ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Πάντοτε θεωρούσα ότι η ιστορική μνήμη στην Κύπρο είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της άρχουσας τάξης.

Ότι πολλές πτυχές δεν είναι στην πραγματικότητα όπως παρουσιάζονται αλλά σε πολλές περιπτώσεις

είναι διαφορετικές ή ακόμα και εντελώς αντίθετες.

Η ιστορική καταγραφή στην Κύπρο είναι τις περισσότερες φορές μονοδιάστατη και προκατειλημμένη.

Ακόμα και από ακαδημαϊκούς οι οποίοι θεωρούνται ως αυθεντία, διαπιστώνει κάποιος ότι ασχολούνται μόνο με συγκεκριμένες πτυχές ή αναδεικνύουν άγνωστες πτυχές που αφορούν μόνο ένα κομμάτι της ιστορίας μας ή μόνο μια μερίδα των πρωταγωνιστών.

Με αυτό το θέμα ασχολήθηκα πριν ένα χρόνο (τον περασμένο Απρίλιο) με αφορμή το συνέδριο για το Κ.Κ.Κ. που διοργάνωσε το ΙνστιτούτοΕρευνών Προμηθέας με το Τμήμα Αρχαιολογίας και Ιστορίας του ΠανεπιστημίουΚύπρου.

Σ’ εκείνη την ανάρτηση έψεγα κάποια κακώς έχοντα ορισμένων εισηγητών που παρουσιάζονταν ως αυθεντίες και δεν δέχονταν καμία κριτική ή διαφορετική άποψη.

Προσθέτω ακόμα ότι εντύπωση μου προκάλεσε η δήλωση του Κοσμήτορα της Φιλοσοφικής Σχολής που άνοιξε το συνέδριο και ο οποίος κατηγόρησε το ΑΚΕΛ ότι δεν ανοίγει τα αρχεία του!

Για να πάρει απάντηση από τον επικεφαλής του Προμηθέα Γιαννάκη Κολοκασίδη ότι τα αρχεία του Κ.Κ.Κ. και του ΑΚΕΛ εκείνων των περιόδων έχουν κατασχεθεί από τους βρετανούς αποικιοκράτες κατά τις επιδρομές τους στα γραφεία των δύο κομμάτων (1931 και 1955) όταν τα κήρυξαν παράνομα και έκτοτε αγνοούνται.

Από την άλλη, δεν είναι τυχαία ούτε η άποψη που επικρατεί σε πολλούς ότι η Δεξιά ήταν η συνειδητή και συνεπής δύναμη στον αγώνα για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Ούτε είναι τυχαίο ότι σε πολλά βιβλία που καταγράφουν γεγονότα ιδιαίτερα του 20ου αιώνα απουσιάζουν δύο βασικοί πρωταγωνιστές το Κ.Κ.Κ. και το ΑΚΕΛ.

Ή ακόμα κι εκεί που εμφανίζονται οι θέσεις που καταγράφονται είναι μεροληπτικές και μη πλήρης.

Το κενό αυτό ήρθε να καλύψει ένα νέο βιβλίο με τίτλο: «1948 ο Ελληνικός εμφύλιος και η Κύπρος» του Αλέξη Χρ. Αλέκου, αριστούχου διδάκτορα πολιτικής ιστορίας..

Κατά την άποψη μου το βιβλίο αυτό καλύπτει σε μεγάλο βαθμό όλες τις πτυχές που αφορούν το θέμα, παραθέτοντας τα γεγονότα όπως ακριβώς έγιναν, χωρίς αποκρύψεις και ωραιοποιήσεις είτε αυτά αφορούν τη δεξιά είτε την αριστερά.

_______________________________

Για την αριστερά γίνεται καταγραφή των θέσεων της από την ίδρυση του Κ.Κ.Κ. μέχρι το 1955 σε σχέση με τις θέσεις της στο Κυπριακό, που ξεκίνησε από μια ανεξάρτητη Κύπρο στο πλαίσιο μιας σοβιετικής πανβαλκανικής ομοσπονδίας, στην πολεμική ενάντια στην ένωση, στη στροφή στην ανεξαρτησία, αυτοδιάθεση και στη συνέχεια στην ένωση.

Αναφέρεται εκτενώς στη δράση της, στις εσωκομματικές διαμάχες και στις πρωτοβουλίες για το κυπριακό.

Για τη δεξιά γίνεται καταγραφή των θέσεων αλλά και των τάσεων που αναπτύχθηκαν στους κόλπους της σε μεγάλη έκταση.

Ωστόσο θεωρώ ότι σημαντικά στοιχεία περιέχονται στις αναφορές του τότε πρόξενου της Ελλάδας (Κουντουριώτη) που παρουσιάζονται μέσα από τις ενημερώσεις που έστελλε στην Αθήνα και αφορούσαν κυρίως το «Κυπριακό Εθνικό Κόμμα» (Κ.ΕΚ.) του Θεμιστοκλή Δέρβη.

Όπως είναι γνωστό το κόμμα αυτό ιδρύθηκε με κύριο σύνθημα του την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα αλλά στην ουσία ήταν το όχημα της Εκκλησίας, των αστών και των ακραίων εθνικιστών ενάντια στο ΑΚΕΛ και την Αριστερά.

Παραθέτω αναφορές του Κουντουριώτη όπως καταγράφονται στο βιβλίο, πολύ εύγλωττες και σημαντικές για τις πραγματικές προθέσεις των ιδρυτών του Κ.Ε.Κ.

«Το θλιβερόν όμως έγκειται εις τους "ημετέρους" Η περίφημος δεξιά κυπριακή παράταξις, η κατ' ευφημισμόν "εθνικόφρων", της οποίας η ηγεσία έχει περιβληθή την ενωτικήν λεοντήν, χωρίς να πιστεύη εις την Ένωσιν. Την περιεβλήθη δια να της χρησιμεύση ως όπλον κατά του άθεου και απάτριδος κομμουνισμού από τον οποίον κινδυνεύει. Το υλικόν συμφέρον το οποίον αποτελεί το κατ' εξοχήν πιστεύω της ηγεσίας της δεξιόφρονος παρατάξεως δεν επιθυμεί την από την Κύπρον αναχώρησιν των Άγγλων. Τα αρχεία της ενταύθα αποικιακής διοικήσεως είναι αρκούντως εφοδιασμένα με αποδείξεις περί τούτου. Εις τους εμπιστευτικούς φακέλους της Αποικιακής Γραμματείας φυλάσσονται επιμελώς σημειώσεις επί συνομιλιών Άγγλων αποικιακών λειτουργών με ιθύνουσας προσωπικότητας της κυπριακής δεξιάς παρατάξεως αναφορικώς προς το Ενωτικόν ζήτημα. Η  λέξις "προδοσία" θα ήτο επιεικής, δια να χαρακτηρίση κανείς τα εντός τεσσάρων τοίχων λεχθέντα υπό...των φανατικών ενωτικών της δεξιάς παρατάξεως προς τους Άγγλους κυριάρχους».

Ποιοι και γιατί ίδρυσαν το Κ.Ε.Κ.

«Η ίδρυσις του Κ.Ε.Κ. επενοήθη υπό της τάξεως των μεγαλοκεφαλαιούχων Κυπρίων ως όπλον κατά της αριστεράς παρατάξεως και δη της κομμουνιστικής. Οι ιδρυταί του μετεχειρίσθηκαν τον ελκυστικόν αλλά συγχρόνως απατηλόν τίτλον «Εθνικόν» προς εσωτερικήν κομματικήν κατανάλωσιν. Εν τη πράξει, η επωνυμία "Εθνικόν" χρησιμοποιείται υπό των περισσότερων των μελών του πολύ μάλλον ως παραπέτασμα υποκρύπτον τα υλικά συμφέροντα μιας ορισμένης κοινωνικής τάξεως παρά ως πραγματικόν περιεχόμενον του Κόμματος των. Δια τους λόγους τούτους το Κυπριακόν Εθνικόν Κόμμα δεν κατόρθωσε να αποκτήσει την απαιτουμένην εμπιστοσύνην των λαϊκών στρωμάτων και καταστή τω όντι Εθνικόν, ως τούτο αποκαλείται. Πολλοί από τους ανωτέρους αξιωματούχους του Κ.Ε.Κ., μεταξύ των οποίων και ο Γενικός του Γραμματεύς κ. Θ. Δέρβης, υπηρέτησαν το απεχθές εις κάθε Έλληνα Κύπριον "Παλμερικόν Καθεστώς", πράγμα όπερ καθιστά τα πρόσωπα τα’υτα αντιπαθή και ύποπτα (δυστυχώς ουχί αδίκως) εις τον πολύν κόσμον».

Η διάσπαση του κυπριακού αθλητισμού

«Σύμφωνα με τις αναφορές του Έλληνα Πρόξενου, «ο Αρχιεπίσκοπος και τα Ελληνικά σωματεία της πόλεως "Αγάπη του Λαού", "Αθήναιον", "Πανεργατικός Σύλλογος", "Γυμναστικός Σύλλογος Παγκύπρια", το Προσκοπικό Σώμα "Ελευθέρια", ο Λαϊκός Σύνδεσμος, ο "Αποέλ " και ο "Παγκύπριος Ελληνικός Σύνδεσμος Εθελοντών", ως αποτέλεσμα συνελεύσεως εν τη Αρχιεπισκοπή προς συζήτησιν των καταλληλότερων μέτρων δια την αντιμετώπισιν της εν Κύπρω κομμουνιστικής προπαγάνδας, απεύθυναν προς τους καταστηματάρχας, εργαστασιάρχας, εκκλησιαστικά σωματεία, σχολικάς επιτροπείας, δημαρχεία κλπ. έκκλησιν της οποίας τα κυριώτερα σημεία είναι τα εξής:

1) Παρακαλούνται πάντες οι δυνάμενοι όπως εργασθούν προς βελτίωση της θέσεως του εργάτου.

2) Να μην προσλαμβάνονται υπό ατόμων και σωματείων κομμουνισταί τεχνίται και εργάται.,

3) Να καταγγέλωνται υπό των γονέων οι κομμουνισταί διδάσκαλοι εις το Γραφείον της Παιδείας και τον Αρχιεπίσκοπον και να αποσύρονται των σχολείων οι μαθηταί μέχρις ότου επιτευχθή η απομάκρυνσις των κομμουνιστών διδασκάλων.

4) Να αποτρέπονται οι εκ των χωρίων ερχόμενοι εις τας πόλεις προς εκμάθησιν τέχνης από του να έρχονται εις επικοινωνίαν με άτομα προσβεβλημένα από το μικρόβιον του κομμουνισμού.

5) Να μην αγοράζονται, μηδέ αναγιγνώσκονται αι οιαιδήποτε κομμουνιστικοί εκδόσεις, ως βιβλία, φυλλάδια, προκηρύξεις κλπ. και,

6) Να αποφεύγεται η έστω και εκ περιέργειας προσέλευσις εις τας συγκεντρώσεις και εορτάς των κομμουνιστών, ίνα μη ούτοι θρασύνονται έτι περισσότερον».

Αξίζει τον κόπο να διαβάσει ή καλύτερα να μελετήσει κάποιος το βιβλίο, περίπου 400 σελίδων.

ΙΟΥΔΑΣ, ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΔΙΚΗΜΕΝΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ

Κάθε Μεγάλο Σάββατο στις αυλές των εκκλησιών χιλιάδες «λαμπρατζές» κατακαίουν τον κακό, τον προδότη Ιούδα.

Ομολογουμένως είναι ένα βάρβαρο έθιμο αν και οι νέοι σήμερα δεν το κάνουν για να τιμωρήσουν τον… άτιμο προδότη αλλά για να κάνουν χάζι.

Από μια άποψη θα έλεγα ευτυχώς που το παίρνουν έτσι και δεν εκδηλώνουν αυτή την κακία μέσα από τη διδασκαλία της… Αγάπης!

Κατά τη δική μου άποψη η ιστορία του Ιούδα είναι μια ιστορία παραλογισμού και θα εξηγήσω γιατί.

Καταρχήν μιλούμε για ένα άνθρωπο που τον κατηγορούμε ότι χρηματίστηκε για να προδώσει τον αρχηγό του χωρίς να είμαστε σίγουροι ότι πράγματι χρηματίστηκε.

Απλώς το θεωρούμε έτσι μέσα από μια… περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Κατά τον ευαγγελιστή Ματθαίο [26:15] οι αρχιερείς «του μέτρησαν τριάντα αργύρια».

Κατά τον Μάρκο [14: 11] οι αρχιερείς δεν τον πλήρωσαν αλλά «χάρηκαν και υποσχέθηκαν να του δώσουν αργύρια».

Ο Λουκάς [22:5] συμφωνεί με τον Μάρκο «χάρηκαν, και συμφώνησαν να του δώσουν ασήμι».

Ο Ιωάννης δεν αναφέρεται σ’ αυτό το περιστατικό.

Άρα λοιπόν κατηγορείται κάποιος χωρίς να είναι βέβαιο ότι πήρε τα χρήματα. Οι δύο λένε ότι οι αρχιερείς του υποσχέθηκαν, ο τρίτος ότι του έδωσαν ενώ ο τέταρτος δεν λέει τίποτε.

Και δίνω σημασία σ’ αυτές τις αναφορές διότι είναι οι μοναδικές πηγές που μιλάνε γι’ αυτά τα θέματα.

Καμία άλλη δεν υπάρχει, εκτός και αν δεχτούμε την εγκυρότητα των λεγόμενων απόκρυφων ή μη κανονικών ευαγγελίων.

Δεν θα μπούμε στη διαδικασία για το τι έγινε κατά τη διάρκεια του δείπνου όπου ο Ιησούς είπε ότι κάποιος από τους 12 θα τον προδώσει. Υπάρχουν κι εκεί διαφορές αλλά είναι δευτερεύουσας σημασίας.

Τι έγινε στο όρος των Ελαιών

Είναι η ώρα της σύλληψης του Ιησού.

Κατά τον Ματθαίο [26: 47-49]: «Kι ενώ αυτός μιλούσε ακόμα, εμφανίστηκε ο Iούδας, ένας από τους δώδεκα, και μαζί του όχλος πολύς με μαχαίρια και ρόπαλα, σταλμένος από τους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους του λαού. Kι ο προδότης του, τους είχε δώσει σύνθημα λέγοντας: Όποιον φιλήσω, αυτός είναι, πιάστε τον. Πήγε, λοιπόν, κατευθείαν στον Iησού και είπε: Xαίρε, Δάσκαλε, και τον φίλησε επανειλημμένα».

Σχεδόν τα ίδια αναφέρουν και ο Μάρκος (14: 43-52) και ο Λουκάς (22:47-53).

Εντελώς διαφορετικό σκηνικό όσον αφορά το ρόλο του Ιούδα στο περιστατικό της σύλληψης, δίνει ο Ιωάννης [18:1-5]:

«Tον τόπο αυτόν τον ήξερε ο Iούδας, ο προδότης του, γιατί πολλές φορές πήγε εκεί ο Iησούς μαζί με τους μαθητές του. Έτσι, αφού πήρε ο Iούδας τη στρατιωτική φρουρά και αρκετούς από τους υπηρέτες των αρχιερέων και των Φαρισαίων, τους φέρνει εκεί εφοδιασμένους με φανάρια, με λαμπάδες και με όπλα. O Iησούς, λοιπόν, που ήξερε όλα όσα επρόκειτο να συμβούν, βγήκε και τους ρώτησε: Ποιον ζητάτε;”Tου αποκρίθηκαν: Tον Iησού το Nαζωραίο. Tους λέει ο Iησούς: Eγώ Eίμαι. Mαζί τους στεκόταν κι ο Iούδας ο προδότης».

Ούτε εδώ έχουμε ομοφωνία. Τρεις λένε για άμεση ανάμιξη του Ιούδα με το φιλί, ενώ ο Ιωάννης τον βάζει να στέκεται απαθής.

Στο σημείο αυτό θέλω να σημειώσω ότι οι ευαγγελιστές βάζουν το Χριστό να λέει συνέχεια ότι ένα γεγονός γίνεται για να εκπληρωθούν οι Γραφές, δηλαδή οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης. Όμως αν εξετάσει κάποιος τις προφητείες στις οποίες παραπέμπουν οι ευαγγελιστές, καμία σχέση έχουν με τον Ιησού και τη δράση του.

Χωρίς τον Ιούδα δεν θα υπήρχε Χριστός

Οι χριστιανοί ρίχνουν τον Ιούδα στο πυρ το εξώτερον χωρίς να σκεφτούν ότι αν δεν ήταν ο Ιούδας, η αποστολή του Ιησού δεν θα εκπληρωνόταν.

Θα έλεγα μάλιστα ότι ο Ιούδας αποτελεί το μεγαλύτερο θύμα της χριστιανικής προπαγάνδας (οποιοδήποτε δόγματος ή ομολογίας) αφού ήταν εντεταλμένος να κάνει ότι έκανε και επιλέχθηκε μάλιστα από τον ίδιο τον Ιησού γι’ αυτή την αποστολή.

“Εγώ δεν σας διάλεξα εσάς τους δώδεκα; Κι όμως, ένας από εσάς είναι διάβολος”. [Ιωάννης 6:70-71] 

Ο ίδιος ευαγγελιστής [Ιω. 13:18] αποδίδει στον Ιησού το εξής: «Δεν το λέω αυτό για όλους εσάς· εγώ ξέρω ποιους διάλεξα· αλλά, για να εκπληρωθεί η γραφή: «Αυτός που τρώει μαζί μου το ψωμί, σήκωσε εναντίον μου τη φτέρνα του».

Άρα η πορεία του Ιούδα ήταν προδιαγεγραμμένη.

Υπάρχουν και πάλι, πολλές αναφορές στην Καινή Διαθήκη και στις Πράξεις των Αποστόλων που μιλάνε για προδιαγεγραμμένο σχέδιο εκ μέρους του Θεού το οποίο έπρεπε να πραγματοποιηθεί τον προκαθορισμένο καιρό, όπως μας πληροφορεί και ο Παύλος [Ρωμ. 5:6].

Κατά συνέπεια, με βάση τις Γραφές, ο Ιούδας γεννήθηκε με προδιαγεγραμμένο το μέλλον του. Και δεν μπορούσε να το αλλάξει.

Γιατί;

Διότι τότε θα χαλούσε το σχέδιο του θεού και δεν θα γίνονταν τα όσα έγιναν.

Συνεπώς ο Ιούδας φορτώθηκε μια αποστολή από την οποία δεν μπορούσε να ξεφύγει.

Και με βάση τα όσα αναφέρθηκαν, διερωτάται ένας λογικός άνθρωπος: Αν δεν ήταν ο (όποιος) Ιούδας για να επιτελέσει την συγκεκριμένη αποστολή, πώς θα εκπληρωνόταν η αποστολή του Ιησού; Πώς θα σταυρωνόταν και πώς θα αναστηνόταν;

Γι’ αυτό, άποψη μου είναι ότι τα όσα υπόκειται ο Ιούδας τόσα χρόνια είναι εντελώς άδικο και αντιχριστιανικό.

Στην ουσία και οι ευαγγελιστές και οι χριστιανοί στη συνέχεια θεωρούν ένοχο ένα άνθρωπο που ήταν εντεταλμένος άνωθεν για να κάνει ότι έκανε.

Και αντί να του χρωστάνε και ευγνωμοσύνη για ό,τι έκανε, τον καίνε και από πάνω.

Δεν είναι παράλογο;

ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ. Γιάννη Ρίτσου.Μίκη Θεοδωράκη.Μάης 1936 (ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΒΙΝΤΕΟ)

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ.ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ.ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ.

Ο Μίκης και ο Ρίτσος μιλουν για τα γεγονότα της Πρωτομαγιάς το 1936.στη Θεσσαλονίκη.και ο Ρίτσος Διαβάζει στιχους απο τον Επιτάφιο και ο Μίκης Διευθυνει την ορχηστρα και η Μαρία Φαραντουρη τραγουδα τα 8 τραγουδια που μελοποιησε ο Μίκης.

ΜΑΓΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ. ΤΟ 1987 ΣΤΗΝ ΕΡΤ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΟΛΛΕΓΙΟ ΑΘΗΝΩΝ.




http://www.youtube.com/watch?v=P0i-dk95Jdg


ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ 2013





ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ 2013