Λύσην τωρά!

Λύσην τωρά!

1. Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, Αρμένηες, Μαρωνίτες, ξένοι τζ̆αι ντόπιοι, που κατοικούμεν τζ̆αι αγαπούμεν τούτον τον τόπον, δηλώννουμεν ότι δεν θέλουμεν να ενωθεί με κανέναν κράτος, ούτε να μείνει μειρασμένος. Καλούμεν τα

ελληνοκυπριακά τζ̆αι τουρκοκυπριακά πολιτικά κόμματα που στηρίζουν την λύση να αναλάβουν πρωτοβουλίες για να το κάμουν γνωστόν τζ̆αι ξεκάθαρον προς τους ξένους τζ̆αι προς τους Κυπραίους ούλλους, ότι τούτον εν η πεποίθηση αλλά τζ̆αι ο στρατηγικός στόχος της πλειοψηφίας του λαού. Είναι η κυριόττερη σύγκλιση για την ασφάλειαν που χρειαζούμαστιν σήμμερα για να ξεπεραστεί το αδιέξοδον, να γνωρίζει τζ̆αι να εμπιστεύεται η μια κοινότητα τους πραγματικούς στόχους της άλλης. Καλούμεν τες πολιτικές δυνάμεις να στηρίξουν την προσπάθειαν των ηγετών για λύσην, δείχνοντας τους έμπρακτα το πολιτικόν υπόβαθρον πάνω στο οποίον θα χτιστεί η ομοσπονδία.

2. Εμάς που υπογράφουμεν την δήλωσην τούτην, δεν επηρεάζεται η σκέψη μας που γόητρα παλιών πολέμων. Δρούμεν μαζίν ορθολογικά για την ειρήνην τζ̆αι το κοινόν μας μέλλον. Καλούμεν τους ηγέτες να απελευθερωθούν που τα όποια γόητρα τζ̆αι να επικεντρωθούν στην δουλειάν να ξεπεραστούν οι δυσκολίες. Καλούμεν τους να σταματήσουν να σπαταλούν ενέργειαν να ρίξει ο ένας τον άλλον που το γόητρον του τζ̆αι να χάννουν τον χρόνον ποιού εν τα φταισίματα, Ο κόσμος χρειάζεται να του δείξουν στην πράξην πως θα λειτουργήσει αρμονικά η αυριανή μας ομοσπονδία.

3. Εμείς μελετούμεν τα γεγονότα για να δημιουργήσουμεν άποψην για το παρελθόν τζ̆αι να εμπνευστούμεν για έναν όμορφον τζ̆αι ειρηνικόν μέλλον. Οι ηγέτες να καλέσουν τους θεσμούς παιδείας των θκυ̮ο κοινοτήτων  να δηλώσουν ότι εν προσηλωμένοι σε μιαν εκπαίδευσην που σέβεται την ιστορίαν σαν επιστήμην τζ̆αι όχι πολιτικόν εργαλείον,  τζ̆αι που σέβεται τους μαθητές σαν αθρώπους ελεύθερους, να έχουν δικήν τους κρίσην για τα γενονότα.

4. Καλούμεν τα κόμματα που λαλούν ότι θέλουν λύσην να δηλώσουν ότι απέχουν που οποιανδήποτε προεκλογικήν δραστηριότηταν μέχρι τζ̆αι 4 μήνες πριν τες εκλογές για να δώσουν χώρον τζ̆αι χρόνον στους ηγέτες να καταλήξει η τρέχουσα προσπάθεια τους, ή να προχωρήσει σε σημείον μη επιστροφής, έτσι που να την συνεχίσει όποιος τζ̆αι να εκλεγεί αν δεν προλάβουν. Καλούμεν τους ηγέτες να προσηλωθούν πάνω στα σημαντικά προβλήματα για να έχουμεν σύντομα τες τελικές συγκλίσεις που θα ορίσουν την λύσην. Επιθυμούμεν οι επόμενες εκλογές να είναι ομοσπονδιακές τζ̆αι να ψηφίσουμεν ούλλοι οι Κυπραίοι τους άρχοντες πον να εφαρμόσουν την λύσην τζ̆αι θα θεμελιώσουν την ομοσπονδιακήν ειρήνην στον τόπον.

5. Προσκαλούμεν τα κόμματα, τες οργανώσεις, την κοινωνίαν των πολιτών να αναλάβουν πρωτοβουλίες ενημέρωσης του λαού. Όπως φτάννουμεν στα δύσκολα με το θέμαν της ασφάλειας, να οργανωθούν δικοινοτικές συγκεντρώσεις όπου ΤΚ πολιτικοί της λύσης να εκθέσουν στο ελληνοκυπριακόν ακροατήριον την αντίληψην τους για την ασφάλειαν τζ̆αι  ΕΚ πολιτικοί της λύσης, να εξηγήσουν σε τουρκοκυπριακά ακροατήρια τους φόβους των ΕΚ για την ασφάλειαν. Καλούμεν πρωτοποριακές οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, πολιτιστικές οργανώσεις, συνδέσμους καλιτεχνών, επαγγελματιών, να τολμήσουν να κάμουν το βήμαν για την πιο ειρηνικήν ένωσην, δημιουργώντας δικοινοτικές ομοσπονδίες, διόντας στες οργανώσεις τζ̆αινούρκαν δυνάμικήν απευθυνόμενοι σε ούλλους τους Κυπραίους.

6. Η σημμερινή κρίση δείχνει ότι τα αδιέξοδα μας στην Κύπρον δεν μπορούν να ξεπεραστούν ούτε με επιβολήν της άποψης μιας αριθμητικής πλειοψηφίας που μιαν κοινότηταν πας την άλλην, ούτε με το βέτο μιας μειοψηφίας που μπλοκκάρει, ούτε με την προσφυγήν στην βίαν από τρίτα κράτη που διαθέτουν στρατιωτικήν ισχύν, ούτε με τον αποκλεισμόν ή με αποχώρησην της μιας κοινότητας που τες πολιτικές αποφάσεις. Καλούμεν τους ηγέτες να γινούν πιο σοφοί τζ̆αι πολιτικά πιο δυνατοί που τα διδάγματα της κρίσης, για να έβρουν την πολιτικήν βούλησην μιας τελευταίας σύγκλισης για την ασφάλειαν τζ̆αι την διακυβέρνησην αποκλείοντας ότι φοβίζει τους αθρώπους που θα ψηφίσουν την μέλλουσαν συμφωνίαν.

Απαιτούμεν λύσην τωρά! Κύπριοι μπλόγκερ

Συμφωνία Ζυρίχης-Λονδίνου, απότοκο της αποτυχίας της ΕΟΚΑ

Η 19^η Φεβρουαρίου 1959 είναι μια σημαδιακή μέρα. Υπογράφτηκαν οι συμφωνίες με τις οποίες η Κύπρος έπαυε να είναι Βρετανική αποικία και ανακηρυσσόταν ανεξάρτητο κράτος.

Οι συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου είχαν υπογραφεί η μεν πρώτη στο ξενοδοχείο Ντόλτερ της Ζυρίχης στις 11 Φεβρουαρίου του 1959 από τους Κωνσταντίνο Καραμανλή και Αντνάν Μεντερές, πρωθυπουργό της Τουρκίας, η δε δεύτερη στο Λάνκαστερ Χάουζ του Λονδίνου στις 19 Φεβρουαρίου του 1959, ύστερα από πολλή παρασκήνιο,  από τους δύο προαναφερθέντες συν τον Βρετανό ομόλογό τους Χάρολντ Μακμίλαν, ενώ κάποια συνημμένα κείμενα είχαν υπογραφεί από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο Γ' και τον αντιπρόεδρο Φαζίλ Κιουτσούκ, οι οποίοι είχαν γνώση του συνόλου των συμφωνιών.

Η συνθήκη κατοχύρωνε την ανεξαρτησία της Κύπρου, καθόριζε το Σύνταγμα του νέου κράτους το οποίο καθιέρωνε ότι το νέο Κυπριακό κράτος θα αποτελείτο από τις δύο κοινότητες και μεταξύ άλλων με πρόεδρο Ελληνοκύπριο και αντιπρόεδρο Τουρκοκύπριο και αποτελεσματική συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων στη διακυβέρνηση, έχοντας τρεις από τους επτά υπουργούς και με εκπροσώπηση με ποσοστό 30% στη Δημόσια Υπηρεσία.

Είναι αυτό που λέμε σήμερα, πολιτική ισότητα και η οποία συζητείται στις συνομιλίες.

Αποτέλεσμα του αδιεξόδου της ΕΟΚΑ

Οι συμφωνίες αυτές δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Όσο κι αν δεν θέλουν να το παραδεχτούν ορισμένοι, οι συμφωνίες αυτές ήταν το αποτέλεσμα της αποτυχίας του αγώνα της ΕΟΚΑ και το αδιέξοδο το οποίο αυτός δημιούργησε.

Η θέση ότι ο αγώνας της ΕΟΚΑ βρισκόταν προ αδιεξόδου δεν είναι αυθαίρετη. Καταγράφεται από τον ίδιο τον Γρίβα ο οποίος γράφοντας στον ΥΠΕΞ της Ελλάδας Ευάγγελο Αβέρωφ ήδη από τις 29 Αυγούστου του 1958, αναφέρει κατά λέξη (διατηρούμε τη γλώσσα και την ορθογραφία του κειμένου):

«… Αντί να πιέσωμεν την Αγγλίαν, μας πιέζει. Υπό τα συνθήκας αυτάς ο μαχητικός αγών του οποίου σκοπός ήτο να υποβοηθήση την διπλωματίαν, ευρίσκεται σήμερον προ αδιεξόδου, εφ’ όσον δεν εγένετο μέχρι τούδε εκμετάλλευσις των αποτελεσμάτων του και εφ’ όσον σήμερον δεν καθωρίσθη εις σαφής προδιαγεγραμμένος σκοπός. Και ερωτώ σήμερα τον κ. Αβέρωφ: Τι ζητεί η διπλωματία από τον μαχητικόν ανγώνα; Να κρατήση; Μπορεί ασφαλώς να κρατήση. Αλλά πόσον καιρόν και δια ποίον σκοπόν;» (Απομν. Γρίβα, σελ. 285.

Ο Γρίβας επιχειρεί να ρίξει την ευθύνη στη διπλωματία, δηλαδή στον Μακάριο και στην ελληνικη κυβέρνηση, όμως η πραγματικότητα δεν ήταν αυτή.

Το αδιέξοδο προήλθε από την προχειρότητα με την οποία δημιουργήθηκε η ΕΟΚΑ.

Ίσως ήταν ο μοναδικός αγώνας παγκόσμια που δεν είχε φροντίσει να έχει υποστήριξη έστω κι από ένα σύμμαχο. Ουσιαστικά ούτε και από αυτή την ίδια την Ελλάδα. Οι σχεδιάσαντες και αποφασίζοντες τον αγώνα, η τότε ηγεσία της Δεξιάς με επικεφαλής τον Μακάριο, δεν έλαβαν υπόψη τους ούτε τα πιο βασικά που έπρεπε να λάβουν.

Δεν έλαβαν υπόψη τους την δύναμη της Βρετανικής διπλωματίας, θεωρώντας ότι όλα θα εξελίσσονταν στη βάση του δικαίου των Κυπρίων κι αυτό θα έκαμπτε την Βρετανία.

Δεν έλαβαν υπόψη του το Τ/κυπριακό στοιχείο στην Κύπρο, ούτε την ίδια την Τουρκία που κατά περιόδους από το 1931 και μετά, προειδοποιούσε ότι δεν θα αποδεχόταν να δοθεί η Κύπρος στην Ελλάδα.

Η απειλή της διχοτόμησης

Όλα όσα ακολούθησαν ήταν αποτέλεσμα του κακού, επιπόλαιου και λανθασμένου σχεδιασμού των υπευθύνων. Κι αυτό έδωσε την ευκαιρία στο ΝΑΤΟϊκό ιμπεριαλισμό να εκμεταλλευθεί την κατάσταση για να επιβάλει λύση δικών του προδιαγραφών στο κυπριακό.

Έδωσε την ευκαιρία στους Βρετανούς να τραβήξουν με το μέρος τους τους Τ/κύπριους και να προκαλέσουν την αντιπαράθεση μεταξύ των δύο κοινοτήτων που εκδηλώθηκε και με ένοπλο τρόπο, με εκτελέσεις και Τ/κυπρίων επικουρικών και συγκρούσεις στους δρόμους μεταξύ ομάδων των δύο κοινοτήτων καθώς και άλλων ειδών συγκρούσεις, όπως εμπρησμοί κλπ.

Όλα αυτά οδηγούσαν σε κάθετη ρήξη τις δύο κοινότητες και είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι είχαν σημειωθεί τα πρώτα σπέρματα της διχοτόμησης, με τη δημιουργία των πρώτων Τ/κυπριακών θυλάκων στις πόλεις ήδη από το 1958.

Ανεξαρτησία ή διχοτόμηση

Το αδιέξοδο της ΕΟΚΑ οδήγησε στο δίλημμα: Ανεξαρτησία ή διχοτόμηση;

Εκεί που έφτασαν τα πράγματα, άλλος δρόμος δεν υπήρχε, αφού μια άλλη εισήγηση, όπως θα δούμε στη συνέχεια, απορρίφθηκε.

Οι Ε/κύπριοι βρέθηκαν προ αυτού του διλήμματος το οποίο δεν ήταν καθόλου μπλόφα, αφού άρχισε ήδη να τίθεται σε εφαρμογή το σχέδιο Μακμίλαν για τη διχοτόμηση της Κύπρου.

Ήδη από τα τέλη του 1958 άρχισε η μονομερής εφαρμογή του σχεδίου από την Τουρκία με την αποστολή στην Κύπρο την 1^η Οκτωβρίου, του Τούρκου κυβερνητικού Εκπροσώπου, σηματοδοτώντας την επιστροφή της τουρκικής κρατικής αρχής στην Κύπρο για πρώτη φορά από το 1878.

Ενδεικτική της κατάστασης που δημιουργήθηκε, είναι η αναφορά του στενότερου των συνεργατών του Μακαρίου την εποχή εκείνη αλλά και αργότερα, Γραμματέα της Εθναρχίας Νίκου Κρανιδιώτη, στη σελίδα 395 του βιβλίου του «Δύσκολα χρόνια»:

«Οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου υπήρξαν το αποτέλεσμα σκληρής ανάγκης και η κατάληξη ενός διλήμματος, μπροστά στο οποίο η βρετανική κυβέρνηση έθεσε τον κυπριακό λαό και την ηγεσία του: ή τις συμφωνίες ή τη διχοτόμηση. Ο Μακάριος προτίμησε το "μη χείρον". Στην εκβιαστική αυτή λύση συνέβαλε ιδιαίτερα η κομμουνιστική φοβία της Αμερικής και η συνεχής εκ μέρους της προσπάθειας ΝΑΤΟϊκής ρύθμισης του θέματος. Έτσι στραγγαλίστηκε το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του κυπριακού λαού...».

Ε/κυπριακή αντιπροσωπεία στο Λονδίνο

Ο Μακάριος δεν μπορούσε να σηκώσει μόνος του το βάρος της απόφασης, γι’ αυτό κάλεσε στο Λονδίνο μια πολυπληθή αντιπροσωπεία Ε/κυπρίων πολιτικών και παραγόντων για να τους συμβουλευθεί.

Αξίζει να σημειωθεί ότι για πρώτη φορά από το 1947 (που πέθανε ο αρχ. Λεόντιος), κλήθηκε να πει την άποψη της και η αριστερά, που την τελευταία δεκαετία είχαν αποκλείσει από κάθε συνεργασία η Εκκλησία και η Δεξιά.

Επειδή το ΑΚΕΛ βρισκόταν ακόμα στην παρανομία που το έριξαν οι Βρετανοί, από μέρους της Αριστεράς κλήθηκαν οι Δήμαρχοι Λεμεσού, Κώστας Παρτασίδης, Αμμοχώστου, Ανδρέας Πούγιουρος και Λάρνακας, Γιώργος Χριστοδουλίδης, ο Γ.Γ. της ΠΕΟ Ανδρέας Ζιαρτίδης και ο διευθυντής της «Χαραυγής» Στέλιος Ιακωβίδης. Με απόφαση του Κόμματος πήγαν επίσης στο Λονδίνο χωρίς να είναι μέλη της επίσημης αποστολής ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ Εζεκίας Παπαϊωάννου και ο Ανδρέας Φάντης.

Είναι γνωστό ότι όλοι εκείνοι οι παράγοντες, πλην του ΑΚΕΛ, του Τ. Παπαδόπουλου και του Β. Λυσσαρίδη, καλούσαν τον Μακάριο να αποδεχθεί τις συμφωνίες. Και αξίζει να σημειωθεί ότι αρκετοί από αυτούς, με πρωτοστάτη τον Θεμιστοκλή Δέρβη, όταν επέστρεψαν στην Κύπρο κατηγορούσαν τον Μακάριο ότι αποδέχθηκε τις συμφωνίες.

Απορρίπτεται η εισήγηση του ΑΚΕΛ

Οι εκπρόσωποι του ΑΚΕΛ δεν ήταν πλήρως ενήμεροι για τις συμφωνίες, αφου ενημερώνονταν από

τον τύπο. Ωστόσο, στη βάση των πληροφοριών, το Π.Γ. του κόμματος έδωσε εντολή στους εκπροσώπους του να επιδιώξουν «τροπολογίες για εκείνες τις πρόνοιες της συμφωνίας που θα θεωρούνταν απαράδεκτες» (Έκθεση δράσης προς το 9ο Συνέδριο του ΑΚΕΛ). Η πραγματική εικόνα του περιεχομένου των συμφωνιών ήρθε σε γνώση του ΑΚΕΛ επί τόπου στο Λονδίνο.

Το ΑΚΕΛ συμβούλευσε τον Μακάριο στην περίπτωση που απορρίψει τη συμφωνία της Ζυρίχης να δηλώσει α) ότι τερματίζεται ο ένοπλος αγώνας της ΕΟΚΑ και β) ότι ο κυπριακός λαός ενωμένος συνεχίζει τον μαζικό-πολιτικό αγώνα για να επιτύχει μια πραγματική ανεξαρτησία. Η πρόταση του ΑΚΕΛ ήταν ρεαλιστική και πολύ καλά μελετημένη. Ο τερματισμός του ένοπλου αγώνα θα αποπυροδοτούσε την εκρηκτική κατάσταση στην Κύπρο, θα έθετε τέλος στις διακοινοτικές συγκρούσεις και θα αφαιρούσε κάθε πρόσχημα από τους Εγγλέζους αποικιοκράτες και την Τουρκία να επιβάλουν είτε το σχέδιο Μακμίλαν είτε άλλα διχοτομικά σχέδια. Χωρίς τους εκβιασμούς να επικρέμονται ως δαμόκλειος σπάθη η πάλη του κυπριακού λαού θα μπορούσε να συνεχιστεί με ενωμένες τις δυνάμεις του για την επίτευξη μιας πραγματικής ανεξαρτησίας. (Γιαν. Κολοκασίδη «Το ΑΚΕΛ και οι συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου», Χαραυγή 7 Φεβρουαρίου 2016)

Γιατί δεν έγινε δεκτή η πρόταση του ΑΚΕΛ;

Η πρόταση του ΑΚΕΛ απορρίφθηκε σχεδόν από όλους τους παρευρισκόμενους στο Λονδίνο. Εκτός του ότι η πλειοψηφία των δεξιών παραγόντων και πολιτικών ενέκρινε τις συμφωνίες, υπήρχε κι ένας άλλος λόγος που απορρίφθηκε η πρόταση του ΑΚΕΛ. Τυχόν αποδοχή της πρότασης του ΑΚΕΛ θα σήμαινε ουσιαστικά παραδοχή του μοιραίου λάθους του ένοπλου αγώνα. Και τέτοια παραδοχή δεν είχε τη δύναμη να κάμει κανένας από τους ηγέτες της Δεξιάς.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες έγιναν αποδεκτές οι συμφωνίες, με ότι αυτές συνεπάγονταν.

Ο λαός ενέκρινε τις συμφωνίες στις πρώτες προεδρικές εκλογές που έγιναν στις 13 Δεκεμβρίου 1959. Ο Μακάριος που αντιπροσώπευε τη γραμμή της Ζυρίχης έλαβε το 66,29% των ψήφων, ενώ ο αντίπαλος του, ο Ιωάννης Κληρίδης που υποστηρίχθηκε από το ΑΚΕΛ και μερίδα των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, έλαβε το 32,92% των ψήφων.

Η προεκλογική περίοδος ήταν πολύ έντονη και η σύγκρουση μεταξύ των δύο υποψηφίων ήταν σφοδρή. Τελικά επικράτησαν με την έγκριση του λαού οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, δημιουργώντας έτσι το πρώτο κράτος στην ιστορία της Κύπρου.

Γι’ αυτό θεωρούμε άτοπο τον ισχυρισμό κάποιων σημερινών (και παλαιότερων) πολέμιων των συμφωνιών, ότι δεν κλήθηκε ο λαός να εγκρίνει εκείνο το Σύνταγμα. Η νίκη του Μακαρίου ήταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η έγκριση εκείνων των συμφωνιών.

Επιβραβεύεται η σωστή και υπεύθυνη πολιτική

Βρισκόμαστε στον απόηχο των συναντήσεων και της διάσκεψης για την Κύπρο που έγιναν στη Γενεύη, καθώς και της συνάντησης των τεχνοκρατών που έγινε στο Μοντ Πελεράν.

Μια ψύχραιμη ανάλυση των αποτελεσμάτων καταδεικνύει ότι η Κύπρος δεν ζήμιωσε από όσα διαδραματίστηκαν στην Ελβετία.

Και είναι εδώ που πρέπει να προβληματιστούν ορισμένοι για τις πολιτικές που ακολουθούν και τα συνθήματα τα οποία ρίχνουν, προκειμένου να δημιουργήσουν προβλήματα στη διαδικασία.

Διότι, δυστυχώς, αποδεικνύεται ότι κάποιοι αυτό τον σκοπό έχουν. Πάντως δεν αποαναγνωρίστηκε η Κυπριακή Δημοκρατία, ούτε αναβαθμίστηκε το λεγόμενο κράτος των κατεχομένων.

Ούτε οι προσφωνήσεις των ηγετών με το γνωστό «εξοχότατοι» παρέπεμψαν σε οποιαδήποτε υποβάθμιση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας ή σε αναβάθμιση του ηγέτη των Τ/κυπρίων. Αλλωστε, όσοι ασχολούνται στα σοβαρά με το Κυπριακό γνωρίζουν ότι αυτή η προσφώνηση είναι πάγια από πλευράς Ηνωμένων Εθνών.

Συνεπώς, όταν επί προηγούμενων προεδριών δεν υποβαθμιζόταν η Κυπριακή Δημοκρατία, έτσι και τώρα συμβαίνει το ίδιο. Κάποιοι μπορεί να διερωτηθούν γιατί ασχολούμαστε με αυτές τις λεπτομέρειες.

Ασχολούμαστε διότι δυστυχώς αυτά κυκλοφορούν ανάμεσα στο λαό. Τα επικαλούνται κόμματα και πολιτικοί σε μια προσπάθεια να αυτοδικαιωθούν για τις πολιτικές που ακολουθούν.

Ασχετα αν παραδέχονται στο τέλος ότι οι προβλέψεις τους δεν επαληθεύτηκαν. Δυστυχώς κάποιοι πολιτεύονται με συνθήματα αντί με την κατάθεση συγκεκριμένων προτάσεων σε όσα εισηγούνται.

Για παράδειγμα, ρίχνουν το σύνθημα για αλλαγή στρατηγικής λέγοντας ότι έχουν καταθέσει και συγκεκριμένες προτάσεις περί του θέματος αυτού. Διαβάζοντας και ακούγοντας τα όσα αναφέρουν διαπιστώνει κάποιος ότι εκτός από συνθήματα, δεν υπάρχει καμία απολύτως εισήγηση για υλοποίηση των συνθημάτων αυτών.

Π.χ. κάποια από τα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου εισηγούνται την υιοθέτηση μιας τέτοιας πολιτικής που να δημιουργεί κόστος στην Τουρκία η συνέχιση της κατοχής. Καλή εισήγηση! Μόνο που δεν υπάρχει καμία αναφορά σε τρόπους εφαρμογής της.

Με ποιο τρόπο θα υλοποιηθεί η εισήγηση. Ωστόσο, ο λαός αντιλαμβάνεται τι γίνεται. Και πιστώνει όσους συμπεριφέρονται υπεύθυνα και σοβαρά.

Γνωρίζει ο λαός ότι μόνο το ΑΚΕΛ ανέλαβε πρωτοβουλίες στο εξωτερικό για να μεταφέρει τις θέσεις της ε/κυπριακής πλευράς. Κανένας άλλος.

Κι αυτό μετατρέπεται σε εκτίμηση για το ΑΚΕΛ από το λαό. Και δεν είναι τυχαίο που αυτό αποτυπώνεται πλέον και στις δημοσκοπήσεις.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Χαραυγή» 24/01/2017