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων της εποχής, ακόμη και οι εναντιώμενοι στη διζωνική ομοσπονδία. Είναι χαρακτηριστικές οι θέσεις που διατύπωσε η ΕΔΕΚ περί λύσης «διζωνικής», όταν ασκούσε κριτική στον Τάσσο Παπαδόπουλο ο οποίος ως πρόεδρος της υποεπιτροπής του Εθνικού Συμβουλίου, με οδηγίες του Μακάριου, συνέταξε και κατέθεσε στη Διάσκεψη της Βιέννης, τον Απρίλη του 1977, «την πρόταση για λύση, διζωνικής, δικοινοτικής Ομοσπονδίας, που συνοδευόταν από γεωγραφικό χάρτη». (Ιστοσελίδα ΔΗΚΟ, βιογραφικό Τάσσου Παπαδόπουλου).

Ο κεντρικός οργανωτικός γραμματέας της ΕΔΕΚ Δώρος Θεοδώρου θα απέδιδε, μερικά χρόνια αργότερα, σαφείς ευθύνες για την τροπή των εξελίξεων και στον ίδιο τον Μακάριο, αφού όπως υπογράμμιζε σε άρθρο του στον «Φιλελεύθερο», της 8ης Αυγούστου 1990, η ΕΔΕΚ «διαφώνησε και μάλιστα πολύ έντονα και ανοικτά τόσο με την αποδοχή της διζωνικής από τον κ. Κληρίδη τον Αύγουστο του ΄75, όσο και με τις προτάσεις Μακαρίου το 1977», για να συμπληρώσει πως τον «όρο διζωνική τον δέχτηκε το 1980 (και) ο Κυπριανού». Ανάλογες ήταν οι απόψεις όλων των αντιομοσπονδιακών δυνάμεων της εποχής όπως, για παράδειγμα, του σωματείου «Αδούλωτη Κερύνεια» που διακήρυττε πως «κακώς δέκτηκε ο Μακάριος τη Διζωνική Ομοσπονδία» («Φιλελεύθερος», 26 Ιουνίου 1990). Ήταν καθολικώς αποδεκτό πως οι συμφωνίες κορυφής προνοούσαν για λύση ΔΔΟ. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος παρατηρούσε, στις 27 Σεπτεμβρίου 1991, πως «η διζωνική ομοσπονδία που προτείνεται στις συμφωνίες Κορυφής» δεν ήταν ασύμβατη με τη διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.  (Φιλελεύθερος, 27 Σεπτεμβρίου 1991).

Η επίκληση των δηλώσεων Μακαρίου στο ντοκιμαντέρ του Μιχάλη Κακογιάννη «Αττίλας 74» ως «αδιάσειστου» στοιχείου ενάντια στη διζωνική είναι τουλάχιστο αφελής, όταν είναι γνωστό πως το ντοκιμαντέρ γυρίστηκε το φθινόπωρο του 1974 και προτού ο Αρχιεπίσκοπος αποδεχτεί το συμβιβασμό της ΔΔΟ. Ως επίσης και η επίκληση της ομιλίας του Μακαρίου στις 20 Ιουλίου 1977 όπου, σε αντίθεση με διάφορους ισχυρισμούς, ο ελληνοκύπριος ηγέτης σε κανένα σημείο δεν καταφέρεται κατά της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας. Όσοι ισχυρίζονται το αντίθετο δεν έχουν παρά να ξανακούσουν με προσοχή το σχετικό ηχητικό ντοκουμέντο. Αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα κάθε πολιτικής δύναμης να διατηρεί ενστάσεις και επιφυλάξεις αναφορικά με την μορφή της επιδιωκόμενης λύσης. Στην προσπάθεια τους, εντούτοις, να πείσουν τους πολίτες για την ορθότητα των επιχειρημάτων τους υιοθετούν μια στρεβλωμένη ερμηνεία της πολιτικής παρακαταθήκης του Μακαρίου. Ο Γιώργος Λιλλήκας, ειδικότερα, μάλλον θα αναφέρεται στον εαυτό του όταν αναφερόμενος στη στάση του Μακαρίου έναντι της διζωνικής μιλά για «ανήθικη διαστρέβλωση της θέσης του Μακαρίου».