Έληξε ακόμα μια εκλογική αναμέτρηση, κρίσιμη για την ιστορία της Κύπρου.
Από αυτές τις εκλογές στάλθηκαν κάποια σημαντικά μηνύματα που το κάθε κόμμα και ο κάθε ένας πολίτης ξεχωριστά πρέπει να αξιολογήσουν.
ΨΗΦΟ ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΛΥΣΗΣ
Κατά γενική ομολογία το σημαντικότερο μήνυμα που έστειλαν οι πολίτες (όσοι ψήφισαν) είναι η καταρράκωση των απορριπτικών δυνάμεων αλλά και όλων σχεδόν όσων είχαν απορριπτικές θέσεις στο κυπριακό και βρίσκονταν σε κόμματα που υποστηρίζουν τη λύση του κυπριακού στη βάση της Δ.Δ.Ο.
Η ναυαρχίδα του απορριπτισμού και της κινδυνολογίας, το ΕΥΡΩΚΟ καταποντίστηκε στο 3,08% χάνοντας 1.9% της δύναμης του και μία έδρα στη Βουλή.
Η ΕΔΕΚ χάνοντας μικρό ποσοστό απέτυχε 0.03% παρέμεινε στάσιμη στα ποσοστά της αποτυγχάνοντας οικτρά όχι μόνο να εξαργυρώσει την αποχώρηση της από την κυβέρνηση αλλά και να τιμωρήσει το ΔΗΚΟ που παρέμεινε στην κυβέρνηση.
Η εκλογή Νικολαΐδη καθώς και η αποτυχία των Σιζόπουλου και Παπαδάκη που παρουσιάζονταν ως πιο «σκληροί» από το Ν. Νικολαΐδη στο κυπριακό στέλλει ένα διαφορετικό μήνυμα στην ηγεσία της ΕΔΕΚ.
Έτσι, ενώ το κόμμα ξεκίνησε με τη φιλοδοξία να καταστεί μια ρυθμιστική δύναμη, στο τέλος κινδύνευσε να χάσει και ποσοστά.
Το ΔΗΚΟ, παρά τις συνεχείς και επίμονες προβλέψεις, κατάφερε να συγκρατηθεί στο 15.76% και να εξασφαλίζει και πάλι καθοριστικό ρόλο στο πολιτικό γίγνεσθαι του τόπου.
Πάντως αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ηττήθηκαν οι εκφραστές του απορριπτισμού και της διάλυσης της συνεργασίας με την κυβέρνηση όπως οι Γ. Κολοκασίδης, Κ. Κενεβέζος, Χρ. Ερωτοκρίτου, Κ. Μαυρίδη.
Εξαίρεση αποτελούν οι Ν. Παπαδόπουλος και Ζ. Κουλίας.
Ακριβώς αυτά τα αποτελέσματα τεκμηριώνουν ότι η πλειοψηφία των δυνάμεων και των προσώπων που εξέφραζαν ακραίο και φοβικό λόγο έμειναν εκτός Βουλής.
Όσον αφορά τον ΔΗΣΥ ισχύουν ανάλογα τα ίδια δεδομένα.
Οι εκφράζοντες αντι-ομοσπονδιακό και ακραίο λόγο όπως Α. Θεμιστοκλέους και Χρ. Κληρίδης έμειναν εκτός Βουλής.
Μεγάλη απώλεια είναι η μη επανεκλογή του Χρ. Πουργουρίδη, ενώ άξια παρατήρησης είναι η εκλογή του θεολόγου Α. Πιτσιλλίδη που κανένας δεν γνωρίζει το λόγο τον οποίο θα εκφράζει από εδώ και πέρα.
Ο συγκεκριμένος βουλευτής εκφράζει κάποτε ένα ασταθή πολιτικό λόφο (κάποτε ακραίο και κάποτε μετριοπαθή) γι’ αυτό και δεν μπορεί κάποιος να προδιαγράψει την πορεία του.
Από την άλλη στο ΑΚΕΛ τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα.
Δεν υπάρχουν τέτοιου είδους προβλήματα και υπάρχει ενιαίος πολιτικός λόγος.
Και αυτό δεν είναι καθόλου επιφανειακό αφού αυτός ο τρόπος λειτουργίας του κόμματος δείχνει να λειτουργεί αποτελεσματικά.
Δεν υπάρχει διγλωσσία όπως υπάρχει σε άλλα κόμματα ενώ κανένας δεν τάσσεται εναντίον της Δ.Δ.Ο.
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΣΗ
Τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών ανέδειξαν την Κύπρο σε ακόμα μια παγκόσμια εξαίρεση.
Θυμίζουμε ότι η πρώτη παγκόσμια εξαίρεση ήταν η άνοδος του ΑΚΕΛ το 1991 τη στιγμή που όχι μόνο τα κράτη του σοσιαλιστικού στρατοπέδου κατέρρεαν αλλά καταποντίζονταν και τα κόμματα ανά το παγκόσμιο που είχαν την ίδια ή παρόμοια ιδεολογία με το ΑΚΕΛ.
Αυτή τη φορά το ΑΚΕΛ αποτέλεσε και πάλι την εξαίρεση.
Ενώ σε όλη την Ευρώπη τα κυβερνώντα κόμματα δοκιμάζονται και χάνουν σημαντικά ποσοστά λόγω της οικονομικής, στην Κύπρο το κυβερνητικό κόμμα σημειώνει αύξηση 1.36%.
Παρά τη σφοδρή πολεμική που δέχθηκε η κυβέρνηση τόσο από το σύνολο των πολιτικών κομμάτων όσο και από τη μεγαλύτερη μερίδα των Μέσων Ενημέρωσης και παρά την προσπάθεια μηδενισμού του έργου που επιτέλεσε, οι πολίτες με τη ψήφο τους έδωσαν τη στήριξη τους σε μεγάλο βαθμό.
Η ΑΠΟΧΗ
Παρά ταύτα, εκείνο που πρέπει να προβληματίσει τα κόμματα και την πολιτική ηγεσία είναι το μεγάλο ποσοστό αποχής.
Δεν αρκούν οι διαπιστώσεις, χρειάζεται δράση.
Και η δράση αυτή δεν μπορεί να αναπτυχθεί ούτε να έχει αποτελέσματα με τα κόμματα να θεωρούν ότι οι λόγοι της αποχής δεν αφορούν τα ίδια αλλά τους άλλους.
Πρέπει να τους προβληματίσει ο λόγος που εκφέρουν.
Πρέπει να τους προβληματίσουν οι τακτικές που χρησιμοποιούν.
Πρέπει να τους απασχολήσει γιατί δεν πείθουν το λαό ή γιατί ολοένα και περισσότεροι πολίτες απομακρύνονται από την πολιτική.
Ίσως η θεραπεία να είναι η συχνή και ειλικρινής επαφή με τους πολίτες αλλά και η σοβαρότητα που εκπέμπουν τα κόμματα.
Να μη θεωρούν ότι όσα λένε γίνονται πιστευτά.
Και κυρίως να μη νομίζουν ότι ο απλός πολίτης δεν έχει κρίση και ότι όσα του λένε τα πιστεύει, τη στιγμή που βλέπει τις πραγματικότητες.
Πρέπει με άλλα λόγια να κτυπηθεί το καρκίνωμα του λαϊκισμού που σε αυτές τις εκλογές πήρε πρωτόγνωρες διαστάσεις από πολλούς πολιτικούς και κόμματα.
